Budowa chilijskiego pancernika typu Capitán Prat 1940 (1 jednostka)

Poniżej projekt autorstwa kolegi H_Babbocka, o którym wcześniej już dyskutowano. Za duży wkład pracy Autorowi dziękuję; moja rola ograniczyła się tu jedynie do drobnych czynności adjustacyjnych i edycyjnych. 

JKS

Budowa chilijskiego pancernika typu Capitán Prat 1940 (1 jednostka) 

W odpowiedzi na zbrojenia Wielkiej Kolumbii władze Chile zdecydowały się na duży wydatek zbrojeniowy i zamówiły pancernik. Okręt miał być odpowiedzią na pancernik kolumbijski, ale chciano uniknąć eskalacji wyścigu zbrojeń. Dlatego okręt miał mieć identyczną wyporność jak budowany pancernik kolumbijski.

Tradycyjnie z propozycją budowy okrętu zwrócono się do Wielkiej Brytanii. Z przedstawionych dwóch projektów – Valparaiso 8 i Valparaiso 9 - wybrano okręt silniej uzbrojony (9, a nie 8 luf), ale nieco wolniejszy.

Okręt ma w zasadzie standardowe brytyjskie uzbrojenie: 356 mm, 114 mm, 40 mm i 12,7 mm. Specjalnie dla tego okrętu skonstruowano wieże 3-lufowe artylerii głównej, choć opierające się na projektach 4 i 2 lufowej wieży. Artyleria średnia (uniwersalna) została umieszczona w stanowiskach „półkazamatowych”. Program do symulacji nie ma takiej opcji, więc podałem „deck and hoist mount”. Artyleria plot to standardowe pom-pom w wersji 4 lufowej. W zakresie wkm, Chilijczykom nie podobały się relatywnie powolne w zmianie kierunku ognia zestawy IVx12,7 mm, dlatego zamówili proste stanowiska cokołowe IIx12,7mm.

Napęd okrętu stanowią 4 turbiny po 26 tys. KM każda.

Opancerzenie i ochrona podwodna opierała się na standardach brytyjskich. Stąd wymiary są „dziwne” w metrach i centymetrach, bo są „okrągłe” w stopach i calach. Pancerz burtowy ma 12,5 stopy (3,81 m) nad wodą o grubości 11 cali (279,4 mm), pod wodą jest 1,5 stopy (0,46 m) o pełnej grubości 11 cali, niżej jest przez 8,5 stopy (2,59 m) pancerz stopniowo cieniejący od 11 do 4 cali (101,6 mm). Łącznie więc pod woda jest 10 stóp (3,05 m) pancerza. Łączna wysokość pancerza burtowego to 22,5 stopy (6,85 m). Program takiego schematu cieniejącego pancerza nie przewiduje, więc dałem ekwiwalent: stały pancerz o grubości 11 cali i wysokości 19,7955 stopy (6,03 m).

Gródź torpedowa ma 1 i 3/16 cala grubości (30,2 mm). Schemat obrony podwodnej odpowiada  stosowanemu wówczas w Wielkiej Brytanii – pusta przestrzeń do rozprężenia siły wybuchu, przedział z płynem (optymalnie wypełniony w 80%) do przejęcia energii wybuchu i zatrzymania odłamków i ostatnia przestrzeń pusta do rozprężenia wylewającego się płynu i reszty energii wybuchu.

Zrezygnowano z wyposażenia lotniczego. Zakładano bowiem, że okręt będzie używany ostrożnie, to jest w zasięgu własnego lotnictwa, i to właśnie lotnictwo brzegowe zapewni rozpoznanie. Miało też znaczenie, że wyposażenie lotnicze może być źródłem pożaru w przypadku trafienia okrętu w czasie bitwy. Ponadto wyposażenie takie podnosiłoby koszty okrętu co też miało znaczenia dla zamawiających.

W kwestii nadbudówek Chilijczycy mieli własne oczekiwania. Chcieli zastosowania modnych wówczas opływowych („streamlinowych”) nadbudówek, takich jak na krążownikach typu Canarias. W rzucie z góry widać, że nadbudówki i komin mają „kroplowe” kształty (dla tylnej nadbudówki obraz zniekształcają platformy reflektorów).

Jak to na dużych okrętach Brytyjskich zastosowano 3 kotwice dziobowe.

W sumie wyszedł okręt taki nieco, ale jednak, słabszy w niemal każdym parametrze od „prawdziwych” pancerników potraktatowych. Ale świadczy to też o tym, że na zadanej wyporności był to projekt raczej zrównoważony.

Porównanie niektórych parametrów konkurencyjnych pancerników Unidad – wpis z 16 grudnia 2025 https://jksbattleship.blogspot.com/2025/12/budowa-kolumbijskiego-pancernika-typu.html#comment-form) i Capitán Prat. Przedstawiam tylko te parametry, które przy szybkiej lekturze mogą umknąć czytelnikom.

1. Uzbrojenie główne. Pociski Capitán Prat – 721,21 kg są cięższe niż na Unidad - 635,90 kg. Oznacza to, że salwa 9 luf Capitán Prat ciężarowo odpowiada 10,21 luf Unidad. Dłuższe lufy na Unidad (L50 wobec L45), to kombinacje „długa lufa – lekki pocisk” dająca przewagę przebijalności na krótszych dystansach. Ale cięższy pocisk wolniej traci prędkość i na dłuższych dystansach (tu około 7 km?) pociski z Capitán Prat zaczynają przeważać w przebijalności. Przebijalność pokładów jest oczywiście po stronie Capitán Prat.
2. Uzbrojenie średnie jest wbrew pozorom identyczne. Działa 127 mm strzelają bowiem pociskami 25,00 kg, a działa 114 mm pociskami 24,95 kg.
3. Opancerzenie to złożony temat.
1. Pancerz pokładowy jest identyczny w łącznej grubości. Jest inaczej podzielony - Unidad 38+102 mm, Capitán Prat 25+114 mm,.
2. Pancerz burtowy na pierwszy rzut oka jest wyraźnie silniejszy na Unidad – 330 wobec 279. Ale łączny ciężar całego pancerza jest praktycznie identyczny: Capitán Prat – 10 685 t wobec Unidad – 10 465 t.
3. Główna różnica to wysokość pasa pancernego: Capitán Prat – 6,85 m wobec Unidad – 3,40 m lub po doliczeniu pancerza upper o grubości 178 mm jest razem 5,50 m wysokości.
4. Podział pancerza burtowego jest następujący: Capitán Prat 3,81 m ponad wodą i 3,05 m poniżej. Unidad – 3,36 m ponad wodą (w tym 2,1m o grubości 178 mm i 1,3 m grubości 330mm) i 2,14 m pod wodą.
5. Strefy chronione kadłuba: Capitán Prat pokład „-1” ochrona przeciw odłamkowo, pokład „-2” i niżej pełna cytadela. Unidad – „-1” niechroniony, pokład „-2” chroniony przez pancerz od góry 38 mm, od burty w większości 178 mm i dolne 34 cm wysokości chronione 330 mm. „-3” i niżej pełna cytadela.
4. Obrona podwodna. Capitán Prat głębokość 14,5 stopy (4,42 m) i gródź 30,2 mm, Unidad głębokość 3,90 m i gródź 64,0 mm.
5. Własności morskie. Unidad ma dobre własności morskie (współczynnik 1,23 – im wyższy tym lepiej) ale mokry dziób. Capitán Prat też ma dobre własności (współczynnik 1,20) i suchy dziób. Są to jednak parametry przy prędkości maksymalnej danej jednostki. Jeśli porównywać przy tej samej prędkości, czyli 26,06 w to Capitán Prat ma wówczas współczynnik 1,42.

Capitán Prat, Chile battleship laid down 1937, launched 1939, completed 1940 (engine 1939)

Displacement:

            28 452 t light; 30 314 t standard; 32 750 t normal; 34 700 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (721,50 ft / 715,50 ft) x 98,00 ft x (29,50 / 30,89 ft)

            (219,91 m / 218,08 m) x 29,87 m  x (8,99 / 9,41 m)

Armament:

      9 - 14,00" / 356 mm 45,0 cal guns - 1 590,00lbs / 721,21kg shells, 118 per gun

              Breech loading guns in turret on barbette mounts, 1937 Model

              3 x 3-gun mounts on centreline ends, majority forward

                        1 raised mount - superfiring

      20 - 4,45" / 113 mm 45,0 cal guns - 55,01lbs / 24,95kg shells, 350 per gun

              Dual purpose guns in deck and hoist mounts, 1937 Model

              10 x Twin mounts on sides, evenly spread

      24 - 1,57" / 40,0 mm 39,0 cal guns - 2,01lbs / 0,91kg shells, 2 000 per gun

              Anti-air guns in deck mounts, 1937 Model

              4 x Quad mounts on sides, evenly spread

                        4 raised mounts

              2 x Quad mounts on sides amidships

                        2 double raised mounts

      16 - 0,50" / 12,7 mm 62,5 cal guns - 0,07lbs / 0,03kg shells, 3 000 per gun

              Machine guns in deck mounts, 1937 Model

              8 x 2 row twin mounts on sides, evenly spread

                        8 double raised mounts

      Weight of broadside 14 884 lbs / 6 752 kg

Armour:

   - Belts:                     Width (max)            Length (avg)               Height (avg)

            Main:           11,0" / 279 mm     398,00 ft / 121,31 m     19,80 ft / 6,03 m

            Ends:   Unarmoured

            Upper:           1,00" / 25 mm       277,50 ft / 84,58 m       8,00 ft / 2,44 m

              Main Belt covers 86% of normal length

              Main belt does not fully cover magazines and engineering spaces

   - Torpedo Bulkhead - Additional damage containing bulkheads:

                                  1,19" / 30 mm     398,00 ft / 121,31 m   41,75 ft / 12,73 m

            Beam between torpedo bulkheads 69,00 ft / 21,03 m

   - Gun armour:         Face (max)         Other gunhouse (avg)      Barbette/hoist (max)

            Main:           11,0" / 279 mm          5,50" / 140 mm                11,0" / 279 mm

            2nd:               1,50" / 38 mm           1,50" / 38 mm                  1,50" / 38 mm

   - Protected deck - multiple decks:

            For and Aft decks: 5,50" / 140 mm

   - Conning towers: Forward 11,00" / 279 mm, Aft 1,00" / 25 mm

Machinery:

            Oil fired boilers, steam turbines,

            Geared drive, 4 shafts, 104 000 shp / 77 584 Kw = 28,12 kts

            Range 10 000nm at 15,00 kts

            Bunker at max displacement = 4 386 tons

Complement:

            1 216 - 1 582

Cost:

            £14,396 million / $57,583 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 2 805 tons, 8,6%

               - Guns: 2 805 tons, 8,6%

            Armour: 10 686 tons, 32,6%

               - Belts: 3 922 tons, 12,0%

               - Torpedo bulkhead: 730 tons, 2,2%

               - Armament: 2 044 tons, 6,2%

               - Armour Deck: 3 725 tons, 11,4%

               - Conning Towers: 265 tons, 0,8%

            Machinery: 2 814 tons, 8,6%

            Hull, fittings & equipment: 12 147 tons, 37,1%

            Fuel, ammunition & stores: 4 299 tons, 13,1%

            Miscellaneous weights: 0 tons, 0,0%

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              48 661 lbs / 22 072 Kg = 35,5 x 14,0 " / 356 mm shells or 8,0 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,04

            Metacentric height 5,2 ft / 1,6 m

            Roll period: 18,0 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 82 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,91

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 1,20

Hull form characteristics:

            Hull has a flush deck,

              a normal bow and a cruiser stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,554 / 0,561

            Length to Beam Ratio: 7,30 : 1

            'Natural speed' for length: 26,75 kts

            Power going to wave formation at top speed: 51 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 68

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 11,50 degrees

            Stern overhang: 0,00 ft / 0,00 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                               Fore end,        Aft end

               - Forecastle:            25,00%,  29,50 ft / 8,99 m,  20,50 ft / 6,25 m

               - Forward deck:       35,00%,  20,50 ft / 6,25 m,  20,50 ft / 6,25 m

               - Aft deck:    20,60%,  20,50 ft / 6,25 m,  20,50 ft / 6,25 m

               - Quarter deck:        19,40%,  20,50 ft / 6,25 m,  20,50 ft / 6,25 m

               - Average freeboard:                      21,40 ft / 6,52 m

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 91,5%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 155,9%

            Waterplane Area: 49 126 Square feet or 4 564 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 116%

            Structure weight / hull surface area: 195 lbs/sq ft or 953 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,97

                        - Longitudinal: 1,42

                        - Overall: 1,00

            Adequate machinery, storage, compartmentation space

            Excellent accommodation and workspace room

            Ship has slow, easy roll, a good, steady gun platform

            Good seaboat, rides out heavy weather easily

Załączone jest także porównanie (w tej samej skali) sylwetek okrętów Unidad i Capitán Prat wraz z ich „kuzynami”. Czyli odpowiednio dla Unidad jest to North Carolina, dla Capitán Prat jest to King Georg V oraz Canarias. Oraz jako ciekawostka inny projekt dla Chile, czyli Almirante Cochrane (wpis z 18 lipca 2020 https://jksbattleship.blogspot.com/2020/07/chilijskie-pancerniki-2-klasy-typu.html#comment-form)

Niżej, tylko dla zainteresowanych, dalsze losy okrętu - ważniejsze zdarzenia.

Po wybuchu Drugiej Wojny Światowej nieukończony pancernik został zarekwirowany przez Brytyjczyków. W praktyce oznaczało to, że Admiralicja kupiła okręt od stoczni, a stocznia zwróciła zaliczki wpłacone wcześniej przez Chile. Okręt został wykończony i wcielony do RN jako HMS Tiger. Po okresie szkolenia i zgrywania załogi okręt został wprowadzony do służby pod koniec 1940.

W lutym 1941 w trakcie patrolu na północ od Szkocji okręt został storpedowany przez niemiecki OP (jedno trafienie na rufie w prawą burtę). Okręt mimo poważnych uszkodzeń zdołał wrócić o własnych siłach do bazy i był remontowany (przy okazji wzmocniono uzbrojenie plot i zamontowano nowsze radary) przez 6 miesięcy – dlatego nie brał udziału w pościgu za Bismarckiem.

Pod koniec roku został wysłany wraz z Prince of Wales (flagowy) na Daleki Wschód. Zespół tych dwóch okrętów został zaatakowany przez japońskie samoloty 10 grudnia 1941 pod Kuantan. Atak skupił się w pierwszej kolejności na Prince of Wales, który ostatecznie zatonął. Tiger otrzymał 4 trafienia torpedami (3 w prawą burtę i jedno w lewą), ale nocą zdołał wrócić do Singapuru. W czasie prowizorycznych napraw w porcie następnego dnia okręt był bombardowany i otrzymał dwa trafienia bombami 250kg. Dlatego prace przerwano i okręt mimo przecieków i nieczynnej jednej śruby odpłynął na Cejlon. Po dalszych prowizorycznych naprawach okręt skierowano do USA na pełny remont (i wzmocnienie uzbrojenia plot). Naprawa trwała 8 miesięcy i w październiku 1942 okręt wrócił do służby i został skierowany do osłony konwojów arktycznych. Tym nie mniej jednostka miała ugruntowaną opinię okrętu pechowego, co zmieniła dopiero następna akcja.

30 grudnia 1942 uzyskano informacji z wywiadu, że Niemcy szykują wypad ciężkich okrętów  (jak okazało się później Admiral Hipper, Lützow i niszczyciele) przeciw konwojowi do Murmańska. Tiger (w osłonie dwóch niszczyciel), pełniący role dalekiej osłony, został  pośpiesznie skierowany jako wzmocnienie zespołu bliskiej osłony konwoju (krążowniki Sheffield i Jamaica oraz niszczyciele). 31 grudnia około 10:00 Tiger znajdował się około 20 mil na zachód za krążownikami lekkimi. Flagowy Sheffield wysłał sygnał, że zbliża się do konwoju i nakazał Tigerowi  „podążaj za mną” (co oznaczało w tym momencie kurs wschodni).

Jak później zrekonstruowano, Niemcy podzielili się na dwa zespoły, z których Lützow działał asekurancko i praktycznie nie wziął udziału w bitwie. Podobnie niemieckie niszczyciele nie odegrały roli. Admiral Hipper rankiem próbował atakować konwój, ale skuteczne manewry brytyjskich niszczycieli (zasłony dymne i pozorowane ataki torpedowe) spowodowały jego odwrót. Jednak o 10:00 zawrócił i ponownie poruszał się na północ szukając konwoju.

Około 11:30 krążowniki brytyjskie (płynące wówczas na południe) wykryły Admiral Hippera i zdołały szybkim ogniem uszkodzić krążownik i zmusić go do odwrotu. Admiral Hipper zawrócił na południowy zachód i zespół Sheffield stracił z nim kontakt.

Dowódca Tigera chcąc jak najszybciej zbliżyć się do miejsca bitwy już wcześniej, bo o 10:00 postanowił skręcić na południowy wschód. Dzięki temu około 11:40 zyskał kontakt radarowy, a po chwili także optyczny z dużym okrętem. W złych warunkach pogodowych próby identyfikacji trwały kilka minut, na szczęście z Sheffielda przyszedł sygnał, że właśnie prowadzą ogień (Sheffield i Jamaica zatopiły wtedy niemiecki niszczyciel). Ponieważ obserwowany cel nie strzelał w tym momencie, upewniono się że chodzi o nieprzyjacielski krążownik. O 11:48 z dystansu 9 tys. metrów otwarto ogień. Mimo słabej widoczności uzyskiwano kolejne trafienia, a kompletnie zaskoczony Admiral Hipper dopiero musiał odwracać na prawą burtę wieże działowe. W ciągu pierwszych 9 minut został trafiony 10 razy tracąc wieżę dowodzenia, tylne stanowisko kierowania ogniem, wieże 1, 2 i 4 oraz część kotłowni (jedna była wcześnie uszkodzona przez krążowniki lekkie). Ponadto na śródokręciu wybuchł pożar. Okręt stracił możliwość kierowania ogniem, a indywidualny ostrzał z pojedynczych dział był nieskuteczny. Wobec płonącego okrętu Brytyjczycy wstrzymali ogień.  Ponieważ jednak wieża numer 3 na Admiral Hipper ponowne wystrzeliła, więc Tiger wznowił ogień z dystansu poniżej 6 tys. metrów do, w tym momencie, praktycznie nieruchomego celu. Kolejne trzy salwy uzyskiwały po 3-4 trafienia każda, i w ciągu dwóch minut Admiral Hipper przechylił się i położył się na prawą burtę. O 12:10 okręt zatonął. Poszukiwania Lützowa nie dały rezultatu, więc bitwa zakończyła się.

Dalsza służba na wodach europejskich nie przyniosła znaczących wydarzeń. Okręt miał dołączyć do floty dalekowschodniej jesienią 1945, do czego nie doszło z powodu zakończenia wojny.

W 1946 Wielka Brytania zaproponowała Chile sprzedaż okrętu za 40% pierwotnej ceny budowy. Zaproponowana cena była atrakcyjna, bo choć okręt był nieco zużyty, ale z drugiej strony doposażony w lekką artylerię plot (w tym momencie 10xIVx40mm Bofors + 22xIx20mm ) oraz radary. Propozycja trafiła w dobry moment, bo wówczas w Chile odradzały się nastroje rewizjonistyczne wobec Wielkiej Kolumbii i było poparcie dla wzmacniania sił zbrojnych. W rezultacie transakcję szybko sfinalizowano i już w lipcu 1946 roku, po zmianie nazwy na Capitán Prat,  okręt obsadziła chilijska załoga. Po niezbędnym szkoleniu okręt odpłynął i dotarł do Valparaiso w grudniu 1946 roku.

Dalsza służba przebiegała bez istotnych wydarzeń. W 1965 roku okręt został wycofany ze służby i następnie złomowany.

Budowa kolumbijskiego rzecznego kutra pancernego typu Leticia 1940 (1 jednostka)

Budowa kolumbijskiego rzecznego kutra pancernego typu Leticia 1940 (1 jednostka)

Oddane do służby w latach 1921-28 kolumbijskie kutry rzeczne, to jednostki niewielkie, lekko uzbrojone, nieopancerzone, a ich główną zaletą jest duża prędkość. W tym jednak przypadku, postawiono na większe rozmiary, silniejsze uzbrojenie oraz opancerzenie, a wszystko to kosztem prędkości. Różnice te, skłoniły Admiralicję do wyodrębnienia nowej podklasy okrętów rzecznych – kutrów pancernych. Zaliczono do niej także kuter Iquitos, będący przebudowaną małą kanonierką. Na potencjalne pytanie: dlaczego tylko jeden kuter tego typu, odpowiadam: jest to pierwsza jednostka zbudowana w tej podklasie, a więc niejako eksperymentalna. Jeśli okaże się przydatna, ostatnią raczej nie będzie.

Podstawowe zadania kutra pancernego, to zwalczanie podobnych wielkością i mniejszych jednostek wroga, oraz wsparcie ogniowe własnych kutrów „niepancernych” Dodatkowo może być użyty do wsparcia pierwszego rzutu desantu.

Kuter zbudowała stocznia rzeczna Astillero Fluvial w Puerto Arica. Wszystkie dostawy zapewnił przemysł krajowy.

Opis techniczny.

Kadłub

O dość pełnych kształtach, umożliwiających montaż stosunkowo silnego uzbrojenia.

Napęd

Dwa silniki diesla GM/JSFM, o mocy 360 KM każdy.

Uzbrojenie

Na kutrze zamontowano:

- 1xIx57 mm/40 BSB M1940, przy elewacji maksymalnej 38^o donośność pociskiem AP 2,74 kg wynosi 6750 m;

- 1xIIx12,7 mm/90 Browning/FNA M1921, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 0,03 kg wynosi 4200 m, a przy elewacji maksymalnej 85^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 2800 m.

Działo 57 mm, to wydobyty z arsenałów artylerii nadbrzeżnej i zmodernizowany model 57 mm/40 Driggs-Schroeder M1883. W sumie dokonano modernizacji ośmiu takich dział; pozostałe mogą być użyte na ewentualnych następnych kutrach pancernych, a jeżeli takowe by nie powstały, pozostaną w dyspozycji artylerii nadbrzeżnej.

Opancerzenie

Jak w raporcie.

Inne

Okręt wyposażono w dwie radiostacje.

Leticia, Great Colombia river armoured craft laid down 1940, launched 1940, completed 1940 (engine 1940)

Displacement:

            70 t light; 72 t standard; 80 t normal; 87 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (80,75 ft / 79,76 ft) x 14,50 ft x (5,02 / 5,30 ft)

            (24,61 m / 24,31 m) x 4,42 m  x (1,53 / 1,62 m)

Armament:

      1 - 2,24" / 57,0 mm 40,0 cal gun - 6,04lbs / 2,74kg shells, 150 per gun

              Quick firing gun in Coles/Ericsson turret mount, 1940 Model

              1 x Single mount on centreline, forward deck forward

      2 - 0,50" / 12,7 mm 90,0 cal guns - 0,07lbs / 0,03kg shells, 1 500 per gun

              Machine guns in deck mount, 1921 Model

              1 x Twin mount on centreline, aft deck aft

      Weight of broadside 6 lbs / 3 kg

Armour:

   - Belts:                     Width (max)        Length (avg)         Height (avg)

            Main:             0,98" / 25 mm   47,90 ft / 14,60 m   6,50 ft / 1,98 m

            Ends:   Unarmoured

              Main Belt covers 92% of normal length

   - Gun armour:         Face (max)     Other gunhouse (avg)    Barbette/hoist (max)

            Main:           0,98" / 25 mm         0,51" / 13 mm                        -

            2nd:             0,51" / 13 mm                   -                                   -

   - Armoured deck - single deck:

            For and Aft decks: 0,51" / 13 mm

   - Conning towers: Forward 0,98" / 25 mm, Aft 0,00" / 0 mm

Machinery:

            Diesel Internal combustion motors,

            Geared drive, 2 shafts, 720 shp / 537 Kw = 14,48 kts

            Range 1 750nm at 10,00 kts

            Bunker normal = 8 tons, at max displacement = 14 tons

Complement:

            13 - 17

Cost:

            £0,034 million / $0,138 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 2 tons, 2,2%

               - Guns: 2 tons, 2,2%

            Armour: 24 tons, 30,0%

               - Belts: 14 tons, 17,3%

               - Armament: 4 tons, 5,0%

               - Armour Deck: 6 tons, 7,3%

               - Conning Tower: 0 tons, 0,5%

            Machinery: 19 tons, 24,0%

            Hull, fittings & equipment: 25 tons, 31,1%

            Fuel, ammunition & stores: 10 tons, 12,6%

            Miscellaneous weights: 0 tons, 0,0%

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              34 lbs / 15 Kg = 6,0 x 2,2 " / 57 mm shells or 0,1 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,06

            Metacentric height 0,3 ft / 0,1 m

            Roll period: 11,0 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 46 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,10

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 0,50

Hull form characteristics:

            Hull has a flush deck,

              a normal bow and large transom stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,484 / 0,494

            Length to Beam Ratio: 5,50 : 1

            'Natural speed' for length: 10,78 kts

            Power going to wave formation at top speed: 71 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 85

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 10,20 degrees

            Stern overhang: 0,00 ft / 0,00 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                                                    Fore end,            Aft end

               - Forecastle:            22,00%,  5,51 ft / 1,68 m,  4,49 ft / 1,37 m

               - Forward deck:       28,00%,  4,49 ft / 1,37 m,  4,00 ft / 1,22 m

               - Aft deck:                32,00%,  4,00 ft / 1,22 m,  4,00 ft / 1,22 m

               - Quarter deck:        18,00%,  4,00 ft / 1,22 m,  4,00 ft / 1,22 m

               - Average freeboard:                      4,27 ft / 1,30 m

            Ship tends to be wet forward

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 85,5%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 47,6%

            Waterplane Area: 790 Square feet or 73 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 118%

            Structure weight / hull surface area: 22 lbs/sq ft or 105 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,89

                        - Longitudinal: 3,49

                        - Overall: 1,02

            Adequate machinery, storage, compartmentation space

            Extremely poor accommodation and workspace room

            Caution: Lacks seaworthiness - very limited seakeeping ability

Rozwój przemysłu lotniczego Wielkiej Kolumbii 1932-1940

           Rozwój przemysłu lotniczego Wielkiej Kolumbii                                                1932-1940

W uzupełnieniu pojawiających się w biuletynach krótkich informacji, przedstawiam zarys historii rozwoju kolumbijskiego przemysłu lotniczego w latach 1932-1940.

Początki tego przemysłu datują się na połowę 1932 roku, kiedy to w Cali zakończono I etap budowy zakładów lotniczych Plantas de Aviones (PA). Jeszcze przed rozpoczęciem budowy zakładów, przeszkolono w koncernach Curtiss-Wright oraz Glenn L. Martin Company łącznie 30 kolumbijskich inżynierów i techników. Ówczesny potencjał zakładów umożliwiał jedynie remonty, w tym główne, używanych w kolumbijskim lotnictwie maszyn.

Pod koniec roku 1933, zakończono II etap budowy PA, co umożliwiło rozszerzenie ich działalności na montaż samolotów Curtiss i Martin z gotowych zespołów (płatowiec, silnik, wyposażenie). W tym samym roku, w PA opracowano, skonstruowano i oblatano zmodernizowaną wersję pływakowego wodnosamolotu torpedowo-bombowego Martin T3M. Otrzymał on oznaczenie Martin T3M(PA), a modernizacja obejmowała zmianę typu silnika oraz niewielkie modyfikacje płatowca. Do służby Martin T3M(PA) wszedł w roku 1934, wyprodukowano 45 egzemplarzy.

W roku 1934, kilkunastu kolumbijskich inżynierów i techników odbyło staż w zakładach Grumman Aircraft Engineering. Pozwoliło to na rozpoczęcie montażu (i remontów) maszyn tego producenta.

W roku 1935, w Plantas de Aviones zostaje oblatana pierwsza samodzielna kolumbijska konstrukcja – samolot szkolno-treningowy PA E-2 Tucán. Do służby wszedł on w latach 1936 (lotnictwo lądowe) i 1937 (lotnictwo morskie). Do roku 1940 wyprodukowano 61 egzemplarzy, z czego kilkanaście trafiło do cywilnych aeroklubów.

Następną oryginalną konstrukcją kolumbijskich zakładów był samolot pasażerski PA P-2 Mensajer. Oblatany w roku 1937, produkowany od 1938, mieścił prócz 2 osób załogi, 6 pasażerów. Do roku 1940 wyprodukowano 31 egzemplarzy.

W roku 1937, kilkuosobowa grupa inżynierów i techników z PA, przebywała na stażu w zakładach Consolidated Aircraft, a w roku następnym w zakładach Douglas Aircraft Company.

Kolejna samodzielna konstrukcja kolumbijska to samolot PA U-1 Carabela, oblatany w roku 1938, a produkowany od 1939. Jest on budowany w dwu wersjach: pasażerskiej PA U-1p, zabierającej 3 osoby załogi, 11 pasażerów i do 300 kg ładunku oraz transportowej PA U-1u, zabierającej 2 osoby załogi i do 1500 kg ładunku. Łącznie, do roku 1940 wyprodukowano 13 egzemplarzy obydwu wersji. Planuje się produkcję wojskowej wersji transportowej PA U-1uM.

W roku 1938 uruchomiono duże lotnicze zakłady remontowe (PRA) w Arequipie.

Pod koniec roku 1939, oblatano pierwszy bojowy, czyli uzbrojony samolot rodzimej konstrukcji, rozpoznawczy PA R-1 Tangara. Rozpoczęcie produkcji seryjnej planuje się w drugiej połowie roku 1940. W tym też roku pierwsze egzemplarze mają trafić do lotnictwa lądowego, do lotnictwa morskiego w roku następnym.

Trwają w PA prace projektowe samolotu sportowo-turystycznego, budowa prototypu i oblot planowane są na koniec roku 1940.

Planuje się przekształcenie w roku 1941 zakładów PRA w Arequipie w filię Plantas de Aviones z rozszerzeniem działalności z remontowej na remontowo-produkcyjną.

Rozpoczęły się w PA prace nad projektem lekkiego bombowca. Oblot planowany jest na rok 1941. 

Jak z powyższego wynika, kolumbijski przemysł lotniczy istnieje i coś tam się w nim jednak w ostatnich 10 latach działo. Ponieważ jednak, produkcja dotychczasowa nie obejmowała samolotów bojowych, nie było tego widać w zestawienia lotnictwa morskiego. Aby uniknąć takiej sytuacji, będę w przyszłości informował w biuletynach o nowych kolumbijskich konstrukcjach lotniczych, nawet tych stricte cywilnych.

Trzeba jednak przyjąć do wiadomości, że kolumbijski przemysł lotniczy znajduje się dopiero na wczesnym etapie rozwoju i – przynajmniej w najbliższej przyszłości – nie będzie w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb lotnictwa WK, szczególnie w zakresie samolotów trudniejszych konstrukcyjnie (wodnosamoloty, lotnictwo pokładowe, później odrzutowce). Ważnymi więc dla tego lotnictwa dostawcami, dość długo jeszcze pozostaną renomowane wytwórnie amerykańskie, przede wszystkim takie jak: Curtis-Wright, Glenn L. Martin, Grumman, Consolidated i Douglas, a także w mniejszym stopniu Vought, Lockheed, czy Brewster.

BIULETYN INFORMACYJNY NR 42/1/1940

                BIULETYN INFORMACYJNY NR 42/1/1940

Okręty

Oddano do służby:

- eskortowiec typu Persistente (post z dnia 04.05.2026),

- dwa niszczyciele typu Tifón.

Rozpoczęto budowę rzecznego kutra pancernego typu Leticia.

Trwa budowa:

- lekkiego lotniskowca typu Federación (w amerykańskiej stoczni Bethlehem Quincy),

- niszczyciela typu Tifón,

- eskortowca typu Persistente.

Aktualnie, w skład floty kolumbijskiej (morskiej) wchodzą:

- 1 pancernik,

- 2 małe pancerniki,

- 3 monitory,

- 1 krążownik ciężki,

- 4 krążowniki lekkie,

- 16 niszczycieli,

- 5 torpedowców,

- 13 okrętów podwodnych,

- 4 kanonierki,

- 17 kutrów torpedowych,

- 8 patrolowców,

- 14 kutrów patrolowych,

- 1 eskortowiec,

- 11 ścigaczy okrętów podwodnych,

- 2 stawiacze min,

- 10 trałowców,

- 10 kutrów trałowych,

- 3 średnie okręty desantowe,

- 6 małych okrętów desantowych,

- 24 kutry desantowe,

- 1 szturmowy transportowiec desantowy,

- 1 transportowiec wodnosamolotów,

- 2 transportowce wojska,

- 2 okręty-bazy,

- 1 zaopatrzeniowiec,

- 2 zbiornikowce floty,

- 1 okręt warsztatowy,

- 1 okręt ratowniczy,

- 3 okręty hydrograficzne,

- 2 holowniki pełnomorskie,

- 1 okręt szkolny.

Komponent rzeczny floty składa się z:

- 2 monitorów,

- 2 pływających baterii artyleryjskich,

- 5 kanonierek,

- 15 kutrów,

- 2 stawiaczy min,

- 2 trałowców,

- 4 kutrów desantowych,

- 6 ślizgaczy,

- 1 okrętu dowodzenia,

- 1 transportowca wojska,

- 1 zaopatrzeniowca,

- 2 holowników.

Uzbrojenie

Na okrętach rzecznych wymieniono pozostałe 14 działek 37/51 mm COW/FNA M1918 na działka 37/57 mm FNA M1936. Zdjęte działka przekazano wojskom lądowym.

W zakładach Fábrica Nacional de Armas (FNA) w Limie i Caracas, rozpoczęto licencyjną produkcję działek 20 mm Oerlikon.

Artyleria nadbrzeżna

Rozpoczęto budowę stanowisk artylerii nadbrzeżnej dla zdobytych baz morskich: Arica, Iquique i Antofagasta.

Lotnictwo

Zakupiono i wprowadzono do służby:

- następnych 10 samolotów torpedowo-bombowych Douglas TBD Devastator,

- następnych 30 samolotów myśliwskich Curtiss P36 Hawk,

- następnych 17 bombowców nurkujących Curtiss SBC-4 Helldiver,

- następnych 14 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych Hall PTBH

- 9 samolotów rozpoznawczo-bombowych dalekiego zasięgu Lockheed A-29 Hudson.

Wycofano ze służby i złomowano:

- ostatnie 3 samoloty myśliwskie Curtiss P6 Hawk,

- ostatnie 3 rozpoznawczo-bombowo/transportowe łodzie latające Canadian Vickers Vancouver.

Wycofano ze służby i przeznaczono do kanibalizacji:

- 3 rozpoznawczo-bombowe wodnosamoloty pływakowe Høver M.F.11,

- 10 samolotów myśliwskich Grumman FF.

Aktualnie, w skład Dowództwa Lotnictwa Morskiego (Comando de Aviación Naval, CAN) wchodzi:

- 7 samolotów torpedowo-bombowych Martin T5M,

- 6 rozpoznawczo-bombowych/transportowych łodzi latających typu Short S.8/8 Rangoon,

- 21 rozpoznawczych/łącznikowych łodzi latających w wersji amfibii typu Douglas RD3 Dolphin,

- 6 rozpoznawczo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Høver M.F.11,

- 10 samolotów myśliwskich typu Grumman FF,

- 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających typu Consolidated P2Y,

- 7 średnich samolotów bombowych typu Martin B-10,

- 7 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Martin T3M(PA),

- 17 samolotów myśliwskich typu Grumman F2F,

- 38 pływakowych wodnosamolotów rozpoznawczych typu Curtiss SOC Seagull,

- 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających/amfibii typu Consolidated PBY Catalina,

- 24 samoloty torpedowo-bombowe typu Douglas TBD Devastator,

- 60 samolotów myśliwskich typu Curtiss P36 Hawk,

- 27 bombowców nurkujących typu Curtiss SBC-4 Helldiver,

- 28 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Hall PTBH,

- 9 samolotów rozpoznawczo-bombowych dalekiego zasięgu Lockheed A-29 Hudson.

Łącznie 279 maszyn.

Pozostałe wiadomości

Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią, minister spraw zagranicznych Federacji Wielkiej Kolumbii Alfredo Solf y Muro, oficjalnie zgłosił kandydaturę prezydenta Urugwaju Alfredo Baldomira do Pokojowej Nagrody Nobla.

Przeszedł w stan spoczynku Szef Admiralicji Federalnej almirante general Francisco Rodríguez de Santa Marta. Jego następcą został dotychczasowy Szef Admiralicji Peru almirante Esteban Ricardo Ruiz Lozano. Jest on w prostej linii potomkiem XVII-wiecznego, matematyka, astronoma i wojskowego Vicekrólestwa Peru, Francisca Ruiz Lozano.