KOMUNIKAT WOJENNY NR 12/1939

                     KOMUNIKAT WOJENNY NR 12/1939 

07-11.08.1939

II. Korpus Armii „Andy” kontynuuje przemarsz do rejonu Oruro.

Wobec braku zadowalających postępów, przerwano negocjacje na temat kapitulacji, zamkniętych w kotle chilijskich wojsk. Po bombardowaniu z powietrza i krótkim, ale intensywnym przygotowaniu artyleryjskim, grupy bojowe wszystkich trzech korpusów Armii „Pacyfik”, atakowały uwięzione w kotle chilijskie oddziały. Na wschodzie i północy kotła, dokonano włamań na głębokość 7-9 kilometrów; Chilijczykom grozi to rozczłonkowaniem kotła na kilka mniejszych. Straty własne: 47 zabitych, 118 rannych, 1 zaginiony, i 1 stracony czołg. W tej sytuacji, chilijski dowódca sił uwięzionych w kotle poprosił o 24-godzinny rozejm i wznowienie rozmów o kapitulacji. Strona kolumbijska wyraziła zgodę na tę propozycję, pod warunkiem, że będzie to ostatnia próba osiągnięcia porozumienia. W przypadku jego braku, chilijskie siły w kotle zostaną całkowicie zniszczone.

Zespół GC2 wypływa z bazy Arica.

Rozpoznanie lotnicze melduje wycofujące się drogą nr 5, pomiędzy Pintados a Quillaqua, chilijskie oddziały.

Podpisano kapitulację chilijskich oddziałów okrążonych na północny wschód od Iquique. Do niewoli trafili: 1 generał dywizji (general de división), 3 generałów brygady (general de brigada), 1 brygadier (brygadier), 8 pułkowników (coronel), 23 podpułkowników (teniente coronel), 62 majorów (mayor), 1 984 oficerów młodszych i ok. 61 tys. podoficerów i szeregowych.

Podjęto decyzję o wycofaniu do rejonu Uyuni, V. Korpusu; tym samym, cała Armia „Andy” opuszcza rejon walk.    

Kolumbijskie Naczelne Dowództwo zarządziło tzw. pauzę operacyjną. Potrwa ona ok. 4 tygodni i wykorzystana zostanie na odpoczynek, uzupełnienie stanów osobowych, uzbrojenia, sprzętu, wyposażenia i zaopatrzenia, podciągnięcie bliżej linii frontu baz zaopatrzeniowych oraz planowanie operacyjne i wynikające z niego przegrupowanie wojsk. Wprawdzie, zarządzona pauza da wojskom chilijskim czas na „ochłonięcie” po porażce oraz ich uporządkowanie i wzmocnienie, ale jest ona absolutnie konieczna. 

12-19.08.1939

II. Korpus Armii „Andy” kontynuuje przemarsz do rejonu Oruro, w ślad za nim, przemieszcza się V. Korpus tejże armii.

Rozwiązana zostaje Samodzielna Grupa Pościgowa; 2. Pułk Gwardii Federalnej zostaje wycofany na głębokie zaplecze, a kompanie czołgów, tankietek i samochodów pancernych (a w zasadzie ich resztki), zostają wcielone do formującej się brygady pancerno-motorowej. Na miejsce, 2. Pułku Gwardii Federalnej do odwodów Armii „Pacyfik” przechodzi wzmocniony 3. Pułk Gwardii Federalnej. Rozwiązana zostaje Samodzielna Grupa Operacyjna „Iquique”; 3. Dywizja Piechoty (wenezuelskiej) z VI. Korpusu i 5. Dywizja Piechoty (kolumbijskiej) z VII. Korpusu, wracają do Armii Zapasowej. Wszystkie, zaangażowane w operacji desantowej pod Iquique oddziały piechoty morskiej wracają na zaplecze, w celu ich uzupełnienia i reorganizacji.

Lotnictwo kolumbijskie rozpoznaje aktualne ugrupowanie wojsk chilijskich pomiędzy Pintados a Quillaqua. Zauważono odwrót chilijskich oddziałów znad wąwozu rzeki okresowej Seca, na pozycje wzdłuż rzeki Amarga.

Oddział wydzielony I. Korpusu posuwa się na południe, wzdłuż drogi nr 1. Oddział wydzielony IV. Korpusu rozpoznaje wzdłuż drogi nr 5. III. Korpus rozlokowuje się na zachód od węzła drogowego Huara.

Zespół GC2 bombarduje port Tocopilla; słaba i nieliczna chilijska artyleria nadbrzeżna szybko zostaje uciszona. Efekty bombardowania nieznane.

Kolumbijskie rozpoznanie lotnicze wykryło, wyładowujące się na stacji kolejowej Calama chilijskie oddziały. Ich siła szacowana jest na 3-4 tys. żołnierzy.

Oddano do służby 1 mały okręt desantowy typu PBD-1 oraz 5 kutrów desantowych typu BD-1. Oddano do służby piąty okręt podwodny typu Elanio.

Kolumbijskie lotnictwo bombarduje węzeł kolejowo-drogowy Quillaqua, doszło do walk powietrznych; stracono 3 samoloty, zestrzelono 2.

I. Brygada Piechoty (boliwijska), czasowo przydzielona do V. Korpusu, powraca do Odwodu Dowódcy Armii „Andy”

Kolumbijski okręt podwodny Arpia, stawia 22 miny na podejściach do portu Taltal.

Zakończono remont zdobycznej bazy lotniczej Pisaqua.

 

20-26.08.1939

Oddział wydzielony I. Korpusu opanowuje bez walki Puerto Patillos, ważny chilijski port wywozu saletry i rudy miedzi.

Brazylijski prezydent Getúlio Vargas, wezwał obydwie strony konfliktu do rozstrzygnięcia sporu na drodze dyplomatycznej, proponując dla ułatwienia powyższego, swoje dobre usługi. Jednocześnie, zdecydował o udzieleniu Chile pomocy materialnej, w postaci bezpłatnej dostawy uzbrojenia. Dostawa ta ma obejmować: 10 tys. karabinów z zapasem 3 mln naboi, 120 ckm-ów z zapasem 1,2 mln naboi i 18 armat górskich 75 mm z zapasem 10 jednostek ognia na działo (7 200 pocisków). Ponieważ ta ostatnia decyzja brazylijskiego prezydenta, jednoznacznie wyklucza jego bezstronność wobec stron konfliktu, rząd kolumbijski odrzucił wysuniętą przez niego ofertę dobrych usług.

Postawiono w stan pogotowia bojowego kolumbijskie okręty rzeczne oraz dyslokowano je bliżej kolumbijsko-brazylijskiej granicy.

Oddział wydzielony IV. Korpusu natknął się na chilijskie pozycje osłonowe na północ od Pintados. Chilijczycy nie podjęli walki, wycofując się na południe.

Zespół GC2 bombarduje port Mejillones; przeciwdziałania nieprzyjaciela brak. Efekty bombardowania nieznane.

Kolumbijskie rozpoznanie lotnicze, wykryło w rejonie węzła kolejowo-drogowego Pedro de Valdivia, niewielkie zgrupowanie wojsk chilijskich.

Zakończono – w sensie organizacyjnym – formowanie I. Brygady Pancerno-motorowej (I. BPM). Prócz dowództwa i sztabu, w jej skład wchodzą:

- dwa bataliony piechoty zmotoryzowanej (trzy kompanie strzelców i kompania broni ciężkiej w każdym);

- dwa bataliony czołgów średnich (trzy kompanie czołgów średnich w każdym);

- batalion rozpoznawczy (dwie kompanie motocyklistów, kompania czołgów lekkich, kompania samochodów pancernych);

- kompania czołgów ciężkich;

- zmotoryzowany dywizjon artylerii górskiej (dwie baterie haubic górskich 75 mm);

- zmotoryzowana bateria artylerii ppanc 37 mm;

- zmotoryzowana bateria artylerii plot 37 mm;

- zmotoryzowane kompanie: saperów, remontowa, łączności, sanitarna, gospodarcza i zaopatrzenia;

- kolumna transportowa;

- pluton żandarmerii i RR na motocyklach.

Obecnie, w Brygadzie trwa końcowe uzupełnianie stanów osobowych, uzbrojenia i sprzętu oraz trening zespołowy. Przewiduje się, że pełną gotowość bojową, Brygada osiągnie za 4-6 tygodni.

Ogólny bilans zysków i strat(*):

- zabito lub raniono ok. 21 300 chilijskich żołnierzy, do niewoli wzięto 79 480;

- zniszczono 103 i zdobyto 249 dział i moździerzy oraz zdobyto 378 karabinów maszynowych;

- zniszczono 5 czołgów i zdobyto 8, zniszczono 6 tankietek i zdobyto 3, zniszczono 9 samochodów pancernych i zdobyto 7;

- zniszczono 48 chilijskich samolotów, zdobyto 3;

- zatopiono 1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1 patrolowiec, 1 krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki pomocnicze;

- zdobyto 1 frachtowiec i 3 małe jednostki pomocnicze;

- stracono 3 374 zabitych, 7 544 rannych i 1 416 zaginionych;

- stracono 53 działa i moździerze;

- stracono 22 czołgi, 12 samochodów pancernych i 14 tankietek;

- stracono 33 samoloty;

- stracono 1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 kuter torpedowy, 1 mały okręt desantowy, 4 kutry desantowe i 3 frachtowce.

(*) Ponieważ nie zakończono jeszcze pełnej inwentaryzacji pobojowiska na północny wschód od Iquique oraz przeliczenia jeńców, dane co do strat przeciwnika oraz zdobyczy wojennej mogą się nieznacznie zmienić.

Poniżej mapka działań.

KOMUNIKAT WOJENNY NR 11/1939

                    KOMUNIKAT WOJENNY NR 11/1939 

29-31.07.1939

Trwają ciężkie walki w „luce” pomiędzy węzłami drogowymi Huara i Humberstone. Zdezorganizowane i przemieszane, ale silnie zdesperowane oddziały chilijskie, nie licząc się ze stratami, usiłują wyrwać się z okrążenia.

Lotnictwo kolumbijskie bombarduje chilijskie tabory na północny wschód od Iquique, strat własnych brak.

Zespół TH1 (transportowiec wodnosamolotów Galapagos i 1. Dywizjon Niszczycieli (3 niszczyciele typu Trueno)), wypływa z bazy Ilo, jego celem jest akwen pomiędzy portami Puerto Patillos i Tocopilla.

Szacuje się, że na razie z okrążenia wydostały się chilijskie oddziały w liczbie ok. 10-15 tys. żołnierzy, w większości bez ciężkiego sprzętu i uzbrojenia. Napór na „lukę”, pozostających jeszcze w okrążeniu Chilijczyków, wyraźnie słabnie. Prawdopodobnie daje o sobie znać brak amunicji, paliwa i innego zaopatrzenia oraz ogólne zmęczenie i obniżające się morale.

Na zdobyte lotnisko Chucumata (20 km na pd. od Iquique), przebazowują się samoloty lotnictwa lądowego z bazy lotniczej Oruro.

Zespół TH1 osiąga zadany akwen. Grupa lotnicza transportowca wodnosamolotów Galapagos składa się z 6 wodnosamolotów rozpoznawczych Curtiss SOC Seagull w gotowości operacyjnej i 3 w rezerwie oraz 3 wodnosamolotów torpedowo-bombowych Martin T3M(PA) w gotowości operacyjnej i 3 w rezerwie. Główne zadania to:

- patrolowanie akwenu rozciągającego się na 100 Mm na zachód od linii wybrzeża Puerto Patillos – Mejillones,

- rozpoznanie obszaru lądowego rozciągającego się na 150 km na wschód od ww. linii wybrzeża,

- atakowanie bombami i/lub torpedami nadarzających się celów na ww. akwenie/obszarze.

 

01-03.08.1939

„Luka” zostaje przez oddziały kolumbijskie ostatecznie zablokowana; tym samym, całkowicie zamyka się pierścień okrążenia wojsk chilijskich, na północny wschód od Iquique.

Kolumbijskie lotnictwo lądowe atakuje wycofujące się wzdłuż drogi nr 5 chilijskie oddziały.

Eskadra chilijskich samolotów IMAM Ro.37 atakuje zespół TH1, uzyskując jedno trafienie lekką bombą (50 kg?) w pokład rufowy Galapagos. Uszkodzenia są niewielkie i nie wpływają na jego możliwości operacyjne; zestrzelono 2 chilijskie maszyny.

Część oddziałów V. Korpusu oraz Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Iquique”, rozpoczyna pościg za wycofującymi się wzdłuż drogi nr 5 chilijskimi oddziałami.

Zaniepokojona stratą chłodniowca Pariñas, kolumbijska Admiralicja podejmuje następujące decyzje:

- przebazować do pomocniczej bazy morskiej Puerto Baquerizo Moreno na wyspie San Cristóbal (Archipelag Galapagos), 4. Dywizjon Ścigaczy Okrętów Podwodnych (4 ścigacze typu Mosquete),

- przebazować tamże 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających (amfibii) Consolidated PBY Catalina,

- opracować plan zajęcia wyspy San Félix (Islas Desventuradas), w celu zbudowania tam lotniska dla morskich samolotów patrolowych.

Wszystko to ma na celu utrudnienie działalności chilijskich okrętów podwodnych i ograniczenie strat wśród własnej żeglugi.

Rozpoznanie lotnicze melduje, rozproszone chilijskie pozycje obronne wzdłuż dolnego biegu rzeki Loa, aż do miasteczka Quillaqua oraz wzdłuż wąwozu rzeki okresowej Seca.

Przerwano ostrzał artyleryjski i bombardowanie lotnicze okrążonych wojsk chilijskich. Dowództwo Armii „Pacyfik”, wysyła do okrążonych wojsk chilijskich parlamentariuszy w celu omówienia warunków ich ewentualnej kapitulacji. Kolumbijska propozycja zostaje odrzucona.

 

04-06.08.1939

Wznowiono ostrzał artyleryjski i bombardowanie lotnicze okrążonych wojsk chilijskich. Ponieważ podczas wcześniejszych działań, II. Korpus Armii „Andy” został wyklinowany, przeszedł on do odwodu, rozlokowując się na północny zachód od miasteczka Pachica.

2. Dywizjon Okrętów Podwodnych (3 okręty podwodne typu Narval), został przebazowany do La Guaira. Jego zadaniem będzie zwalczanie chilijskiej żeglugi na środkowym Atlantyku. Do zdobycznej bazy morskiej Arica, przebazowano II. Flotyllę Okrętów Podwodnych (4 okręty podwodne typu Elanio), jej zadania to zwalczanie chilijskiej żeglugi na południowo wschodnim Pacyfiku oraz ewentualne minowanie podejść do baz wroga..

Rozpoznanie lotnicze odkryło nieznane dotąd lotniska chilijskie w okolicach miast Tocopilla i Calama.

Lotnictwo zespołu TH1 atakuje bombami i bronią maszynową, wycofujące się wzdłuż drogi nr 5 chilijskie oddziały.

Na częściowo wyremontowanym, zdobycznym lotnisku Pisaqua, lądują pierwsze samoloty z bazy Charaňa.

W bazie morskiej Arica, koncentruje się zespół GC2 w składzie: 1. Eskadra Krążowników (1 krążownik ciężki typu Américo Vespucio, 2 krążowniki lekkie typu Almirante Padilla) oraz II. Flotylla Niszczycieli (3. Dywizjon Niszczycieli (3 niszczyciele typu Céfiro) i 4. Dywizjon Niszczycieli (3 niszczyciele typu Siroco)).

Zdecydowano o wycofaniu II. Korpusu Armii „Andy” do rejonu Oruro, celem odpoczynku i uzupełnienia.

Wznowiono rozmowy na temat kapitulacji chilijskich wojsk, zamkniętych w kotle na północny wschód od Iquique. 

Ogólny bilans zysków i strat:

- zabito lub raniono ok. 20 500 chilijskich żołnierzy, do niewoli wzięto 16 398;

- zniszczono 58 i zdobyto 105 dział i moździerzy oraz zdobyto 186 karabinów maszynowych;

- zniszczono 4 czołgi i zdobyto 6, zniszczono 5 tankietek i zdobyto 2, zniszczono 5 samochodów pancernych i zdobyto 6;

- zniszczono 46 chilijskich samolotów, zdobyto 3;

- zatopiono 1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1 patrolowiec, 1 krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki pomocnicze;

- zdobyto 1 frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;

- stracono 3 319 zabitych, 7 410 rannych i 1 409 zaginionych;

- stracono 52 działa i moździerze;

- stracono 21 czołgów, 12 samochodów pancernych i 14 tankietek;

- stracono 30 samolotów;

- stracono 1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 kuter torpedowy, 1 mały okręt desantowy, 4 kutry desantowe i 3 frachtowce.

Poniżej mapka działań.

KOMUNIKAT WOJENNY NR 10/1939

                      KOMUNIKAT WOJENNY NR 10/1939 

23-25.07.1939

Oddziały chilijskie atakują od północy Iquique. Broniące miasta i portu dwa bataliony piechoty morskiej, wspierane ogniem zespołu GB2, atak ten odpierają.

Wszystkie trzy korpusy Armii „Pacyfik” kontynuują pościg za wycofującym się nieprzyjacielem. Oddziały II. Korpusu Armii „Andy”, przemieszczają się na południe od drogi A-45.

Chilijskie zgrupowanie, które atakowało od północy węzeł drogowy Huara, bombardowane z powietrza oraz naciskane ze wschodu przez I. Pułk Kawalerii Górskiej, wycofuje się na zachód od drogi nr 5.

Broniąca węzła drogowego Humberstone, Samodzielna Grupa Operacyjna „Iquique”, odpiera słabe i nieskoordynowane ataki chilijskie ze wschodu i południa. 

Zakończono trałowanie własnych min na podejściach do portu Pisaqua.

Dwa bataliony I. Brygady Piechoty przechodzą na południe od drogi nr 15 i atakują grupę wojsk chilijskich, dość niemrawo naciskających od południa na obronę węzła drogowego Huara. Broniące go siły główne V. Korpusu, odpierają zaciekłe ataki wojsk chilijskich z zachodu i północnego zachodu.

Atakujące oddziały chilijskie są bombardowane przez kolumbijskie lotnictwo lądowe oraz morskie z ruchomej bazy na redzie Iquique.

Niezbyt silny atak chilijski na styk obrony Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Iquique” i batalionu piechoty morskiej zostaje odparty.

Kolumbijskie lotnictwo wykryło nieznany oddział chilijski na północny zachód od Quillaqua.

Oddziały inżynieryjne Armii „Pacyfik” przystępują do odbudowy zniszczonego lotniska polowego pod Pisaqua.

 

26-28.07.1939

Grupa wojsk chilijskich, próbująca obejść od południa kolumbijską obronę węzła drogowego Huara, odkrywa ok. 8-kilometrową lukę pomiędzy kolumbijskimi siłami broniącymi węzłów drogowych Huara i Humberstone. Wszystkie chilijskie jednostki i oddziały, do których ta wiadomość dotarła, przerywają dotychczasowe działania i ruszają w kierunku odkrytej luki.

Zorientowawszy się w zaistniałej sytuacji, kolumbijskie dowództwa V. Korpusu i Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Iquique”, rzucają w celu zamknięcia luki to, co akurat mają pod ręką. Od północy lukę starają się zamknąć Samodzielna Grupa Pościgowa i część I. Pułku Kawalerii Górskiej, od wschodu dwa bataliony I. Brygady Piechoty, a od południa 14. Pułk 5. Dywizji Piechoty. Ponieważ szacuje się, że przez lukę będą starały się przedrzeć chilijskie wojska liczące co najmniej 55-60 tys. żołnierzy, użyte do zamknięcia luki kolumbijskie siły mogą okazać się niewystarczające.

W celu opóźnienia przedzierających się przez lukę chilijskich oddziałów, zintensyfikowano do granic fizycznej wytrzymałości personelu, ataki lotnictwa lądowego i morskiego; stracono dwa samoloty. W ramach V. Korpusu i Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Iquique”, tworzone są dwie nowe, improwizowane grupy bojowe, w łącznym składzie: dwu pułków piechoty, batalionu piechoty morskiej, dwu szwadronów pułku kawalerii i kompanii czołgów.

Chilijski okręt podwodny zatopił kolumbijski chłodniowiec Pariñas o pojemności 7500 BRT, płynący z ładunkiem owoców i ryb do Australii.

Rozpoznanie lotnicze zaobserwowało ruch, składających się z piechoty i artylerii chilijskich kolumn, na północ i wschód od Quillaqua.

W rejon Tacna – Arica przebazowano VI. Korpus Armii Zapasowej.

Ogólny bilans zysków i strat:

- zabito lub raniono ok. 18 900 chilijskich żołnierzy, do niewoli wzięto 14 437;

- zniszczono 46 i zdobyto 102 działa i moździerze oraz zdobyto 174 karabiny maszynowe;

- zniszczono 4 czołgi i zdobyto 6, zniszczono 5 tankietek i zdobyto 2, zniszczono 4 samochody pancerne i zdobyto 6;

- zniszczono 44 chilijskie samoloty, zdobyto 3;

- zatopiono 1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1 patrolowiec, 1 krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki pomocnicze;

- zdobyto 1 frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;

- stracono 2 912 zabitych, 6 397 rannych i 1 371 zaginionych;

- stracono 47 dział i moździerzy;

- stracono 20 czołgów, 10 samochodów pancernych i 13 tankietek;

- stracono 29 samolotów;

- stracono 1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 kuter torpedowy, 1 mały okręt desantowy, 4 kutry desantowe i 3 frachtowce.

Poniżej mapka działań.

KOMUNIKAT WOJENNY NR 9/1939

                      KOMUNIKAT WOJENNY NR 9/1939 

15-17.07.1939

Trwa przerzut drogą morską 12. Pułku z 3. Dywizji Piechoty (wenezuelskiej) z VI. Korpusu Armii Zapasowej oraz służb dywizyjnych.

Wojska chilijskie kontynuują generalny odwrót na południe, ścigane przez oddziały Armii „Pacyfik” oraz II. Korpus i oddziały wydzielone V. Korpusu Armii „Andy” Siły główne ww. Korpusu organizują obronę okrężną węzła drogowego Huara. Przydzielona czasowo do V. Korpusu I. Brygada Piechoty (boliwijska), zajmuje pozycje obronne na wschód od węzła drogowego Huara, wzdłuż drogi nr 15. 1. Pułk Kawalerii Górskiej (boliwijski) V. Korpusu, posuwa się na zachód wzdłuż drogi A-475, przez Illalla, Jajna, Culco, Aroma i Misticsa. Równolegle do niego, lecz nieco z tyłu, maszeruje przez bezdroża oddział wydzielony V. Korpusu (batalion piechoty górskiej  z kompanią wysokogórską).

Zespół GB2 (niszczyciele Borrasca i Mistral oraz kanonierki Libertador Bolívar i Puma), ostrzeliwują na południe od Pisaqua, wycofujące się wzdłuż wybrzeża chilijskie oddziały.

Mocno naciskana od wschodu, Samodzielna Grupa Pościgowa wykonuje manewr „ucieczki do przodu” i porzucając obronę w rejonie skrzyżowania dróg nr 5, A-40 i A-45, atakuje wzdłuż drogi nr 5, siejąc lokalnie zniszczenie i panikę wśród wycofujących się chilijskich oddziałów.

Lotnictwo kolumbijskie atakuje węzeł kolejowo-drogowy Pintados; stracono 1 samolot.

 

18-20.07.1939

Utworzona ad hoc, na bazie 3. Dywizji Piechoty (wenezuelskiej) z VI. Korpusu i 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej) z VII. Korpusu Armii Zapasowej, Samodzielna Grupa Operacyjna „Iquique”, organizuje obronę okrężną węzła drogowego Humberstone. Grupie podporządkowano czasowo oddziały piechoty morskiej, z których: 2 bataliony organizują obronę miasta i portu Iquique, 1 batalion obsadza lotnisko Chucumata (20 km na pd. od Iquique), a 3 bataliony tworzą pozycję obronną na drodze nr 16, pomiędzy Iquique, a węzłem drogowym Humberstone; 1 batalion pozostaje w odwodzie.

Chilijskie lotnictwo atakuje port Iquique oraz węzeł drogowy Humberstone; stracono 1 kuter torpedowy, a lekko uszkodzony został okręt-baza Boyacá, zestrzelono 2 chilijskie samoloty.

Broniony przez siły główne V. Korpusu węzeł drogowy Huara, atakowany jest od zachodu, południa i północy. Najtrudniejsza sytuacja wystąpiła na odcinku północnym, gdzie – wg kolumbijskich szacunków – Chilijczycy użyli sił o równowartości ok. 2,5 dywizji. Doszło do walk wręcz, z konieczności do przeciwnatarcia rzucono dwie kompanie saperskie, dwa plutony żandarmerii i pluton gospodarczy, ostatecznie atak został odparty.

Lotnictwo kolumbijskie zaobserwowało oddziały chilijskie, zajmujące pozycje obronne wzdłuż wąwozu okresowej rzeki Mani.

Czołówki Samodzielnej Grupy Pościgowej zaskoczyły, czasowo ulokowane przy drodze nr 5, stanowisko dowodzenia jednego z chilijskich wyższych dowództw. Zabito m.in.: 1 brygadiera (brigadier), 1 podpułkownika (teniente coronel) i 2 majorów (mayor). Wzięto do niewoli: 1 generała dywizji (general de división), 1 pułkownika (coronel) i 2 podpułkowników. Zdobyczą padły również chilijskie mapy operacyjne, ale ich wartość okazała się niewielka; naniesiona na nich sytuacja była prawie całkowicie nieaktualna.

21-22.07.1939

Chilijskie wojska, niewielkimi siłami atakują od południa i wschodu, broniony przez Samodzielną Grupę Operacyjną „Iquique”, węzeł drogowy Humberstone.

Tymczasem, I. Pułk Kawalerii Górskiej (boliwijski) V. Korpusu, mijając skrzyżowanie dróg A-457 i A- 459, posuwa się drogą A-457 na południowy zachód. W ślad za nim, podąża oddział wydzielony V. Korpusu. I. Brygada Piechoty (boliwijska), skracając linię obrony wzdłuż drogi 15, wzmacnia siły broniące węzła drogowego Huara. Samodzielna Grupa Pościgowa, przebiła się do własnych sił, broniących węzła drogowego Huara. Za cenę poważnych strat (312 zabitych, 468 rannych, 391 zaginionych, straconych 7 czołgów, 8 samochodów pancernych, 2 tankietki i 9 dział), udało się jej skutecznie opóźnić i zdezorganizować odwrót chilijskich oddziałów, na jego głównej osi, czyli drodze nr 5.

Oddziały I. Korpusu Armii „Pacyfik” opanowują bez walki miasto i port Pisaqua.

Lotnictwo kolumbijskie bombarduje pozycje wojsk chilijskich na północ od węzła drogowego Huara.

2. Dywizjon Trałowców rozpoczyna trałowanie własnych min na podejściach do portu Pisaqua.

Zakończono prace nad uruchomieniem dla własnych potrzeb zdobycznego (patrz Komunikat nr 7) lotniska Chucumata (20 km na pd. od Iquique).

Przebazowane zostały do Iquique: 2 eskadry wodnosamolotów torpedowo- bombowych i 1 klucz wodnosamolotów rozpoznawczych, wraz z okrętem-bazą Pichincha. 

Ogólny bilans zysków i strat:

- zabito lub raniono ok. 16 200 chilijskich żołnierzy, do niewoli wzięto 12 923;

- zniszczono 43 i zdobyto 98 dział i moździerzy oraz zdobyto 162 karabiny maszynowe;

- zniszczono 4 czołgi i zdobyto 6, zniszczono 5 tankietek i zdobyto 1, zniszczono 4 samochody pancerne i zdobyto 5;

- zniszczono 44 chilijskie samoloty, zdobyto 3;

- zatopiono 1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1 patrolowiec, 1 krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki pomocnicze;

- zdobyto 1 frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;

- stracono 2 528 zabitych, 5 821 rannych i 1 254 zaginionych;

- stracono 47 dział i moździerzy;

- stracono 19 czołgów, 10 samochodów pancernych i 12 tankietek;

- stracono 27 samolotów;

- stracono 1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 kuter torpedowy, 1 mały okręt desantowy, 4 kutry desantowe i 2 frachtowce.

Poniżej mapka działań.

KOMUNIKAT WOJENNY NR 8/1939

   KOMUNIKAT WOJENNY NR 8/1939 

04-07.07.1939

Rozpoczął się przerzut drogą morską 5. Pułku Piechoty z 3. Dywizji Piechoty (wenezuelskiej) z VI. Korpusu Armii Zapasowej.

Chilijczycy przeprowadzili atak w sile 2 batalionów na kolumbijskie pozycje na zachód od węzła drogowego Humberstone. Atak został odparty przy niewielkich stratach własnych.

Po uprzednim bombardowaniu z powietrza oraz krótkim przygotowaniu artyleryjskim, siły główne V. Korpusu Armii „Andy”, przełamują chilijskie pozycje w rejonie skrzyżowania dróg nr 15 i A-575. Oddziały chilijskie wycofują się i zajmują pozycje obronne w rejonie węzła drogowego Huara (skrzyżowanie dróg nr 5 i 15).

Połączone, 4. i 5. Dywizjon Kutrów Torpedowych, przeprowadzają wypad w rejon Puerto Patillos. Zatopiono duży, lecz wolny i słabo uzbrojony chilijski patrolowiec Piloto Sibbald, 1 kolumbijski kuter został uszkodzony.

Oddział wydzielony V. Korpusu posunął się jeszcze ok. 8 km na południe. Na spotkanie mu wychodzi 1. Pułk Kawalerii Górskiej (boliwijski) z V. Korpusu i osiąga wioskę Chiapa.

Działania kolumbijskie w ostatniej dekadzie, stawiają w trudnej sytuacji siły chilijskie, broniące się wzdłuż rzeki Parca. Niebezpieczne jest już samo obejście ich prawego skrzydła przez oddziały kolumbijskiego V. Korpusu. Gdyby jeszcze wpadły w ręce Kolumbijczyków, położone na głównej linii zaopatrywania i ewakuacji, węzły drogowe Huara i Humberstone, w pułapce znalazłoby się ok. 140 000 żołnierzy, czyli prawie 70% chilijskich sił zdolnych do walki. Wobec powyższego, dowództwo chilijskie zarządza generalny odwrót, orientacyjnie na linię Puerto Patillos – Pintados – granica chilijsko-kolumbijska. Wstępnie, decyzja wygląda na słuszną, ale nieco spóźnioną. 

07-11.07.1939

Rozpoczął się ogólny odwrót oddziałów chilijskich znad rzeki Parca. Starają się one, w miarę możliwości, dostać do dróg nr 5 i A-45, które pozwolą im przyśpieszyć ruch odwrotowy. Siły kolumbijskie rozpoczynają pościg; na jego czoło wysuwa się Samodzielna Grupa Pościgowa (patrz Komunikat nr 5). Posuwając się wzdłuż drogi nr 5, rozbija ona chilijskie straże tylne i tabory, zmuszając często wycofujące się oddziały do zejścia na bezdroża, i tym samym opóźniając ich odwrót.

Większość możliwego do użycia lotnictwa kolumbijskiego atakuje wycofujące się wzdłuż drogi nr 5 chilijskie kolumny.

5. Dywizja Piechoty (kolumbijska), wzmocniona 5. Pułkiem Piechoty z 3. Dywizji Piechoty (wenezuelskiej), opanowuje węzeł drogowy Humberstone i zajmuje pozycje obronne frontem na północ.

Pododdziały inżynieryjno-budowlane piechoty morskiej przystosowują, niedawno zdobyte lotnisko Chucumata (20 km na pd. od Iquique), do wykorzystania przez kolumbijskie lotnictwo morskie.

Siły główne V. Korpusu Armii „Andy”, opanowują węzeł drogowy Huara i zajmują pozycje obronne frontem na północ. Chilijska obsada portu Pisaqua porzuca swoje stanowiska i wycofuje się do drogi nr 5.

Trwa zmasowana ofensywa lotnictwa kolumbijskiego przeciwko wycofującym się wojskom chilijskim.

Stale na patrolach przebywa 4-6 kolumbijskich okrętów podwodnych. Ponieważ jednak aktualnie, główne szlaki nieprzyjacielskiej żeglugi przebiegają z portów środkowego i południowego Chile wokół przylądka Horn do portów europejskich, sukcesów te patrole na razie nie przynoszą. 

12-14.07.1939

Trwa ogólny odwrót wojsk chilijskich i pościg kolumbijskich. Samodzielna Grupa Pościgowa osiąga skrzyżowanie dróg nr 5, A-40 i A-45. Atakowana z trzech stron przez wycofujące się chilijskie oddziały, chwilowo zmuszona jest do przejścia do obrony.

Rozpoczął się przerzut drogą morską 10. Pułku z 3. Dywizji Piechoty (wenezuelskiej) z VI. Korpusu Armii Zapasowej. 12. Pułk tejże dywizji pozostaje w gotowości do przerzutu. W przerzucie biorą udział transportowiec wojska Mariscal Sucre oraz zaopatrzeniowiec Huiracocha.

Lotnictwo chilijskie atakuje węzeł drogowy Huara. Stracono 5 zabitych, 13 rannych oraz 1 działko 37 mm.

Kolumbijskie rozpoznanie lotnicze melduje, że chilijskie oddziały, które początkowo wycofały się z węzłów drogowych Huara i Humberston, zawróciły w kierunku północnym i północno zachodnim. Choć ich siła raczej nie przekracza równowartości 1 dywizji, atakując od tyłu, mogą przyprawić o spore kłopoty kolumbijską obronę ww. węzłów drogowych. Wykryto również nierozpoznane, rozwijające się ze stacji kolejowej Pintados, inne chilijskie oddziały, w tym pojazdy pancerne.

Większość wycofujących się oddziałów chilijskich, stara się omijać zaciętą obronę Samodzielnej Grupy Pościgowej w rejonie skrzyżowania dróg nr 5, A-40 i A-45. Spowalnia to jednak tempo chilijskiego odwrotu i często zmusza do porzucenia cięższego uzbrojenia i sprzętu oraz pojazdów.

Kolumbijskie lotnictwo bombowe rozpoczęło ataki na położone w głębi chilijskiej obrony węzły komunikacyjne. Eskadra bombowców nurkujących Curtiss SBC-4 Helldiver bombardowała stację kolejową Pintados, stracono 1 samolot. Z kolei, 2 eskadry średnich bombowców Martin B-10 atakowały węzeł kolejowo-drogowy Quillaqua. Niejako przy okazji, zaobserwowano przemieszczanie się, bliżej nierozpoznanych jednostek chilijskich z Quillaqua w kierunku północnym i północno wschodnim. Liczbę ich szacuje się na 10-15 tys. żołnierzy.

Ogólny bilans zysków i strat:

- zabito lub raniono ok. 11 900 chilijskich żołnierzy, do niewoli wzięto 8 641;

- zniszczono 25 i zdobyto 47 dział i moździerzy oraz zdobyto 102 karabiny maszynowe;

- zniszczono 3 czołgi i zdobyto 4, zniszczono 1 samochód pancerny i zdobyto 3;

- zniszczono 42 chilijskie samoloty, zdobyto 3;

- zatopiono 1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1 patrolowiec, 1 krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki pomocnicze;

- zdobyto 1 frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;

- stracono 2 158 zabitych, 5 241 rannych i 493 zaginionych;

- stracono 34 działa i moździerze;

- stracono 12 czołgów, 2 samochody pancerne i 5 tankietek;

- stracono 26 samolotów;

- stracono 1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 mały okręt desantowy, 4 kutry desantowe i 2 frachtowce.

Poniżej mapka działań.

KOMUNIKAT WOJENNY NR 7/1939

   KOMUNIKAT WOJENNY NR 7/1939 

28-30.06.1939

Trwa przerzut drogą morską pozostałych oddziałów 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej) w rejon Iquique.

Zepchnięte na południowy zachód prawe skrzydło chilijskiego frontu znad rzeki Parca, tworzy nową pozycję obronną. Oddział wydzielony V. Korpusu podąża na południe, w kierunku osady Latarana.

Rozpoznanie lotnicze wykryło niezidentyfikowane oddziały chilijskie, posuwające się z Pintados w kierunku węzła drogowego Humberstone.

Wyładowany w porcie Iquique, 16. Pułk Piechoty 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej), dołącza do 14. Pułku tej samej dywizji, na drodze nr 16, 15 km na wschód od Iquique.

Lotnictwo kolumbijskie bombarduje węzeł drogowy Huara (skrzyżowanie dróg nr 5 i 15).

Szybkim wypadem, 7. batalion II. Brygady PM, opanowuje słabo bronione lotnisko Chucumata (20 km na pd. od Iquique). Zdobyto 1 niezdolny do lotu samolot, a 3 uznano za zniszczone. Wzięto do niewoli 14 Chilijczyków oraz zdobyto ok. 7 tys. l paliwa lotniczego. Straty własne 4 zabitych i 7 rannych.

Chilijskie lotnictwo bombarduje port w Iquique. Stracono 3 zabitych i 11 rannych oraz kilkanaście t zaopatrzenia; zestrzelono 1 samolot wroga. Infrastruktura portowa nie została w poważniejszym stopniu uszkodzona. W odwecie, kolumbijskie lotnictwo lądowe i morskie, przeprowadza serię nalotów na lotnisko Pisaqua. Szacuje się, że w rezultacie ww. ataków, baza ta straciła zdolność operacyjną; stracono 1 samolot własny.

01-03.07.1939

Wspierane lotnictwem oraz częścią artylerii dywizyjnej, 14. i 16. Pułki 5. Dywizji Piechoty, atakują wzdłuż drogi nr 16, w kierunku węzła drogowego Humberstone. Postęp to ok. 10 km, za cenę 39 zabitych i 98 rannych. Wzięto do niewoli 17 żołnierzy wroga oraz zdobyto 1 moździerz i 2 karabiny maszynowe.

Do bazy morskiej Iquique, przebazowuje się I. Flotylla Kutrów Torpedowych z okrętem-bazą Boyaca. Kolumbijski okręt podwodny Caracara, stawia 24 miny na podejściach do portu Mejillones.

Siły główne V. Korpusu Armii „Andy”, po intensywnym przygotowaniu artyleryjskim, atakują chilijskie pozycje obronne na południowy-zachód od miasteczka Pachica (skrzyżowanie dróg nr 15 i A-555). Zagrożone obejściem od południa, oddziały chilijskie wycofują się ok. 10 km na południowy zachód, w rejon skrzyżowania dróg nr 15 i A-575. W bardzo trudnych warunkach terenowych, oddział wydzielony V. Korpusu posunął się ok. 11 km na południowy zachód. I. Brygada Piechoty (boliwijska) z odwodu dowódcy Armii „Andy”, czasowo przydzielona do V. Korpusu, przesuwa swoje pozycje osłonowe wzdłuż drogi nr 15, w miarę postępów sił głównych V. Korpusu.

Znajdująca się ok. 80 Mm na N od Wyspy Wielkanocnej I. Eskadra Krążowników, przechwyciła sygnał radiowy własnego frachtowca Constitución. Podając swoją pozycję, informuje on, że jest atakowany przez nieprzyjacielski krążownik pomocniczy. Krążowniki, z całą osiągalną prędkością 27 w. ruszają w kierunku podanej pozycji. Docierają na miejsce po 22 godzinach i zastają tam szalupę z kilkunastoma rozbitkami z Constitución. Po wzięciu ich na pokład, ruszają z prędkością 25 w. w kierunku, w którym wg informacji rozbitków, oddalił się chilijski rajder. Po 8 godzinach zauważają dym na horyzoncie. Po następnej godzinie, mogą już – pomimo braku bandery - rozpoznać ściganą jednostkę, jako liniowiec typu Aconcagua - wg informacji wywiadu - uzbrojony i przystosowany do roli krążownika pomocniczego. Ponieważ wezwanie do zastopowania nie odnosi skutku, Almirante Grau oddaje strzał ostrzegawczy. W tym momencie, rajder podnosi chilijską banderę i otwiera ogień. Starcie nie trwa długo; trafiony ponad 20 pociskami 152 mm „Chilijczyk” płonie od dziobu do rufy, dobity zostaje torpedą z krążownika Coronel Bolognesi. Wyłowiono 173 rozbitków, w tym rannego kapitana Constitución. Niewielkie uszkodzenia odniósł Almirante Grau, trafiony czterema pociskami 152 mm; 4 marynarzy zostało zabitych, a 7 rannych. Wg zeznań chilijskich rozbitków, zatopiony krążownik pomocniczy to Copiapo typu Aconcagua.

Ogólny bilans zysków i strat:

- zabito lub raniono ok. 8 200 chilijskich żołnierzy, do niewoli wzięto 5 708;

- zniszczono 21 i zdobyto 35 dział i moździerzy oraz zdobyto 81 karabinów maszynowych;

- zniszczono 2 czołgi i zdobyto 1, zniszczono 1 samochód pancerny;

- zniszczono 42 chilijskie samoloty, zdobyto 3;

- zatopiono 1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1 krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki pomocnicze;

- zdobyto 1 frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;

- stracono 1 491 zabitych, 3 572 rannych i 361 zaginionych;

- stracono 15 dział i moździerzy;

- stracono 4 czołgi i 1 tankietkę;

- stracono 25 samolotów;

- stracono 1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 mały okręt desantowy, 4 kutry desantowe i 2 frachtowce.

Poniżej mapka działań. 

OPERACJA DESANTOWA POD IQUIQUE

                 OPERACJA DESANTOWA POD IQUIQUE

Rejon desantu został podzielony na dwa odcinki: „N” w rejonie Playa Brava Cove, 3,5-5 km na południe od portu Iquique i „S” w rejonie Playa Huayquique, 6,5-7 km na południe od portu Iquique. Na odcinku „N” lądują: 2. batalion I. Brygady PM oraz 6, 7, i 10. bataliony II. Brygady PM. Na odcinku „S” lądują: 4. batalion I. Brygady PM oraz 8. batalion II. Brygady PM. Samodzielny 9. batalion PM, pozostaje jako pływająca rezerwa. W gotowości do przerzutu pozostaje 14. Pułk 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej) z VII. Korpusu Armii Zapasowej. Wsparcie ogniowe z morza zapewnia zespół GB1 w składzie: małe pancerniki Callao i Baranquilla, monitor La Guaira, kanonierka Yaguar oraz torpedowce Huracán i Tornado. Zespół Okrętów Desantowych został wzmocniony transportowcem wojska Mariscal Castilla.

Szacuje się, że bazy Iquique broni ok. 1 000 chilijskich żołnierzy, w tym 300-osobowy oddział bazowy MW. Siłę artylerii nadbrzeżnej wywiad ocenia na 4-6 dział 120-152 mm, oraz kilkanaście stanowisk mniejszego kalibru (37-76 mm). 

25.06.1939  08:15  Zespół GB1 rozpoczyna ostrzał bazy morskiej Iquique. Zespół Okrętów Desantowych zajmuje pozycje wyjściowe.

08:30  Odzywa się chilijska artyleria nadbrzeżna. Kutry desantowe pierwszej fali pierwszego rzutu, wyruszają w kierunku odcinków „N” i „S” Kolumbijskie lotnictwo myśliwskie osłania operację z powietrza.

09:40  Pierwsze kutry desantowe osiągają brzeg na odcinku „N” Artyleria nadbrzeżna bazy Iquique przestaje odpowiadać, zespół GB1 w gotowości do bezpośredniego wsparcia desantu.

09:50  Pierwsze kutry desantowe osiągają brzeg na odcinku „S” Na odcinku „N”, za wyjątkiem kilkuosobowej placówki obserwacyjnej, przeciwnika nie napotkano. Aktualne rozmiary przyczółka na tym odcinku to 0,6 km szerokości i 0,4 km głębokości. Utracono 1 kuter desantowy na naturalnej przeszkodzie podwodnej.

10:00  Na odcinku „S” nieprzyjaciela nie napotkano. Aktualne rozmiary przyczółka na tym odcinku to 0,4 km szerokości i 0,3 km głębokości.

10:30  Na lewym skrzydle odcinka „N” dochodzi do starć z niewielkimi siłami nieprzyjaciela. Odcinki „N” i „S” zostają połączone. Aktualne rozmiary przyczółka to 4,0 km szerokości i 0,9-1,2 km głębokości.

11:20  Z pozycji wyjściowych wyruszają pierwsze kutry desantowe drugiej fali pierwszego rzutu. Na prawym skrzydle przyczółka, elementy 4. Batalionu PM wychodzą na drogę nr 16. Aktualne rozmiary przyczółka to 4,0 km szerokości i 1,1-1,9 km głębokości.

12:30  Pierwsze kutry z drugą falą pierwszego rzutu lądują na przyczółku. Chilijskie działka 37 mm otwierają ogień do następnych kutrów, zatapiając jeden z nich. Po kilkunastu minutach zostają uciszone ogniem zespołu GB1.

13:10  Cały pierwszy rzut jest już na przyczółku. Aktualne rozmiary przyczółka to 6,0 km szerokości i 1,7-1,9 km głębokości. Z pozycji wyjściowych wyruszają małe okręty desantowe pierwszej fali drugiego rzutu. Przewożą artylerię z ciągnikami i średnie czołgi.

13:40  Na lewym skrzydle przyczółka atakuje chilijska piechota w sile ok. 2 kompanii i zostaje odparta.

14:20  Małe okręty desantowe osiągają brzeg i przystępują do wyładunku.

15:00  Chilijskie lotnictwo atakuje przyczółek, straty to 4 zabitych i 9 rannych. Akurat w tym czasie własnego lotnictwa myśliwskiego nad przyczółkiem nie było.

16:50 Z pozycji wyjściowych rusza druga fala drugiego rzutu desantu. Dowódca zespołu GB1 decyduje się na zbliżenie do przyczółka, celem ewentualnego wsparcia plot.

17:20  2 Mm na NW od Punta Morro, monitor La Guaira wchodzi na minę. Niecałą minutę później na drugą. Nieszczęśliwie, obydwie miny eksplodowały poza grodzią przeciwtorpedową. Do kadłuba dostaje się co najmniej 900 t wody, okręt zastopował maszyny, przechył na lewą burtę sięga 30^o. Do monitora podchodzą torpedowce, ich niewielkie zanurzenie zmniejsza ryzyko poderwania się na minie. Zaczyna się przejmowanie na pokłady torpedowców załogi tonącego monitora.

17:45 La Guaira przewraca się na burtę i tonie. Torpedowce podejmują z wody rozbitków. Uratowano 244 oficerów i marynarzy, w tym 27 rannych, 105 uznaje się za zaginionych.

18:30  Torpedowce przekazują rozbitków z La Guaira na pokład transportowca wojska Mariscal Castilla. Zespół GB1 odchodzi na odległość 3 Mm od brzegu. Cały drugi rzut desantu jest już na brzegu, utracono następny kuter desantowy. Aktualne rozmiary przyczółka to 7,1 km szerokości i 1,7-2,1 km głębokości.

19:10  Chilijczycy atakują lewe skrzydło przyczółka siłami ok. 1 batalionu. Dochodzi do walki wręcz, atak zostaje odparty.

20:20  Zapada zmrok, działania obu stron ustają.

26.06.1939  08:20  Na lewym skrzydle przyczółka sporadyczna wymiana ognia z broni ręcznej. Transportowiec wojska Mariscal Castilla wyokrętowuje w Ilo rozbitków z monitora La Guaira i rozpoczyna zaokrętowanie pododdziałów 14. Pułku 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej) z VII. Korpusu Armii Zapasowej. 

   `                 09:10  Rozpoczyna się przerzut na wybrzeże trzeciego rzutu desantu (samodzielny 9. batalion PM, służby II. i część służb I. Brygady PM). Na prawym skrzydle przyczółka, w rejonie Hospicio, dochodzi do kontaktu z chilijskimi patrolami rozpoznawczymi. Przypuszcza się, że należą one do nieznanej bliżej chilijskiej jednostki, atakowanej 24.06 lotnictwem w rejonie węzła drogowego Humberstone.

                     10:20  IV. dywizjon trałowców rozpoczyna trałowanie akwenu, na którym zatonął La Guaira. Na lewym skrzydle przyczółka, wsparte trzema czołgami średnimi, 6 i 7. bataliony II. Brygady PM, atakują rejon półwyspu Cavancha i przedmieścia Iquique o tej samej nazwie. Atak wspiera kanonierka Almirante Lezo.

                    10:50  Zakończono wyładowanie trzeciego rzutu desantu. Operację desantową - w ścisłym tego słowa znaczeniu – można uznać za zakończoną.

                     11:10  Zdobyto półwysep Cavancha i rozszerzono przyczółek o ok. 1 km w kierunku północnym. Straty własne wyniosły 43 zabitych, 99 rannych i 2 zaginionych. Aktualne rozmiary przyczółka to 8,2 km szerokości i 1,8-2,7 km głębokości.

12:20  Prawe skrzydło przyczółka, w rejonie Hospicio, jest atakowane przez wspierane artylerią chilijskie oddziały w sile ok. 1 pułku piechoty. Utracono ok. 450 m terenu; kontratak niedawno wyładowanego na brzeg samodzielnego 9. batalionu PM i plutonu czołgów średnich oraz ogień okrętów wsparcia, zatrzymują postępy przeciwnika. Straty własne: 25 zabitych, 51 rannych, 15 zaginionych, 1 czołg i 1 moździerz. Straty wroga szacuje się na ok. 350 zabitych i rannych, 28 żołnierzy chilijskich wzięto do niewoli.

13:35  Lotnictwo kolumbijskie atakuje pozycje nieprzyjaciela w rejonie Hospicio. Strat własnych brak.

15:30  2. batalion I. Brygady PM oraz 10. batalion II. Brygady PM, przy wsparciu plutonu czołgów średnich oraz okrętów wsparcia, rozpoczynają atak w kierunku centrum oraz portu Iquique.

16:40  Silny początkowo opór wroga, stopniowo zaczyna słabnąć; oddziały kolumbijskie opanowują port i magazyny. Chilijskie niedobitki w nieładzie wycofują się na północ. Straty własne 34 zabitych, 85 rannych, 3 zaginionych, 1 czołg.

18:10  Chilijskie lotnictwo atakuje przyczółek. Tym razem natknęło się na patrolujące kolumbijskie myśliwce. Zestrzelono 3 chilijskie maszyny, bez strat własnych.

19:00  Obserwuje się sporadyczną wymianę strzałów na prawym skrzydle przyczółka.

20:25  Noc daje wytchnienie obydwu stronom. Aktualne rozmiary przyczółka to 10,9 km szerokości i 1,8-3,2 km głębokości.

27.06.1939    08:30  Zaopatrzeniowiec Huiracocha uzupełnia zapasy amunicji, a zbiornikowiec Huascarán zapasy paliwa na okrętach zespołu GB1.

                     09:00  Inspekcja portu i bazy Iquique wykazała: 1 zatopiony holownik, 1 zatopioną i 1 nieuszkodzoną krypę magazynową oraz 1 zatopioną lichtugę. Stwierdzono możliwość przyjmowania statków i okrętów przy 2 z 5 pirsów i nabrzeży. Co do artylerii nadbrzeżnej, odnaleziono: zniszczone po 2 działa 152, 120, 76 mm i 7 działek 37 mm oraz 1 porzucone działko 37 mm.

09:50  IV. dywizjon trałowców kończy trałowanie podejść do portu Iquique; wytrałowano i zniszczono 22 miny kontaktowe.

10:40  Transportowiec wojska Mariscal Castilla rozpoczyna wyładunek w porcie Iquique 14. Pułku 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej) z VII. Korpusu Armii Zapasowej.

11:40 Główne siły 14. Pułku 5. Dywizji Piechoty są już na lądzie. Rozpoczyna się ich przemieszczanie na prawe skrzydło przyczółka.

12:00  Zespół GC1 bombarduje chilijską bazę lotniczą Chucumata, (28 km na pd. od Iquique). Utracono 1 mały okręt desantowy PBD-4, który po awarii napędu został zdryfowany na skały przybrzeżne w okolicy półwyspu Cavancha.

13:50  Zespół GB1 rozpoczyna bombardowanie chilijskich pozycji w rejonie Hospicio.

14:20  Zakończono bombardowanie z morza. Dwa bataliony 14. Pułku 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej) atakują chilijskie pozycje w rejonie Hospicio. Przeciwnik stawia silny opór, ponowiono – tym razem 20-minutowe – bombardowanie z morza.

15:40  9. batalion PM wykonuje atak oskrzydlający prawą flankę Chilijczyków, trzeci batalion 14. Pułku wzmacnia kolumbijskie natarcie. Oddziały chilijskie wycofują się na wschód wzdłuż drogi nr 16. Oddziały II. Brygady PM opanowują bez walki wzgórza na południowy wschód od Iquique.

19:30  Czołowe oddziały 14. Pułku osiągają skrzyżowanie dróg nr 16 i A-610. W trakcie pościgu wzięto do niewoli 245 chilijskich żołnierzy i zdobyto 1 działko piechoty.

20:30  Zapada noc. Aktualne rozmiary przyczółka to 10,9 km szerokości i 1,8-10,1 km głębokości.

Ogólny bilans zysków i strat:

- zabito lub raniono ok. 7 400 chilijskich żołnierzy, do niewoli wzięto 5 491;

- zniszczono 21 i zdobyto 33 działa i moździerze oraz zdobyto 76 karabinów maszynowych;

- zniszczono 2 czołgi i zdobyto 1, zniszczono 1 samochód pancerny;

- zniszczono 38 chilijskich samolotów, zdobyto 2;

- zatopiono 1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki pomocnicze;

- zdobyto 1 frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;

- stracono 1 354 zabitych, 3 319 rannych i 341 zaginionych;

- stracono 14 dział i moździerzy;

- stracono 4 czołgi i 1 tankietkę;

- stracono 24 samoloty;

- stracono 1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 mały okręt desantowy, 4 kutry desantowe i 1 frachtowiec.

Poniżej mapka działań.