Budowa kolumbijskiego rzecznego kutra pancernego typu Leticia 1940 (1 jednostka)

Budowa kolumbijskiego rzecznego kutra pancernego typu Leticia 1940 (1 jednostka)

Oddane do służby w latach 1921-28 kolumbijskie kutry rzeczne, to jednostki niewielkie, lekko uzbrojone, nieopancerzone, a ich główną zaletą jest duża prędkość. W tym jednak przypadku, postawiono na większe rozmiary, silniejsze uzbrojenie oraz opancerzenie, a wszystko to kosztem prędkości. Różnice te, skłoniły Admiralicję do wyodrębnienia nowej podklasy okrętów rzecznych – kutrów pancernych. Zaliczono do niej także kuter Iquitos, będący przebudowaną małą kanonierką. Na potencjalne pytanie: dlaczego tylko jeden kuter tego typu, odpowiadam: jest to pierwsza jednostka zbudowana w tej podklasie, a więc niejako eksperymentalna. Jeśli okaże się przydatna, ostatnią raczej nie będzie.

Podstawowe zadania kutra pancernego, to zwalczanie podobnych wielkością i mniejszych jednostek wroga, oraz wsparcie ogniowe własnych kutrów „niepancernych” Dodatkowo może być użyty do wsparcia pierwszego rzutu desantu.

Kuter zbudowała stocznia rzeczna Astillero Fluvial w Puerto Arica. Wszystkie dostawy zapewnił przemysł krajowy.

Opis techniczny.

Kadłub

O dość pełnych kształtach, umożliwiających montaż stosunkowo silnego uzbrojenia.

Napęd

Dwa silniki diesla GM/JSFM, o mocy 360 KM każdy.

Uzbrojenie

Na kutrze zamontowano:

- 1xIx57 mm/40 BSB M1940, przy elewacji maksymalnej 38^o donośność pociskiem AP 2,74 kg wynosi 6750 m;

- 1xIIx12,7 mm/90 Browning/FNA M1921, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 0,03 kg wynosi 4200 m, a przy elewacji maksymalnej 85^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 2800 m.

Działo 57 mm, to wydobyty z arsenałów artylerii nadbrzeżnej i zmodernizowany model 57 mm/40 Driggs-Schroeder M1883. W sumie dokonano modernizacji ośmiu takich dział; pozostałe mogą być użyte na ewentualnych następnych kutrach pancernych, a jeżeli takowe by nie powstały, pozostaną w dyspozycji artylerii nadbrzeżnej.

Opancerzenie

Jak w raporcie.

Inne

Okręt wyposażono w dwie radiostacje.

Leticia, Great Colombia river armoured craft laid down 1940, launched 1940, completed 1940 (engine 1940)

Displacement:

            70 t light; 72 t standard; 80 t normal; 87 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (80,75 ft / 79,76 ft) x 14,50 ft x (5,02 / 5,30 ft)

            (24,61 m / 24,31 m) x 4,42 m  x (1,53 / 1,62 m)

Armament:

      1 - 2,24" / 57,0 mm 40,0 cal gun - 6,04lbs / 2,74kg shells, 150 per gun

              Quick firing gun in Coles/Ericsson turret mount, 1940 Model

              1 x Single mount on centreline, forward deck forward

      2 - 0,50" / 12,7 mm 90,0 cal guns - 0,07lbs / 0,03kg shells, 1 500 per gun

              Machine guns in deck mount, 1921 Model

              1 x Twin mount on centreline, aft deck aft

      Weight of broadside 6 lbs / 3 kg

Armour:

   - Belts:                     Width (max)        Length (avg)         Height (avg)

            Main:             0,98" / 25 mm   47,90 ft / 14,60 m   6,50 ft / 1,98 m

            Ends:   Unarmoured

              Main Belt covers 92% of normal length

   - Gun armour:         Face (max)     Other gunhouse (avg)    Barbette/hoist (max)

            Main:           0,98" / 25 mm         0,51" / 13 mm                        -

            2nd:             0,51" / 13 mm                   -                                   -

   - Armoured deck - single deck:

            For and Aft decks: 0,51" / 13 mm

   - Conning towers: Forward 0,98" / 25 mm, Aft 0,00" / 0 mm

Machinery:

            Diesel Internal combustion motors,

            Geared drive, 2 shafts, 720 shp / 537 Kw = 14,48 kts

            Range 1 750nm at 10,00 kts

            Bunker normal = 8 tons, at max displacement = 14 tons

Complement:

            13 - 17

Cost:

            £0,034 million / $0,138 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 2 tons, 2,2%

               - Guns: 2 tons, 2,2%

            Armour: 24 tons, 30,0%

               - Belts: 14 tons, 17,3%

               - Armament: 4 tons, 5,0%

               - Armour Deck: 6 tons, 7,3%

               - Conning Tower: 0 tons, 0,5%

            Machinery: 19 tons, 24,0%

            Hull, fittings & equipment: 25 tons, 31,1%

            Fuel, ammunition & stores: 10 tons, 12,6%

            Miscellaneous weights: 0 tons, 0,0%

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              34 lbs / 15 Kg = 6,0 x 2,2 " / 57 mm shells or 0,1 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,06

            Metacentric height 0,3 ft / 0,1 m

            Roll period: 11,0 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 46 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,10

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 0,50

Hull form characteristics:

            Hull has a flush deck,

              a normal bow and large transom stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,484 / 0,494

            Length to Beam Ratio: 5,50 : 1

            'Natural speed' for length: 10,78 kts

            Power going to wave formation at top speed: 71 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 85

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 10,20 degrees

            Stern overhang: 0,00 ft / 0,00 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                                                    Fore end,            Aft end

               - Forecastle:            22,00%,  5,51 ft / 1,68 m,  4,49 ft / 1,37 m

               - Forward deck:       28,00%,  4,49 ft / 1,37 m,  4,00 ft / 1,22 m

               - Aft deck:                32,00%,  4,00 ft / 1,22 m,  4,00 ft / 1,22 m

               - Quarter deck:        18,00%,  4,00 ft / 1,22 m,  4,00 ft / 1,22 m

               - Average freeboard:                      4,27 ft / 1,30 m

            Ship tends to be wet forward

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 85,5%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 47,6%

            Waterplane Area: 790 Square feet or 73 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 118%

            Structure weight / hull surface area: 22 lbs/sq ft or 105 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,89

                        - Longitudinal: 3,49

                        - Overall: 1,02

            Adequate machinery, storage, compartmentation space

            Extremely poor accommodation and workspace room

            Caution: Lacks seaworthiness - very limited seakeeping ability

Rozwój przemysłu lotniczego Wielkiej Kolumbii 1932-1940

           Rozwój przemysłu lotniczego Wielkiej Kolumbii                                                1932-1940

W uzupełnieniu pojawiających się w biuletynach krótkich informacji, przedstawiam zarys historii rozwoju kolumbijskiego przemysłu lotniczego w latach 1932-1940.

Początki tego przemysłu datują się na połowę 1932 roku, kiedy to w Cali zakończono I etap budowy zakładów lotniczych Plantas de Aviones (PA). Jeszcze przed rozpoczęciem budowy zakładów, przeszkolono w koncernach Curtiss-Wright oraz Glenn L. Martin Company łącznie 30 kolumbijskich inżynierów i techników. Ówczesny potencjał zakładów umożliwiał jedynie remonty, w tym główne, używanych w kolumbijskim lotnictwie maszyn.

Pod koniec roku 1933, zakończono II etap budowy PA, co umożliwiło rozszerzenie ich działalności na montaż samolotów Curtiss i Martin z gotowych zespołów (płatowiec, silnik, wyposażenie). W tym samym roku, w PA opracowano, skonstruowano i oblatano zmodernizowaną wersję pływakowego wodnosamolotu torpedowo-bombowego Martin T3M. Otrzymał on oznaczenie Martin T3M(PA), a modernizacja obejmowała zmianę typu silnika oraz niewielkie modyfikacje płatowca. Do służby Martin T3M(PA) wszedł w roku 1934, wyprodukowano 45 egzemplarzy.

W roku 1934, kilkunastu kolumbijskich inżynierów i techników odbyło staż w zakładach Grumman Aircraft Engineering. Pozwoliło to na rozpoczęcie montażu (i remontów) maszyn tego producenta.

W roku 1935, w Plantas de Aviones zostaje oblatana pierwsza samodzielna kolumbijska konstrukcja – samolot szkolno-treningowy PA E-2 Tucán. Do służby wszedł on w latach 1936 (lotnictwo lądowe) i 1937 (lotnictwo morskie). Do roku 1940 wyprodukowano 61 egzemplarzy, z czego kilkanaście trafiło do cywilnych aeroklubów.

Następną oryginalną konstrukcją kolumbijskich zakładów był samolot pasażerski PA P-2 Mensajer. Oblatany w roku 1937, produkowany od 1938, mieścił prócz 2 osób załogi, 6 pasażerów. Do roku 1940 wyprodukowano 31 egzemplarzy.

W roku 1937, kilkuosobowa grupa inżynierów i techników z PA, przebywała na stażu w zakładach Consolidated Aircraft, a w roku następnym w zakładach Douglas Aircraft Company.

Kolejna samodzielna konstrukcja kolumbijska to samolot PA U-1 Carabela, oblatany w roku 1938, a produkowany od 1939. Jest on budowany w dwu wersjach: pasażerskiej PA U-1p, zabierającej 3 osoby załogi, 11 pasażerów i do 300 kg ładunku oraz transportowej PA U-1u, zabierającej 2 osoby załogi i do 1500 kg ładunku. Łącznie, do roku 1940 wyprodukowano 13 egzemplarzy obydwu wersji. Planuje się produkcję wojskowej wersji transportowej PA U-1uM.

W roku 1938 uruchomiono duże lotnicze zakłady remontowe (PRA) w Arequipie.

Pod koniec roku 1939, oblatano pierwszy bojowy, czyli uzbrojony samolot rodzimej konstrukcji, rozpoznawczy PA R-1 Tangara. Rozpoczęcie produkcji seryjnej planuje się w drugiej połowie roku 1940. W tym też roku pierwsze egzemplarze mają trafić do lotnictwa lądowego, do lotnictwa morskiego w roku następnym.

Trwają w PA prace projektowe samolotu sportowo-turystycznego, budowa prototypu i oblot planowane są na koniec roku 1940.

Planuje się przekształcenie w roku 1941 zakładów PRA w Arequipie w filię Plantas de Aviones z rozszerzeniem działalności z remontowej na remontowo-produkcyjną.

Rozpoczęły się w PA prace nad projektem lekkiego bombowca. Oblot planowany jest na rok 1941. 

Jak z powyższego wynika, kolumbijski przemysł lotniczy istnieje i coś tam się w nim jednak w ostatnich 10 latach działo. Ponieważ jednak, produkcja dotychczasowa nie obejmowała samolotów bojowych, nie było tego widać w zestawienia lotnictwa morskiego. Aby uniknąć takiej sytuacji, będę w przyszłości informował w biuletynach o nowych kolumbijskich konstrukcjach lotniczych, nawet tych stricte cywilnych.

Trzeba jednak przyjąć do wiadomości, że kolumbijski przemysł lotniczy znajduje się dopiero na wczesnym etapie rozwoju i – przynajmniej w najbliższej przyszłości – nie będzie w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb lotnictwa WK, szczególnie w zakresie samolotów trudniejszych konstrukcyjnie (wodnosamoloty, lotnictwo pokładowe, później odrzutowce). Ważnymi więc dla tego lotnictwa dostawcami, dość długo jeszcze pozostaną renomowane wytwórnie amerykańskie, przede wszystkim takie jak: Curtis-Wright, Glenn L. Martin, Grumman, Consolidated i Douglas, a także w mniejszym stopniu Vought, Lockheed, czy Brewster.

BIULETYN INFORMACYJNY NR 42/1/1940

                BIULETYN INFORMACYJNY NR 42/1/1940

Okręty

Oddano do służby:

- eskortowiec typu Persistente (post z dnia 04.05.2026),

- dwa niszczyciele typu Tifón.

Rozpoczęto budowę rzecznego kutra pancernego typu Leticia.

Trwa budowa:

- lekkiego lotniskowca typu Federación (w amerykańskiej stoczni Bethlehem Quincy),

- niszczyciela typu Tifón,

- eskortowca typu Persistente.

Aktualnie, w skład floty kolumbijskiej (morskiej) wchodzą:

- 1 pancernik,

- 2 małe pancerniki,

- 3 monitory,

- 1 krążownik ciężki,

- 4 krążowniki lekkie,

- 16 niszczycieli,

- 5 torpedowców,

- 13 okrętów podwodnych,

- 4 kanonierki,

- 17 kutrów torpedowych,

- 8 patrolowców,

- 14 kutrów patrolowych,

- 1 eskortowiec,

- 11 ścigaczy okrętów podwodnych,

- 2 stawiacze min,

- 10 trałowców,

- 10 kutrów trałowych,

- 3 średnie okręty desantowe,

- 6 małych okrętów desantowych,

- 24 kutry desantowe,

- 1 szturmowy transportowiec desantowy,

- 1 transportowiec wodnosamolotów,

- 2 transportowce wojska,

- 2 okręty-bazy,

- 1 zaopatrzeniowiec,

- 2 zbiornikowce floty,

- 1 okręt warsztatowy,

- 1 okręt ratowniczy,

- 3 okręty hydrograficzne,

- 2 holowniki pełnomorskie,

- 1 okręt szkolny.

Komponent rzeczny floty składa się z:

- 2 monitorów,

- 2 pływających baterii artyleryjskich,

- 5 kanonierek,

- 15 kutrów,

- 2 stawiaczy min,

- 2 trałowców,

- 4 kutrów desantowych,

- 6 ślizgaczy,

- 1 okrętu dowodzenia,

- 1 transportowca wojska,

- 1 zaopatrzeniowca,

- 2 holowników.

Uzbrojenie

Na okrętach rzecznych wymieniono pozostałe 14 działek 37/51 mm COW/FNA M1918 na działka 37/57 mm FNA M1936. Zdjęte działka przekazano wojskom lądowym.

W zakładach Fábrica Nacional de Armas (FNA) w Limie i Caracas, rozpoczęto licencyjną produkcję działek 20 mm Oerlikon.

Artyleria nadbrzeżna

Rozpoczęto budowę stanowisk artylerii nadbrzeżnej dla zdobytych baz morskich: Arica, Iquique i Antofagasta.

Lotnictwo

Zakupiono i wprowadzono do służby:

- następnych 10 samolotów torpedowo-bombowych Douglas TBD Devastator,

- następnych 30 samolotów myśliwskich Curtiss P36 Hawk,

- następnych 17 bombowców nurkujących Curtiss SBC-4 Helldiver,

- następnych 14 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych Hall PTBH

- 9 samolotów rozpoznawczo-bombowych dalekiego zasięgu Lockheed A-29 Hudson.

Wycofano ze służby i złomowano:

- ostatnie 3 samoloty myśliwskie Curtiss P6 Hawk,

- ostatnie 3 rozpoznawczo-bombowo/transportowe łodzie latające Canadian Vickers Vancouver.

Wycofano ze służby i przeznaczono do kanibalizacji:

- 3 rozpoznawczo-bombowe wodnosamoloty pływakowe Høver M.F.11,

- 10 samolotów myśliwskich Grumman FF.

Aktualnie, w skład Dowództwa Lotnictwa Morskiego (Comando de Aviación Naval, CAN) wchodzi:

- 7 samolotów torpedowo-bombowych Martin T5M,

- 6 rozpoznawczo-bombowych/transportowych łodzi latających typu Short S.8/8 Rangoon,

- 21 rozpoznawczych/łącznikowych łodzi latających w wersji amfibii typu Douglas RD3 Dolphin,

- 6 rozpoznawczo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Høver M.F.11,

- 10 samolotów myśliwskich typu Grumman FF,

- 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających typu Consolidated P2Y,

- 7 średnich samolotów bombowych typu Martin B-10,

- 7 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Martin T3M(PA),

- 17 samolotów myśliwskich typu Grumman F2F,

- 38 pływakowych wodnosamolotów rozpoznawczych typu Curtiss SOC Seagull,

- 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających/amfibii typu Consolidated PBY Catalina,

- 24 samoloty torpedowo-bombowe typu Douglas TBD Devastator,

- 60 samolotów myśliwskich typu Curtiss P36 Hawk,

- 27 bombowców nurkujących typu Curtiss SBC-4 Helldiver,

- 28 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Hall PTBH,

- 9 samolotów rozpoznawczo-bombowych dalekiego zasięgu Lockheed A-29 Hudson.

Łącznie 279 maszyn.

Pozostałe wiadomości

Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią, minister spraw zagranicznych Federacji Wielkiej Kolumbii Alfredo Solf y Muro, oficjalnie zgłosił kandydaturę prezydenta Urugwaju Alfredo Baldomira do Pokojowej Nagrody Nobla.

Przeszedł w stan spoczynku Szef Admiralicji Federalnej almirante general Francisco Rodríguez de Santa Marta. Jego następcą został dotychczasowy Szef Admiralicji Peru almirante Esteban Ricardo Ruiz Lozano. Jest on w prostej linii potomkiem XVII-wiecznego, matematyka, astronoma i wojskowego Vicekrólestwa Peru, Francisca Ruiz Lozano.

KOMUNIKAT POLITYCZNY Nr 1

                                                        KOMUNIKAT POLITYCZNY Nr 1

Po zakończeniu chilijsko-kolumbijskiej wojny, niektóre państwa Ameryki Południowej, poczuły się zagrożone wzrastającą potęgą Wielkiej Kolumbii. Szczególnie dotyczyło to Chile, które po przegranej wojnie obawiało się – choć z punktu widzenia WK bezpodstawnie – dalszej ekspansji Wielkiej Kolumbii na jego terytorium. Niekomfortowo poczuła się też Brazylia. Z powodu zmiany przedwojennego układu względnej równowagi państw A-B-C-WK, wiodące czynniki polityczne tego państwa uznały, że jego pozycja została zdegradowana do „drugiej ligi”

Wobec powyższego, naturalną konsekwencją stało się dalsze zbliżenie polityczne Chile i Brazylii, jako przeciwwagi dla dominacji Wielkiej Kolumbii. Prowadzone w okresie od stycznia do marca 1940 roku pertraktacje, zaowocowały zawarciem w dniu 17 kwietnia 1940 roku, paktu wojskowego Chile i Brazylii. Od miejsca jego podpisania, został on nazwany Paktem z Porto Alegre. Pakt ma charakter zaczepno-odporny, a jego głównym postanowieniem jest zapis, że w przypadku gdyby jedna z umawiających się stron, znalazła się w stanie wojny z jakimkolwiek trzecim mocarstwem, to druga strona jest zobowiązana udzielić mu wszelkiej możliwej pomocy, w tym militarnej. Dodatkowy, tajny protokół, precyzuje termin "trzecie mocarstwo", jako Wielką Kolumbię lub Argentynę. W dniu 14 maja 1940 roku, do Paktu przyłączył się Paragwaj, żywiący – z punktu widzenia WK również nieuzasadnione – obawy, przed kolumbijskim apetytem na jego część Gran Chaco.

Powstanie Paktu z Porto Alegre sprawiło, że z kolei Wielka Kolumbia poczuła się – i tu raczej słusznie – zagrożona. Ponieważ zaistnienie ww. Paktu stawiało również Argentynę w całkiem nieciekawej sytuacji politycznej (niejako okrążenie przez trzy sąsiednie, przeważnie niezbyt przyjazne, a sprzymierzone państwa), na efekty nie trzeba było długo czekać. 28 czerwca 1940 roku, Wielka Kolumbia i Argentyna zawarły sojusz, zwany od miejsca jego podpisania, Paktem z Rosario. Pakt ten ma charakter wyłącznie obronny, a dodatkowo, stopniuje zakres wzajemnej pomocy w zależności od agresora. Mianowicie, jeżeli jedna ze stron Paktu zostanie zaatakowana przez którekolwiek z mocarstw trzecich, to druga jest zobowiązana do udzielenia mu pomocy; może to być, aczkolwiek nie musi, również pomoc militarna. Kiedy natomiast, jedna ze stron zostanie zaatakowana przez więcej niż jedno mocarstwo, lub ich koalicję, pomoc militarna drugiej strony jest obligatoryjna. Tutaj również dodatkowy, tajny protokół, określa jako "mocarstwo trzecie", jednego z sygnatariuszy Paktu z Porto Alegre.

Poniżej, tabelaryczne zestawienie potencjału obydwu Paktów na rok 1940.

PAKT	Państwo	Powierzchnia	Ludność	Gęstość zaludnienia	PKB	PKB       per capita	Budżet sił zbrojnych
							ogółem	jako % PKB
			osób	osób/km2	mln $	$	mln $	%
Pakt z Rosario	Wielka Kolumbia	4 977 952	34 406 700	6,9	181 254	5 268	1 561	0,9
	Argentyna	2 780 400	15 829 700	5,7	100 329	6 338	427	0,4
	Razem:	7 758 352	50 236 400	6,5	281 583	5 605	1 988	0,7
Pakt z Porto Alegre	Brazylia	8 515 767	36 206 700	4,3	177 413	4 900	1 360	0,8
	Chile	570 949	6 495 500	11,4	38 064	5 860	533	1,4
	Paragwaj	406 750	1 735 900	4,3	5 862	3 377	38	0,6
	Razem:	9 493 466	44 438 100	4,7	221 339	4 981	1 931	0,9

Jak widać, powyższe wydarzenia polityczne doprowadziły do utworzenia się na Kontynencie dwu, w miarę równorzędnych bloków polityczno-wojskowych; można to nazwać politycznym „patem” Jak ten „pat” się zakończy, nikt teraz nie wie. Teoretycznie może doprowadzić albo do wielkoskalowej wojny (jak pomiędzy Państwami Centralnymi a Ententą), albo do długotrwałego, mniej, lub bardziej zbrojnego pokoju (jak w czasie „zimnej wojny”). Ponieważ, z jednej strony, świat jest bogatszy o doświadczenia IWS (niedługo dojdą doświadczenia następnej), a z drugiej, nadchodzący w latach 50-tych i 60-tych, przyśpieszony rozwój ekonomiczny oraz boom demograficzny Brazylii, będzie wyrównywał potencjały obydwu Paktów, zdecydowanie skłaniam się do tej drugiej możliwości, czyli dłuższego pokoju. Dodatkowo, uzasadniam to świadomością obydwu stron, że konflikt zbrojny pomiędzy nimi, doprowadziłby do wyniszczającej Kontynent długotrwałej wojny, w której, tak naprawdę, nie byłoby wygranych, przynajmniej pod względem ekonomicznym i społecznym.