Ordre de bataille oraz stosunek sił Część I - armia i lotnictwo lądowe

Ordre de bataille oraz stosunek sił

Część I - armia i lotnictwo lądowe

W momencie wybuchu wojny, organizacja kolumbijskich wojsk lądowych przedstawia się tak:

Armia "Pacyfik"

I. Korpus Armijny

2. Dywizja Piechoty (kolumbijska)

3. Dywizja Piechoty (kolumbijska)

6. Pułk Artylerii Polowej (kolumbijski)

1. batalion czołgów (kolumbijski)

III. Korpus Armijny

1. Dywizja Piechoty (peruwiańska)

3. Dywizja Piechoty (peruwiańska)

5. Pułk Artylerii Polowej (peruwiański)

1. batalion czołgów (peruwiański)

IV. Korpus Armijny

4. Dywizja Piechoty (kolumbijska)

II. Brygada Piechoty Górskiej (kolumbijska)

I. Brygada Piechoty Górskiej (peruwiańska)

4. dywizjon artylerii polowej (ekwadorski)

1. kompania czołgów (ekwadorska)

Odwód dowódcy armii

2. Dywizja Piechoty (wenezuelska)

II. Brygada Kawalerii (kolumbijska)

2. Pułk Gwardii Federalnej - wzmocniony

9. dywizjon artylerii ciężkiej (peruwiański)

5. kompania czołgów (peruwiańska)

I. Mieszana Grupa Lotnictwa Armii

12. eskadra Lotnictwa Myśliwskiego

13. eskadra Lotnictwa Myśliwskiego

15. eskadra Lotnictwa Myśliwskiego

1. eskadra Lekkiego Lotnictwa Bombowego

3. eskadra Ciężkiego Lotnictwa Bombowego

1. eskadra Rozpoznawcza

3. eskadra Lotnictwa Transportowego

Szefostwo Tyłów "Pacyfik"

Armijny Zarząd Kwatermistrzowski "Pacyfik"

Armijna Baza Materiałowa "Pacyfik"

Armijny Zarząd Inżynieryjno-budowlany "Pacyfik"

Armijny Park Sprzętowy "Pacyfik"

II. Brygada Inżynieryjno-budowlana

1. Kolumna Transportowa

3. Kolumna Transportowa

4. Kolumna Transportowa

Armia "Andy"

II. Korpus Armijny

4. Dywizja Piechoty (peruwiańska)

II. Brygada Piechoty Górskiej (peruwiańska)

II. Brygada Kawalerii (peruwiańska)

19. dywizjon artylerii górskiej (kolumbijski)

1. kompania czołgów (boliwijska)

V. Korpus Armijny

III. Brygada Piechoty Górskiej (peruwiańska)

I. Brygada Piechoty Górskiej (boliwijska)

I. Brygada Piechoty Górskiej (ekwadorska)

1. Pułk Kawalerii Górskiej (boliwijski)

3. dywizjon artylerii górskiej (boliwijski)

Odwód dowódcy armii

I. Brygada Piechoty (boliwijska)

5. batalion piechoty górskiej (boliwijski)

3. batalion piechoty (panamski)

4. dywizjon artylerii górskiej (wenezuelski)

II. Mieszana Grupa Lotnictwa Armii

14. eskadra Lotnictwa Myśliwskiego

16. eskadra Lotnictwa Myśliwskiego

2. eskadra Lekkiego Lotnictwa Bombowego

4. eskadra Lekkiego Lotnictwa Bombowego

2. eskadra Rozpoznawcza

4. Eskadra Lotnictwa Transportowego

Szefostwo Tyłów "Andy"

Armijny Zarząd Kwatermistrzowski "Andy"

Armijny Zarząd Inżynieryjno-budowlany "Andy"

Armijna Baza Materiałowa "Andy"

Armijny Park Sprzętowy "Andy"

III. Brygada Inżynieryjno-budowlana

2. Kolumna Transportowa

5. Kolumna Transportowa

Armia Zapasowa

VI. Korpus Armijny

3. Dywizja Piechoty (wenezuelska)

4. Dywizja Piechoty (wenezuelska)

III. Brygada Piechoty Górskiej (kolumbijska)

5. dywizjon artylerii ciężkiej (wenezuelski)

VII. Korpus Armijny

5. Dywizja Piechoty (kolumbijska)

II. Brygada Piechoty Górskiej (ekwadorska)

II. Brygada Kawalerii (wenezuelska)

13. Pułk Artylerii Polowej (wenezuelski)

Daje to łącznie:

- 305 000 żołnierzy,

- 18 000 koni wierzchowych,

- 1 738 dział i moździerzy,

- 41 tankietek uzbrojonych,

- 81 tankietek-ciągników,

- 188 czołgów,

- 28 samochodów pancernych,

- 980 samochodów ciężarowych,

- 185 samochodów terenowych,

- 13 900 zwierząt jucznych i pociągowych,

- 115 samolotów.

Ponadto, na zapleczu pozostaje:

- 80 000 żołnierzy wojsk operacyjnych,

- 95 000 żołnierzy wojsk terytorialnych,

- 21 000 koni wierzchowych,

- 490 dział i moździerzy,

- 46 tankietek uzbrojonych,

- 28 tankietek-ciągników,

- 23 czołgi,

- 42 samochody pancerne,

- 170 samochodów ciężarowych,

- 42 samochody terenowe,

- 11 400 zwierząt jucznych i pociągowych,

- 149 samolotów.

W razie potrzeby, istnieje możliwość powołania do czynnej służby do 1 370 000 rezerwistów.

Dotyczące armii chilijskiej szacunki, wyglądają tak:

- 155 000 żołnierzy,

- 6 000 koni wierzchowych,

- 900 dział i moździerzy,

- 60 tankietek,

- 70 czołgów,

- 40 samochodów pancernych,

- 120 samolotów.

Liczba rezerwistów wynosi ok. 300 000.

Z powyższego wynika, że przewaga Wielkiej Kolumbii nad Chile wynosi:

- w sile żywej 3,0:1,

- w artylerii 2,5:1,

- w broni pancernej 3,3:1,

- w lotnictwie 2,2:1. 

Nim zabrzmiały pierwsze strzały…

Nim zabrzmiały pierwsze strzały…

Teraz pozwolę sobie cofnąć się z narracją w czasie i opisać kolumbijskie przygotowania wojenne. Przygotowania te można podzielić na pośrednie i bezpośrednie. Pośrednie, to przede wszystkim, trwająca od circa 20 lat rozbudowa sił zbrojnych Wielkiej Kolumbii, głównie floty oraz umożliwiający to, rozwój jej potencjału ekonomicznego, z naciskiem na tzw. kompleks zbrojeniowy. Czytaliście o tym w postach „okrętowych” i biuletynach, więc powtarzał się nie będę.

Jeśli chodzi o przygotowania bezpośrednie, to we flocie sprowadzały się one do:

- ponadnormatywnego gromadzenia zapasów (paliwo, amunicja, żywność, woda, medykamenty, uzbrojenie, części zamienne itp.) w położonych na wybrzeżu Pacyfiku bazach morskich, a także w bazach lądowych lotnictwa morskiego;

- rozbudowy zaplecza technicznego i kwatermistrzowskiego w tych bazach;

- dyskretnej koncentracji trzonu floty w bazach najbliższych przewidzianego obszaru działań wojennych (Callao, Paracas, Matarani, Ilo, Puerto Grau), szczególnie jednostek o mniejszym zasięgu (kutry torpedowe, torpedowce, niszczyciele, monitory);

- dyslokacji do tych baz jednostek zaplecza materiałowo-technicznego (okręty bazy, okręty warsztatowy i ratowniczy);

- dyskretnej koncentracji lotnictwa morskiego w ww. bazach morskich dla wodnopłatowców i lądowych (Ilo, Tacna) dla pozostałych maszyn;

- koncentracji brygady piechoty morskiej wraz z taborem desantowym w Ilo;

- niejawnego (mobilizacja imienna, „kartkowa”) powołania z rezerwy wszystkich oficerów oraz ok. 30% podoficerów i marynarzy;

- niejawnego utworzenia dowództw operacyjnych, równoległych do pokojowej struktury organizacyjnej;

- niejawnego opracowania planów operacyjnych na początkowy okres walk.

Również w wojskach lądowych i podporządkowanym im lotnictwie, bezpośrednie przygotowania trwały od kilkunastu miesięcy. Obejmowały one:

- budowę (poza planami "cywilnymi") 592 km linii kolejowych, 4 224 km dróg, w tym 1 742 km o nawierzchni twardej, 29 mostów i wiaduktów, 439 km rurociągów paliwowych oraz dwu zbiorników retencyjnych na ciekach okresowych;

- budowę licznych składów materiałowych położonych w pobliżu granicy z Chile oraz ich zapełnienie (paliwo, amunicja, żywność, pasza, woda, medykamenty, uzbrojenie, części zamienne itp.);

- dyskretną dyslokację wojsk do baz i obozów położonych w odległości 150-200 km od chilijskiej granicy;

- dyskretną koncentrację lotnictwa lądowego na lotniskach w południowej części Peru i Boliwii (Arequipa, Juliaca, Charaňa, Oruro);

- niejawne (mobilizacja imienna, „kartkowa”) powołanie z rezerwy do jednostek operacyjnych 50% oficerów oraz ok. 15% podoficerów i szeregowych;

- niejawne (mobilizacja imienna, „kartkowa”) powołanie z rezerwy do jednostek terytorialnych 50% oficerów oraz ok. 25% podoficerów;

- niejawne utworzenie dowództw operacyjnych i tyłowych, równoległych do pokojowej struktury organizacyjnej;

- niejawne opracowanie planów operacyjnych na początkowy okres walk.

Godny uwagi jest wielki wysiłek organizacyjny, umożliwiający przerzut wojsk i zaopatrzenia, przy znanych bolączkach kolumbijskiej infrastruktury transportowej. W ciągu 16 miesięcy, przetransportowano łącznie ok. 196 000 żołnierzy, ok. 17 000 t  uzbrojenia i sprzętu oraz ok. 490 000 t zaopatrzenia, nie licząc koni wierzchowych oraz zwierząt jucznych i pociągowych. Transport ten odbywał się drogą morską, liniami kolejowymi, drogami kołowymi, zwierzętami jucznymi po bezdrożach, w niewielkim zakresie drogą powietrzną, a nawet promem na Jeziorze Titicaca. Na krótkich odcinkach także marszem pieszym. Użyto okrętów wojennych i statków cywilnych, wagonów osobowych i towarowych, ciężarówek i autobusów, a na koniec zaprzęgów konnych, mułów, lam i wielbłądów.

Przykładowo, pewna stacjonująca na stałe w Ibaque brygada górska, odbyła następującą marszrutę:

- marszem pieszym z koszar na dworzec kolejowy Ibaque,

- koleją z Ibaque do portu Buenaventura,

- drogą morską z Buenaventury do Ilo,

- drogą kołową z Ilo do Puno,

- promem na Jeziorze Titicaca z Puno do Guaqui,

- koleją z Guaqui do Oruro,

- drogą kołową z Oruro do Pagador.

Łącznie dało to: 1 618 Mm morzem, 644 km koleją, 606 km drogami kołowymi, 158 km promem na Titicaca i  9 km pieszo, a przerzut całej brygady trwał 4 miesiące.

Tyle o przygotowaniach; w następnym poście przedstawię ordre de bataille kolumbijskich wojsk i marynarki oraz stosunek sił uczestników konfliktu.

No, kto by się spodziewał…

No, kto by się spodziewał…

Jest 4 kwietnia 1939 roku. U brzegów wysepki Isla San Ambrosio, wchodzącej w skład bezludnego archipelagu Islas Desventuradas, spotykają się chilijski stateczek zbieraczy guana i kolumbijski kuter rybacki. Załogi obydwu jednostek solennie zapewniają, że znajdują się na własnych wodach i wzywają stronę przeciwną do ich opuszczenia. Z biegiem czasu, w miarę kulturalna dyskusja przeradza się w typową pyskówkę. Uznanym latynoskim zwyczajem, interlokutorzy wyrażają wzajemne powątpiewanie, co do posiadania przez adwersarzy cojónes, a także precyzyjnie informują oponentów o tym, co robią w mleko ich matek. Ponieważ starcie werbalne nie przynosi rozstrzygnięcia, obydwie strony przechodzą od słów do czynów. Chilijczycy obrzucają Kolumbijczyków bryłami guano, a tamci rewanżują się nadpsutymi rybami. Po wyczerpaniu amunicji oraz repertuaru „uprzejmości”, stateczki udały się, każdy w swoją stronę.

Już następnego dnia, prasa chilijska podnosi wielki raban, oskarżając Wielką Kolumbię o złośliwe naruszenie chilijskich wód terytorialnych i brutalną napaść na Bogu ducha winnych zbieraczy guana. W odpowiedzi, prasa kolumbijska wyśmiewa chilijskie enuncjacje zapewniając, że kolumbijski kuter znajdował się na własnych wodach, a naruszenia i napaści dopuścili się Chilijczycy. Z kolei prasa chilijska powołuje się na dzieło opata Giovanniego Ignazio Moliny „Compendio de la historia geográfica, natural y civil del reyno de Chile” (1788), w którym opisuje archipelag Islas Desventuradas, jako część terytorium chilijskiego. Ponadto dowodzi, że skoro rzeczone wyspy leżą prawie 500 Mm na południe od równoleżnika, na którym granica chilijsko-kolumbijska dochodzi do morza, to muszą należeć do Chile. Na to prasa kolumbijska odpowiada, że po pierwsze, pisanina nawet bardzo świątobliwych ojcaszków, nie rodzi skutków w prawie międzynarodowym, a po drugie, kończący „wojnę o saletrę” traktat z 1883 roku, nie przewidywał delimitacji na wodach Pacyfiku, a więc archipelag należy uważać nadal za część dawnej Boliwii, a obecnie Wielkiej Kolumbii.

W konflikt angażują się czynniki oficjalne; ambasadorzy obydwu państw zostają wezwani przez ministrów spraw zagranicznych rządów, przy których są akredytowani w celu wręczenia im not protestacyjnych. Tymczasem, jeden z dzienników chilijskich, powołując się na wiarygodne źródło, ujawnia personalia załogi kolumbijskiego kutra. Mieli to być: alférez de navío Morientes, suboficial mayor Álvarez, cabo primero Garcia i marinero de primera Rodríguez, wszyscy w czynnej służbie kolumbijskiej MW. Świadczy to – zdaniem autora artykułu – o prowokacji zaplanowanej przez kolumbijski rząd. W odpowiedzi, rzecznik prasowy kolumbijskiej Admiralicji capitán de corbeta Mentirez y Mofaro oświadczył, że personelowi kolumbijskiej MW nie zabrania się uprawiania – oczywiście w czasie wolnym od służby – hobby, szczególnie tak blisko powiązanego z morzem i żeglugą, jak rybołówstwo. W Chile, oświadczenie to przelało czarę goryczy, kolumbijski ambasador został uznany za persona non grata i w trybie 24-godzinnym wydalony. Reakcja rządu kolumbijskiego była ostra i zdecydowana. Już 21 kwietnia, wystosował on do rządu chilijskiego 7-dniowe ultimatum, w którym domagał się:

1. Przyjęcia przez rząd chilijski odpowiedzialności za zaistniały incydent i złożenia w związku z nim wyrazów ubolewania.
2. Surowego ukarania bezpośrednich sprawców incydentu oraz ich mocodawców.
3. Wypłacenia przez rząd Chile odszkodowania w wysokości $400 000.
4. Oficjalnego uznania suwerenności Wielkiej Kolumbii nad archipelagiem Islas Desventuradas, a także wyspą Isla Salas y Gómez.
5. Uznania przez Chile eksterytorialności 2-kilometrowego pasa wzdłuż przebiegającej przez jego terytorium linii kolejowej La Paz – Arica oraz portu morskiego Arica.
6. Przywrócenia akredytacji kolumbijskiego ambasadora.

Reakcja chilijskiej prasy na ultimatum przybrała charakter patriotyczno-histeryczny; wzywano do jego odrzucenia bez względu na konsekwencje. Rządy USA oraz większości państw Ameryki Łacińskiej wezwały zwaśnione strony do rozwiązania konfliktu na drodze dyplomatycznej, a Brazylia zaoferowała swoje dobre usługi i ewentualne pośrednictwo. W Europie konflikt pozostał prawie niezauważony; jej uwagę zajmował Anschluß i inne wybryki pewnego zapoznanego akwarelisty.

22 kwietnia, ambasador Chile w Wielkiej Kolumbii zostaje przez swój rząd wezwany do Santiago na konsultacje. Na dwa dni przed upływem terminu ultimatum, czyli 26 kwietnia, rząd Chile oświadcza, że jest skłonny rozważyć pkt. 6. ultimatum, pozostałe żądania odrzuca, jako godzące w suwerenność i godność Republiki Chile. Dzień później, prezydent Argentyny Roberto Maria Ortíz apeluje do obydwu stron o umiarkowanie i kompromisową postawę. 28 kwietnia o godz. 24:00 upływa termin kolumbijskiego ultimatum. W dniach 29 i 30 kwietnia, sekretarz ambasady Wielkiej Kolumbii, bezskutecznie stara się o audiencję u chilijskiego ministra spraw zagranicznych. Wobec niemożności doręczenia pisemnej noty, 2 maja, za pomocą prasy i radia, rząd Federacji Wielkiej Kolumbii informuje, że od godz. 08:00 3 maja 1939 roku, Federacja będzie uważać się za pozostającą w stanie wojny z Republiką Chile.

Tak to w (naszej) historii zapisały się – nomen omen –  Islas Desventuradas (po hiszpańsku Wyspy Nieszczęśliwe).

BIULETYN INFORMACYJNY NR 40/1/1939

                BIULETYN INFORMACYJNY NR 40/1/1939

Okręty

Oddano do służby:

- średni okręt desantowy typu Coronel Abaroa (post z dnia 10.01.2026),

- monitor rzeczny typu Atahualpa (post z dnia 13.01.2026),

- dwa ostatnie kutry trałowe typu D-7.

Rozpoczęto budowę:

- sześciu niszczycieli typu Tifón,

- dwu trałowców typu Cormorán.

Trwa budowa trzech okrętów podwodnych typu Elanio.

Aktualnie, w skład floty kolumbijskiej (morskiej) wchodzą:

- 1 pancernik,

- 2 małe pancerniki,

- 3 monitory,

- 1 krążownik ciężki,

- 4 krążowniki lekkie,

- 12 niszczycieli,

- 6 torpedowców,

- 13 okrętów podwodnych,

- 4 kanonierki,

- 18 kutrów torpedowych,

- 8 patrolowców,

- 14 kutrów patrolowych,

- 11 ścigaczy okrętów podwodnych,

- 2 stawiacze min,

- 8 trałowców,

- 10 kutrów trałowych,

- 1 średni okręt desantowy,

- 4 małe okręty desantowe,

- 12 kutrów desantowych,

- 1 szturmowy transportowiec desantowy,

- 1 transportowiec wodnosamolotów,

- 2 transportowce wojska,

- 2 okręty-bazy,

- 1 zaopatrzeniowiec,

- 2 zbiornikowce floty,

- 1 okręt warsztatowy,

- 1 okręt ratowniczy,

- 3 okręty hydrograficzne,

- 2 holowniki pełnomorskie,

- 1 okręt szkolny.

Komponent rzeczny floty składa się z:

- 2 monitorów,

- 2 pływających baterii artyleryjskich,

- 5 kanonierek,

- 15 kutrów,

- 2 stawiaczy min,

- 2 trałowców,

- 4 kutrów desantowych,

- 6 ślizgaczy,

- 1 okrętu dowodzenia,

- 1 transportowca wojska,

- 1 zaopatrzeniowca,

- 2 holowników.

Uzbrojenie

Na okrętach morskich wymieniono pozostałe 76 działek 37/51 mm COW/FNA M1918 na działka 37/57 mm FNA M1936. Zdjęte działka przekazano wojskom lądowym.

Lotnictwo

Zakupiono i wprowadzono do służby:

- następnych 7 samolotów torpedowo-bombowych Douglas TBD Devastator,

- 30 samolotów myśliwskich Curtiss P36 Hawk,

- 10 bombowców nurkujących Curtiss SBC-4 Helldiver,

- 14 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych Hall PTBH.

Wycofano ze służby i złomowano 10 samolotów myśliwskich Grumman FF.

Wycofano ze służby i przeznaczono do kanibalizacji:

- 6 rozpoznawczo-bombowych wodnosamolotów pływakowych Høver M.F.11,

- 7 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Martin T3M(PA).

Aktualnie, w skład Dowództwa Lotnictwa Morskiego (Comando de Aviación Naval, CAN) wchodzą:

- 3 samoloty myśliwskie Curtiss P6 Hawk,

- 3 rozpoznawczo-bombowe/transportowe łodzie latające Canadian Vickers Vancouver,

- 7 samolotów torpedowo-bombowych Martin T5M,

- 6 rozpoznawczo-bombowych/transportowych łodzi latających typu Short S.8/8 Rangoon,

- 21 rozpoznawczych/łącznikowych łodzi latających w wersji amfibii typu Douglas RD3 Dolphin,

- 9 rozpoznawczo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Høver M.F.11,

- 20 samolotów myśliwskich typu Grumman FF,

- 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających typu Consolidated P2Y,

- 7 średnich samolotów bombowych typu Martin B-10,

- 21 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Martin T3M(PA),

- 30 samolotów myśliwskich typu Grumman F2F,

- 38 pływakowych wodnosamolotów rozpoznawczych typu Curtiss SOC Seagull,

- 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających/amfibii typu Consolidated PBY Catalina,

- 14 samolotów torpedowo-bombowych typu Douglas TBD Devastator,

- 30 samolotów myśliwskich typu Curtiss P36 Hawk,

- 10 bombowców nurkujących typu Curtiss SBC-4 Helldiver,

- 14 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Hall PTBH.

Łącznie 242 maszyny.

Budowa kolumbijskiego monitora rzecznego typu Atahualpa 1939 (1 jednostka)

Budowa kolumbijskiego monitora rzecznego typu Atahualpa 1939 (1 jednostka)

Pierwszy od dziewięciu lat nowy okręt rzeczny kolumbijskiej MW. Przez cały ten okres, stocznie rzeczne w kraju ledwie wegetowały, ograniczając się do remontów i konserwacji jednostek, wyjątkowo do ich częściowego przezbrajania. Był to efekt skierowania maksimum środków na rozwój komponentu morskiego kolumbijskiej MW.

Atahualpa jest dużym, silnie uzbrojonym i nieźle opancerzonym monitorem. Cała jego artyleria jest przystosowana do prowadzenia ognia stromotorowego.

Jednostkę zbudowała stocznia Astillero Fluvial Iquitos. Wszystkie dostawy zapewnił przemysł krajowy.

Opis techniczny.

Kadłub

Typowy dla dużych jednostek rzecznych.

Napęd

Dwa silniki diesla GM/JSFM o mocy 450 KM każdy, w jednej maszynowni.

Uzbrojenie

Na okręcie zamontowano:

- 2xIx102 mm/40 BSB M1928, przy elewacji maksymalnej 50^o donośność pociskiem HE 14,97 kg wynosi 13080 m;

- 2xIx76,2 mm/23 Bethlehem Steel/BSB M1900, przy elewacji 45^o donośność pociskiem HE 5,90 kg wynosi 9210 m, a przy elewacji maksymalnej 75^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 5570 m;

- 2xIIx37 mm/57 FNA M1936, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 0,74 kg wynosi 6950 m, a przy elewacji maksymalnej 85^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 4100 m;

- 4xIx7,62 mm /80 Browning/FNA M1919, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 0,0098 kg wynosi 1500 m, a przy elewacji maksymalnej 85^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 1000 m.

Stałych urządzeń kierowania ogniem brak.

Opancerzenie

Jak w raporcie.

Inne

Monitor wyposażono w trzy radiostacje. 

Atahualpa, Great Colombia river monitor laid down 1938, launched 1938, completed 1939 (engine 1938)

Displacement:

            979 t light; 1 015 t standard; 1 051 t normal; 1 079 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (250,27 ft / 248,69 ft) x 43,64 ft x (5,51 / 5,64 ft)

            (76,28 m / 75,80 m) x 13,30 m  x (1,68 / 1,72 m)

Armament:

      2 - 4,02" / 102 mm 40,0 cal guns - 31,03lbs / 14,08kg shells, 150 per gun

            Quick firing guns in Coles/Ericsson turret mounts, 1928 Model

              2 x Single mounts on centreline ends, evenly spread

      2 - 3,00" / 76,2 mm 23,0 cal guns - 12,20lbs / 5,53kg shells, 300 per gun

              Dual purpose guns in Coles/Ericsson turret mounts, 1900 Model

              2 x Single mounts on centreline ends, evenly spread

                        2 raised mounts

      4 - 1,46" / 37,0 mm 57,0 cal guns - 1,68lbs / 0,76kg shells, 1 500 per gun

              Ati-air guns in Coles/Ericsson turret mounts, 1936 Model

              2 x Twin mounts on centreline, evenly spread

                        2 double raised mounts

      4 - 0,30" / 7,6 mm 80,0 cal guns - 0,02lbs / 0,01kg shells, 3 000 per gun

              Machine guns in deck mounts, 1919 Model

              4 x Single mounts on sides, evenly spread

                        4 double raised mounts

      Weight of broadside 93 lbs / 42 kg

Armour:

   - Belts:                     Width (max)            Length (avg)             Height (avg)

            Main:             2,99" / 76 mm     154,20 ft / 47,00 m     12,14 ft / 3,70 m

            Ends:            0,98" / 25 mm        94,49 ft / 28,80 m       5,91 ft / 1,80 m

              Main Belt covers 95% of normal length

   - Gun armour:         Face (max)     Other gunhouse (avg)     Barbette/hoist (max)

            Main:           2,99" / 76 mm        1,50" / 38 mm                           -

            2nd:             2,01" / 51 mm        0,98" / 25 mm                           -

            3rd:              0,98" / 25 mm        0,51" / 13 mm                           -

   - Armoured deck - single decks:

            For and Aft decks: 0,98" / 25 mm

   - Conning towers: Forward 4,02" / 102 mm, Aft 0,00" / 0 mm

Machinery:

            Diesel Internal combustion motors,

            Geared drive, 2 shafts, 900 shp / 672 Kw = 12,40 kts

            Range 3 700nm at 8,00 kts

            Bunker normal = 36 tons, at max displacement = 64 tons

Complement:

            91 - 119

Cost:

            £0,257 million / $1,026 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 23 tons, 2,2%

               - Guns: 23 tons, 2,2%

            Armour: 438 tons, 41,6%

               - Belts: 273 tons, 26,0%

               - Armament: 39 tons, 3,7%

               - Armour Deck: 116 tons, 11,1%

               - Conning Tower: 9 tons, 0,9%

            Machinery: 25 tons, 2,3%

            Hull, fittings & equipment: 494 tons, 47,0%

            Fuel, ammunition & stores: 72 tons, 6,8%

            Miscellaneous weights: 0 tons, 0,0%

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              833 lbs / 378 Kg = 25,7 x 4,0 " / 102 mm shells or 0,4 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,41

            Metacentric height 2,6 ft / 0,8 m

            Roll period: 11,3 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 73 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,08

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 1,13

Hull form characteristics:

            Hull has a flush deck,

              a normal bow and a round stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,615 / 0,618

            Length to Beam Ratio: 5,70 : 1

            'Natural speed' for length: 15,77 kts

            Power going to wave formation at top speed: 33 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 65

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 9,00 degrees

            Stern overhang: 0,00 ft / 0,00 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                                                     Fore end,             Aft end

               - Forecastle:            20,00%,  10,01 ft / 3,05 m,  9,02 ft / 2,75 m

               - Forward deck:       30,00%,    9,02 ft / 2,75 m,  9,02 ft / 2,75 m

               - Aft deck:                32,00%,    9,02 ft / 2,75 m,  9,02 ft / 2,75 m

               - Quarter deck:        18,00%,    9,02 ft / 2,75 m,  9,02 ft / 2,75 m

               - Average freeboard:                      9,10 ft / 2,77 m

            Ship tends to be wet forward

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 17,1%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 152,0%

            Waterplane Area: 8 048 Square feet or 748 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 187%

            Structure weight / hull surface area: 53 lbs/sq ft or 257 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 1,00

                        - Longitudinal: 1,30

                        - Overall: 1,02

            Excellent machinery, storage, compartmentation space

            Excellent accommodation and workspace room

            Ship has slow, easy roll, a good, steady gun platform