KOMUNIKAT WOJENNY NR 31/1945

                                        KOMUNIKAT WOJENNY NR 31/1945

 01-31.01.1945

Z powodu niekorzystnych warunków pogodowych, działania ofensywne na froncie włoskim zostały wstrzymane. W drugiej połowie miesiąca, 2. Dywizja Piechoty (kolumbijska) i I. Brygada Piechoty Górskiej (boliwijska) z kolumbijskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Europie (Cuerpo Expedicionario en Europa, CEE), luzowały amerykańskie oddziały na froncie na południe od Bolonii.

 

02.01.1945

Z uwagi na niespodziewanie szybkie zajęcie (do 16.12.1944) przez amerykańskie wojska wyspy Mindoro, udział kolumbijskich oddziałów ze składu Dowództwa Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP), został odwołany. Zamiennie, przewidziano ich udział w inwazji na wyspę Luzon.

05.01.1945

Z przerzuconych wcześniej w rejon Leyte – Mindoro kolumbijskich jednostek desantowych, utworzono Zespół Amfibijny Pacyfiku (Equipo Anfibio del Pacifico,  EAP), w składzie:

- transportowiec desantowy General de San Martin,

- duży okręt desantowy General Santander,

- 3 średnie okręty desantowe typu Coronel Abaroa,

- 6 małych okrętów desantowych typu PBD-1,

- 16 kutrów desantowych typu BD-1,

- 8 kutrów desantowych typu BD-29,

- kanonierka Almirante Lezo,

- 2 trałowce typu Cormorán.

Zespołem dowodzi contraalmirante Pedro Vincente Romero Calvo, podlega on Task Force C, a jego zadaniem jest współpraca z Dowództwem Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (CFEP).

 

14-17.01.1945

Dwa ostatnie niszczyciele eskortowe typu Julio Cesar Tello dołączyly do Grupy Eskortowej A3 (Grupo de Escolta A3).

Pierwsze dwa niszczyciele eskortowe typu Alonso de Hojeda dołączyły do TF C2.

 

21.01.1945

Kolumbijska Ekspedycyjna Brygada Piechoty Morskiej (Brigada Expedicionaria de Infantería de Marina, BEIM) zostaje przemianowana na IV. Brygadę Piechoty Morskiej.

 

27-29.01.1945

Oddziały Dowództwa Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP), biorą – obok wojsk amerykańskich – udział w desancie w rejonie San Fabian w Zatoce Lingayen. W pierwszym rzucie, lądują dwa pułki amerykańskiej 1. Dywizji Kawalerii i kolumbijska IV. Brygada Piechoty Morskiej. W drugim, reszta 1. Dywizji Kawalerii oraz III. Brygada Piechoty Górskiej (peruwiańskiej). Kolumbijskie oddziały zostały przewiezione na brzeg przez jednostki Zespołu Amfibijnego Pacyfiku (Equipo Anfibio del Pacifico,  EAP); stracono 2 kutry desantowe, a 1 mały okręt desantowy został uszkodzony. Osłonę i wsparcie ogniowe desantu zapewnił kolumbijski Task Force C; zestrzelono 2 samoloty japońskie, przy stracie 1 własnej maszyny. Zadaniem powyższych sił jest zdobycie Manili, zgodnie ze słynnym rozkazem MacArthura "Get to Manila! Free the internees at Santo Tomas. Take Malacanang Palace and the Legislative Building" (Idźcie do Manili! Uwolnijcie więźniów w Santo Tomas. Bierzcie Pałac Malacañan i gmach parlamentu).

 

01.02.1945

Dowódca Task Force C, contraalmirante Juan Maria Medina y Muro, został awansowany do stopnia vicealmirante.

 

03-05.02.1945

10. batalion kolumbijskiej III. Brygady Piechoty Górskiej, bierze udział w oswobodzeniu osób cywilnych internowanych w obozie Santo Tomas.

 

08-10.02.1945

Dwa bataliony kolumbijskiej IV. Brygady Piechoty Morskiej (6. i 13.), biorą udział w walkach na wschodnich przedmieściach Manili.

 

18-21.02.1945

W ramach Operacji Encore, I. Brygada Piechoty Górskiej (boliwijska), 2. pułk zmotoryzowany Gwardii Federalnej oraz 9. dywizjon artylerii ciężkiej (peruwiański) z kolumbijskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Europie (Cuerpo Expedicionario en Europa, CEE), biorą udział w zdobyciu Monte Belvedere.

 

24.02.1944

Kolumbijska Eskadra Lotnictwa Morskiego „T” (Escuadrón de Aviación Naval „T”, EAN-T) zostaje przebazowana z Brindisi do Termoli.

 

02-09.03.1945

W ramach Operacji Encore, 2. pułk 2. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej) oraz 4. batalion czołgów z I. Brygady Pancerno-Motorowej, biorą udział w zdobyciu Castel D’Aiano.

 

03.03.1944

Zakończyły się walki o Manilę. Straty Dowództwa Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP) w tej operacji wyniosły 173 zabitych, 735 rannych i 2 zaginionych.

 

11.03.1945

Następne dwa niszczyciele eskortowe typu Alonso de Hojeda dołączyły do TF C2.

 

17-18.03.1945

Przerzucono do Włoch 4. dywizjon artylerii górskiej (wenezuelski).Wejdzie on w skład Korpusu Ekspedycyjnego w Europie (Cuerpo Expedicionario en Europa, CEE).

 

26.03.1945

Nastąpiło przebazowanie Flotylli S (Flotilla S) do Koror (wyspy Palau). Nowy obszar operacyjny Flotylli zawiera się w trójkącie  Palau – Guam – Catanduanes.

30.03.1945

Dowództwo Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP) zostanie wzmocnione II. Brygadą Piechoty Morskiej.

Ogólny bilans zysków i strat:

- zatopiono 1 lekki krążownik,  5 OP, 1 kanonierkę i 1 uzbrojoną barkę samobieżną;

- zatopiono 2 frachtowce;

- zestrzelono 16 samolotów;

- stracono 1 063 zabitych, 3 741 rannych i 89 zaginionych;

- stracono 1 niszczyciel, 1 OP i 2 kutry desantowe;

- stracono 5 frachtowców;

- stracono 5 samolotów.

Budowa kolumbijskich ścigaczy OP typu C-8 1945 (3 jednostki)

Budowa kolumbijskich ścigaczy OP typu C-8 1945 (3 jednostki) 

Trzeci typ kolumbijskich ścigaczy OP, po typach C-1 i Mosquete. Ich głównym zadaniem jest patrolowanie, wykrywanie i zwalczanie nieprzyjacielskich OP w niezbyt dużej odległości od wybrzeża (circa do 250 Mm), szczególnie w ważniejszych rejonach własnej żeglugi kabotażowej oraz dalszych podejściach do własnych baz i portów handlowych. Można je również wykorzystać do eskortowania własnej żeglugi kabotażowej.

Pod względem wielkości, prezentowane ścigacze plasują się pomiędzy poprzednimi typami, mają jednak znacznie bogatsze wyposażenie radiotechniczne i hydroakustyczne.

Okręty budują stocznie Astillero Naval No.2 w Guayaquil (2 jedn.) i Astillero Baranquilla (1 jedn.). Wszystkie dostawy, za wyjątkiem radaru SL, zapewnia przemysł krajowy.

Opis techniczny.                                             

Kadłub

Dość smukły, z szeroką pawężą rufową.

Napęd

Dwa silniki diesla Gray/JSFM o mocy 1050 KM każdy.

Uzbrojenie

Na ścigaczu zamontowano:

- 1xIx76,2 mm/50 BSB M1914, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 5,90 kg wynosi 11330 m, a przy elewacji maksymalnej 85^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 7930 m;

- 1xIIx37 mm/57 FNA M1936, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 0,74 kg wynosi 6950 m, a przy elewacji maksymalnej 85^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 4100 m;

- 2xIx12,7 mm/90 Browning/FNA M1921, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 0,03 kg wynosi 4200 m, a przy elewacji maksymalnej 85^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 2800 m,

- 2xwbg z zapasem 32 bg typu BP-19.

Stałych urządzeń kierowania ogniem brak.

Inne

Na okręcie zainstalowano: trzy radiostacje, radionamiernik, radionamiernik HF/DF, szumonamiernik, sonar oraz radar kontroli powierzchni wody i nawigacyjny SL. 

C-8, Great Colombia submarine chaser laid down 1945, launched 1945, completed 1945 (engine 1945)

Displacement:

            171 t light; 181 t standard; 243 t normal; 293 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (153,76 ft / 149,70 ft) x 20,51 ft x (7,02 / 7,91 ft)

            (46,87 m / 45,63 m) x 6,25 m  x (2,14 / 2,41 m)

Armament:

      1 - 3,00" / 76,2 mm 50,0 cal gun - 13,01lbs / 5,90kg shells, 300 per gun

              Quick firing gun in deck mount, 1914 Model

              1 x Single mount on centreline, forward deck forward

      2 - 1,46" / 37,0 mm 57,0 cal guns - 1,63lbs / 0,74kg shells, 1 500 per gun

              Anti-air guns in deck mount, 1936 Model

              1 x Twin mount on centreline, aft deck aft

                        1 raised mount

      2 - 0,50" / 12,7 mm 90,0 cal guns - 0,07lbs / 0,03kg shells, 3 000 per gun

              Machine guns in deck mounts, 1921 Model

              2 x Single mounts on sides, forward deck aft

                        2 raised mounts

      Weight of broadside 16 lbs / 7 kg

      Main DC/AS Mortars

      2 - 421,08 lbs / 191,00 kg Depth Charges + 32 reloads - 6,391 t total

            in Stern depth charge racks

Armour:

   - Gun armour:         Face (max)     Other gunhouse (avg)     Barbette/hoist (max)

            Main:           0,51" / 13 mm                     -                                   -

Machinery:

            Diesel Internal combustion motors,

            Geared drive, 2 shafts, 2 100 shp / 1 567 Kw = 19,54 kts

            Range 5 100nm at 13,00 kts

            Bunker normal = 62 tons, at max displacement = 112 tons

Complement:

            30 - 40

Cost:

            £0,101 million / $0,403 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 12 tons, 5,0%

               - Guns: 4 tons, 1,7%

               - Weapons: 8 tons, 3,3%

            Armour: 1 tons, 0,5%

               - Armament: 1 tons, 0,5%

            Machinery: 53 tons, 21,8%

            Hull, fittings & equipment: 104 tons, 42,6%

            Fuel, ammunition & stores: 72 tons, 29,7%

            Miscellaneous weights: 0 tons, 0,0%

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              167 lbs / 76 Kg = 12,4 x 3,0 " / 76 mm shells or 0,3 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,32

            Metacentric height 0,8 ft / 0,2 m

            Roll period: 9,8 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 75 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,09

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 1,36

Hull form characteristics:

            Hull has a flush deck,

              a normal bow and large transom stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,395 / 0,422

            Length to Beam Ratio: 7,30 : 1

            'Natural speed' for length: 14,58 kts

            Power going to wave formation at top speed: 64 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 55

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 16,30 degrees

            Stern overhang: 0,98 ft / 0,30 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                                                    Fore end,             Aft end

               - Forecastle:            22,00%, 10,50 ft / 3,20 m,  9,02 ft / 2,75 m

               - Forward deck:       28,00%,   9,02 ft / 2,75 m,  8,50 ft / 2,59 m

               - Aft deck:                30,00%,   8,50 ft / 2,59 m,  8,50 ft / 2,59 m

               - Quarter deck:        20,00%,   8,50 ft / 2,59 m,  8,50 ft / 2,59 m

               - Average freeboard:                      8,82 ft / 2,69 m

            Ship tends to be wet forward

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 77,8%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 107,0%

            Waterplane Area: 1 955 Square feet or 182 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 206%

            Structure weight / hull surface area: 29 lbs/sq ft or 139 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,85

                        - Longitudinal: 5,57

                        - Overall: 1,02

            Excellent machinery, storage, compartmentation space

            Adequate accommodation and workspace room

            Ship has slow, easy roll, a good, steady gun platform

            Good seaboat, rides out heavy weather easily

C-8 (1945)

C-9 (1945)

C-10 (1945)

Budowa kolumbijskich kutrów patrolowych typu P-21 1945-1946 (7 jednostek)

Budowa kolumbijskich kutrów patrolowych typu P-21 1945-1946 (7 jednostek) 

Szósta już generacja kolumbijskich kutrów patrolowych. Wraz z kutrami typu Marañón, zaliczają się do tych największych. W porównaniu do swoich poprzedników, mogą się pochwalić znacznie silniejszym uzbrojeniem pop, większym zasięgiem oraz lepszą dzielnością morską.

Jako pierwsze kolumbijskie okręty o wyporności < 300 tn, otrzymały wyposażenie radarowe. Cztery z siedmiu kutrów, wejdą do służby już poza zakresem czasowym tej odsłony bloga.

Okręty budują stocznie Astillero Baranquilla (4 jedn.) i Construcción Naval y Plantas Mecánicas w La Guaira (3 jedn.). Wszystkie dostawy, za wyjątkiem radaru SL, zapewnia przemysł krajowy.

Opis techniczny.                                             

Kadłub

O dość smukłej części dziobowej, lecz z szeroką pawężą rufową.

Napęd

Dwa silniki diesla JSFM, o mocy 450 KM każdy.

Uzbrojenie

Na okręcikach zamontowano:

- 1xIx57/50 mm BSB M1923, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 2,74 kg wynosi 7960 m, a przy elewacji maksymalnej 80^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 5240 m;

- 1xIIx12,7 mm/90 Browning/FNA M1921, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 0,03 kg wynosi 4200 m, a przy elewacji maksymalnej 85^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 2800 m;

- 2xIxwbg z zapasem 12 wbg typu BP-8.

Inne

Okręty wyposażono w dwie radiostacje, radionamiernik, szumonamiernik oraz radar kontroli powierzchni wody i nawigacyjny SL.

P-21, Great Colombia patrol craft laid down 1945, launched 1945, completed 1945 (engine 1945)

Displacement:

            70 t light; 73 t standard; 89 t normal; 101 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (115,31 ft / 112,20 ft) x 16,50 ft x (5,51 / 5,90 ft)

            (35,15 m / 34,20 m) x 5,03 m  x (1,68 / 1,80 m)

Armament:

      1 - 2,24" / 57,0 mm 50,0 cal gun - 6,04lbs / 2,74kg shells, 300 per gun

              Anti-air gun in deck mount, 1923 Model

              1 x Single mount on centreline, forward deck forward

      2 - 0,50" / 12,7 mm 90,0 cal guns - 0,07lbs / 0,03kg shells, 3 000 per gun

              Machine guns in deck mount, 1921 Model

              1 x Twin mount on centreline, aft deck aft

                        1 raised mount

      Weight of broadside 6 lbs / 3 kg

      Main DC/AS Mortars

      2 - 421,08 lbs / 191,00 kg Depth Charges + 12 reloads - 2,632 t total

            in Stern depth charge racks

Armour:

   - Gun armour:         Face (max)     Other gunhouse (avg)     Barbette/hoist (max)

            Main:            0,31" / 9 mm                       -                                  -

Machinery:

            Diesel Internal combustion motors,

            Geared drive, 2 shafts, 900 shp / 671 Kw = 18,30 kts

            Range 2 000nm at 13,00 kts

            Bunker normal = 16 tons, at max displacement = 28 tons

Complement:

            13 - 18

Cost:

            £0,042 million / $0,168 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 5 tons, 5,5%

               - Guns: 2 tons, 1,8%

               - Weapons: 3 tons, 3,7%

            Armour: 0 tons, 0,3%

               - Armament: 0 tons, 0,3%

            Machinery: 23 tons, 25,5%

            Hull, fittings & equipment: 44 tons, 49,5%

            Fuel, ammunition & stores: 19 tons, 21,0%

            Miscellaneous weights: 0 tons, 0,0%

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              55 lbs / 25 Kg = 9,7 x 2,2 " / 57 mm shells or 0,2 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,34

            Metacentric height 0,6 ft / 0,2 m

            Roll period: 9,2 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 70 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,06

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 1,41

Hull form characteristics:

            Hull has a flush deck,

              a normal bow and large transom stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,305 / 0,325

            Length to Beam Ratio: 6,80 : 1

            'Natural speed' for length: 12,98 kts

            Power going to wave formation at top speed: 61 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 50

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 14,00 degrees

            Stern overhang: 0,98 ft / 0,30 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                                                   Fore end,             Aft end

               - Forecastle:            22,00%,  8,50 ft / 2,59 m,  7,02 ft / 2,14 m

               - Forward deck:       28,00%,  7,02 ft / 2,14 m,  6,50 ft / 1,98 m

               - Aft deck:                28,00%,  6,50 ft / 1,98 m,  6,00 ft / 1,83 m

               - Quarter deck:        22,00%,  6,00 ft / 1,83 m,  6,00 ft / 1,83 m

               - Average freeboard:                      6,64 ft / 2,02 m

            Ship tends to be wet forward

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 89,1%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 107,8%

            Waterplane Area: 1 131 Square feet or 105 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 178%

            Structure weight / hull surface area: 22 lbs/sq ft or 109 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,83

                        - Longitudinal: 6,22

                        - Overall: 1,02

            Adequate machinery, storage, compartmentation space

            Adequate accommodation and workspace room

            Ship has slow, easy roll, a good, steady gun platform

            Good seaboat, rides out heavy weather easily

P-21 - P-23 (1945)

P-24 - P-27 (1946)

BIULETYN INFORMACYJNY NR 51/2/1944

BIULETYN INFORMACYJNY NR 51/2/1944

Okręty

Oddano do służby:

- dwa eskortowce typu Urgente (post z dnia 11.09.2026),

- dwa krążowniki plot typu Almirante Villar (post z dnia 18.09.2026),

- duży okręt desantowy typu General Santander (post z dnia 26.09.2026),

- cztery niszczyciele eskortowe typu Alonso de Hojeda (post z dnia 30.09.2026),

- dwa ostatnie niszczyciele eskortowe typu Julio Cesar Tello,

- dwa ostatnie kutry trałowe typu D-11,

- dwa następne rzeczne kutry pancerne typu Riberalta,

- cztery ostatnie kutry desantowe typu BD-29,

- ostatni okręt podwodny typu Anchoa.

Rozpoczęto budowę zbiornikowca floty typu Cumbal.

W trakcie budowy znajdują się:

- lotniskowiec eskortowy typu Unión

- cztery niszczyciele eskortowe typu Alonso de Hojeda,

- dwa eskortowce typu Urgente,

- rzeczny kuter pancerny typu Riberalta.

Trwa modernizacja małych pancerników typu Callao.

Dozbrojono krążownik ciężki Américo Vespucio, montując dodatkowo: dwa stanowiska IIx37/57, dwa stanowiska IIx20/70 i sześć stanowisk Ix20/70.

Wycofano ze służby okręt szkolny Cristóbal Colón. Zdjęte z niego uzbrojenie, zostało przekazane artylerii nadbrzeżnej, a sama jednostka, ze zredukowanym napędem, została przeznaczona na okręt-cel. 

Rolę okrętów szkolnych przejęły obydwa krążowniki lekkie typu Almirante Grau (1907/31-32).

Aktualnie, w skład floty kolumbijskiej (morskiej) wchodzą:

- 1 pancernik,

- 2 małe pancerniki,

- 2 monitory,

- 1 lotniskowiec lekki,

- 1 krążownik ciężki,

- 2 krążowniki lekkie,

- 2 krążowniki plot,

- 16 niszczycieli,

- 13 niszczycieli eskortowych,

- 4 torpedowce,

- 22 okręty podwodne,

- 4 kanonierki,

- 23 kutry torpedowe,

- 10 patrolowców,

- 20 kutrów patrolowych,

- 12 eskortowców,

- 11 ścigaczy okrętów podwodnych,

- 3 stawiacze min,

- 14 trałowców,

- 18 kutrów trałowych,

- 1 duży okręt desantowy,

- 3 średnie okręty desantowe,

- 6 małych okrętów desantowych,

- 36 kutrów desantowych,

- 1 szturmowy transportowiec desantowy,

- 1 transportowiec wodnosamolotów,

- 2 transportowce wojska,

- 2 okręty-bazy,

- 1 zaopatrzeniowiec,

- 2 zbiornikowce floty,

- 1 okręt warsztatowy,

- 1 okręt ratowniczy,

- 3 okręty hydrograficzne,

- 2 holowniki pełnomorskie,

- 2 okręty szkolne.

Komponent rzeczny floty składa się z:

- 2 monitorów,

- 2 pływających baterii artyleryjskich,

- 6 kanonierek,

- 5 kutrów pancernych,

- 14 kutrów,

- 2 stawiaczy min,

- 2 trałowców,

- 4 kutrów desantowych,

- 6 ślizgaczy,

- 1 okrętu dowodzenia,

- 1 transportowca wojska,

- 1 zaopatrzeniowca,

- 2 holowników. 

Uzbrojenie

Rozpoczęto na okrętach wymianę dział morskich 127 mm/50 Bethlehem Steel M1900, na działa uniwersalne 127 mm/38 Bethlehem Steel/HM M1932, łącznie 23 szt. Zdemontowane działa zostaną przekazane artylerii nadbrzeżnej. 

Artyleria nadbrzeżna

Rozpoczęto budowę trzech nowych baterii artylerii nadbrzeżnej: La Guaira Oeste, Punta Negra (Iquique) i Chacalluta (Arica). 

Budżet

Rok budżetowy 1944 zamknął się zamknął się nadwyżką w wysokości $35 221, o kwotę tę zostanie zwiększony budżet na rok następny.

KOMUNIKAT WOJENNY NR 30/1944

KOMUNIKAT WOJENNY NR 30/1944 

04.10.1944

Ponieważ, mające brać udział w inwazji na wyspę Leyte (Filipiny), krążowniki USS Honolulu i HMAS Australia zostały uszkodzone i odesłane do remontu, amerykańska 7. Flota została wzmocniona kolumbijskim zespołem z Eskadry „U” (Escuadrón „U”). W skład tego zespołu weszły: pancernik Unidad,  krążownik ciężki Américo Vespucio oraz trzy niszczyciele typu Aguacero.

 

05-20.10.1944

Kolumbijski CEE pozostaje w odwodzie amerykańskiej  5. Armii w walkach o przełamanie Linii Gotów. Artyleria plot Korpusu zestrzeliła 1 niemiecki samolot i 1 uszkodziła.

 

20-21.10.1944

Opisany pod datą 04.10 kolumbijski zespół, na pozycji 4. rejonu wsparcia ogniowego, ostrzeliwuje wybrzeże Leyte na południe od miejscowości Dulag.

 

25-26.10.1944

Ww. kolumbijski zespół, w składzie amerykańskiego zespołu Task Force 77, bierze udział w bitwie w Cieśninie Surigao. Przydział poszczególnych okrętów wygląda następująco:

- pancernik Unidad > Task Unit 77.2,

- krążownik ciężki Américo Vespucio i trzy niszczyciele typu Aguacero > Task Group 77.3.

Ww. okręty wystrzeliły w trakcie bitwy łącznie:

- 204 pociski 356 mm,

- 216 pocisków 203 mm,

- 392 pociski 127 mm,

- 12 torped 533 mm.

Z uwagi na jednoczesną koncentrację na japońskich okrętach ognia wielu alianckich jednostek, nie da się przypisać indywidualnych osiągnięć poszczególnym kolumbijskim okrętom. Wprawdzie, dywizjon niszczycieli typu Aguacero zgłosił trafienie torpedą japońskiego pancernika, ale nie zostało to oficjalnie potwierdzone.

 

26-31.10.1944

Ekspedycyjna Brygada Piechoty Morskiej (Brigada Expedicionaria de Infantería de Marina, BEIM) zostaje przerzucona na wyspę Peleliu (Karoliny), celem zluzowania wykrwawionych oddziałów amerykańskiej 321. Dywizji Piechoty. Do końca października, BEIM straciła 52 zabitych, 239 rannych i 3 zaginionych.

 

05.11.1944

W sytuacji, kiedy postępy Aliantów pozbawiły U-Bootwaffe baz w zachodniej części Morza Śródziemnego i na zachodnich wybrzeżach Atlantyku, obecność lotniskowca Federación w składzie Grupy Eskortowej A3 (Grupo de Escolta A3), uznano za niekonieczną. Będzie on przeniesiony do Eskadry „U” (Escuadrón „U”) na Pacyfiku.

 

11.11.1944

Torpedowo-bombowe wodnosamoloty typu Hall PTBH z Eskadry Lotnictwa Morskiego „T” (Escuadrón de Aviación Naval „T”, EAN-T), atakują na północnym Adriatyku i zatapiają torpedą niemiecką kanonierkę Niobe (ex-Cattaro, ex-Dalmacija, ex-Gazelle), przy stracie jednego wodnosamolotu.

 

19-27.11.1944

Kolumbijskie okręty biorą udział w odpieraniu ataków kamikaze; zaatakowany i trafiony zostaje krążownik ciężki Américo Vespucio. Na szczęście, japońskie „Zero” uderzyło w opancerzoną część kadłuba i uszkodzenia  były niewielkie, a straty w ludziach ograniczyły się do 7 zabitych i 24 rannych. Dla dokonania koniecznych napraw, uszkodzony krążownik udał się do amerykańskiej bazy na wyspie Manus; w linii został zastąpiony przez dwa krążowniki plot typu Almirante Villar.

Do końca listopada, kolumbijskie okręty zestrzeliły 2 japońskie maszyny.

 

25.11.1944

Grupa Eskortowa A3 uniemożliwiła próbę ataku na konwój niemieckiego OP, prawdopodobnie go uszkadzając.

 

29.11-12.12.1944

Jednostki kolumbijskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Europie (Cuerpo Expedicionario en Europa, CEE), tj.: I. Brygada Piechoty Górskiej (boliwijska), 2. pułk zmotoryzowany (detaszowany z Dywizji Gwardii Federalnej) i 9. dywizjon artylerii ciężkiej (peruwiański), biorą udział w bitwie o Monte Castello. Straty wyniosły 72 zabitych, 241 rannych i 2 zaginionych.

 

06.12.1944

Zdecydowano o udziale kolumbijskich oddziałów ze składu Dowództwa Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP), w II. fazie desantu na wyspę Mindoro (Filipiny).

 

17.12.1944

W celu upodobnienia do standardów amerykańskich, zmieniona została struktura organizacyjna kolumbijskich sił morskich na Pacyfiku. W miejsce Eskadry „U” (Escuadrón „U”), powołano Task Force C, TF C (Grupo de Tarea C, GT C). TF C dzieli się na dwa podzespoły;

> TF C1 w składzie:

- pancernik Unidad,

- krążownik ciężki Américo Vespucio,

- 2 krążowniki lekkie typu Almirante Padilla,

- 6 niszczycieli typu Tifón 

oraz

> TF C2 w składzie:

- lotniskowiec Federación,

- 2 krążowniki plot typu Almirante Villar,

- 3 niszczyciele typu Aguacero.

Od początku 1945 roku, podzespół TF C2 będzie sukcesywnie wzmacniany niszczycielami eskortowymi typu Alonso de Hojeda (docelowo 8 jednostek). Po dołączeniu do zespołu ostatniego okrętu tegoż typu, dywizjon niszczycieli typu Aguacero zostanie przeniesiony do podzespołu TF C1.

 

21.12.1944

Okręty podwodne kolumbijskiej Flotylli S (Flotilla S) otrzymały nowy obszar operacyjny; zawiera się on w trójkącie Manus – Palau – Morotai.

 

27.12.1944

Mocno wyeksploatowane i dysponujące niewielkim zasięgiem dwa niszczyciele typu Chubasco, zostały wycofane z Grupy Eskortowej A1. Tymczasowo, Grupa wzmocniona zostanie trałowcem Martinete, a docelowo (początek 1945 roku) dwoma eskortowcami typu Urgente.

 

31.12.1944

W grudniu br., zanotowano w kolumbijskich siłach ekspedycyjnych następujące straty:

- Korpus Ekspedycyjny w Europie (Cuerpo Expedicionario en Europa, CEE) – 14 zabitych, 48 rannych;

- Dowództwo Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP) – 1 zabity, 1 zaginiony;

- Task Force C, TF C (Grupo de Tarea C, GT C) – 1 zabity, 4 rannych;

- Flotylla S (Flotilla S) – brak strat;

- Eskadra Lotnictwa Morskiego „T” (Escuadrón de Aviación Naval „T”, EAN-T) – brak strat.

Jednocześnie, w tym czasie, łącznie ww. jednostki zestrzeliły 2 samoloty wroga, a jeden uszkodziły.

Ogólny bilans zysków i strat:

- zatopiono 1 lekki krążownik,

- zatopiono 5 OP, a 6 prawdopodobnie uszkodzono,

- zatopiono 1 kanonierkę,

- zatopiono 1 uzbrojoną barkę samobieżną,

- zatopiono 2 frachtowce,

- zestrzelono 11 samolotów, a 5 uszkodzono,

- stracono 693 zabitych, 2 185 rannych i 76 zaginionych,

- uszkodzony został 1 krążownik,

- stracono 1 niszczyciel,

- stracono 1 OP,

- stracono 5 frachtowców, a 1 został uszkodzony,

- stracono 3 samoloty.