KOMUNIKAT POLITYCZNY Nr 2
7 grudnia 1941 roku, o
godz. 13:51 czasu kolumbijskiego, siły japońskie zaatakowały amerykańską bazę w
Pearl Harbor na Hawajach. W dniu następnym, Stany Zjednoczone AP wypowiedziały
Japonii wojnę. 9 grudnia, Prezydent Wielkiej Kolumbii wygłosił orędzie radiowe,
w którym potępił japoński atak bez wypowiedzenia wojny oraz wyraził solidarność
narodu kolumbijskiego z narodem amerykańskim. 11 grudnia, wojnę Stanom Zjednoczonym
wypowiedziały Niemcy i Włochy. 10 dni później, USA odwzajemniło się Niemcom i
Włochom tym samym.
12 grudnia,
Prezydent
Wielkiej Kolumbii zwołał na dzień 13.01.1942 r., nadzwyczajne posiedzenie
Zgromadzenia Narodowego (połączone Izba Reprezentantów i Senat). W dniu 14
stycznia 1942 r., Zgromadzenie Narodowe Wielkiej Kolumbii, uchwaliło ustawę o
wypowiedzeniu wojny Cesarstwu Japonii, Królestwu Włoch i Rzeszy Niemieckiej. W
dniu następnym, Zgromadzenie Narodowe uchwaliło ustawy o:
- internowaniu obywateli ww. państw;
- zamrożeniu w
kolumbijskich bankach środków finansowych, będących własnością Japonii, Włoch i
Niemiec oraz ich obywateli'
- o nacjonalizacji, ulokowanych w kolumbijskich przedsiębiorstwach
aktywów, będących własnością trzech ww. państw i ich obywateli.
W konsekwencji tej
ostatniej ustawy, zmianie uległy struktury własnościowe i nazwy następujących,
związanych z obronnością, kolumbijskich przedsiębiorstw:
- Siemens Gruppe Colombia,
nowa nazwa Eléctrico Grupo de Colombia, teraz w 100% własność państwowa;
- Carl Zeiss Lima, nowa
nazwa Plantas Ópticas de Colombia, teraz w 90% własność państwowa, a w 10%
kolumbijskiego kapitału prywatnego.
Uzgodniono z rządami USA i
UK, że od 21 stycznia 1942 r., podążające do i z Europy kolumbijskie statki
handlowe, będą pływały w ramach alianckich konwojów. Jednocześnie, rząd
kolumbijski podjął następujące zobowiązania:
- w ciągu 1 miesiąca,
zorganizuje i desygnuje do działań na Morzu Karaibskim grupę eskortową w
składzie: 2 kanonierek, 2 eskortowców i 4 ścigaczy OP;
- w ciągu 3 miesięcy,
zorganizuje i desygnuje do działań na środkowym Atlantyku grupę eskortową w
składzie: 2 niszczycieli, 3 niszczycieli eskortowych, 2 eskortowców i 1
holownika pełnomorskiego.
Ponadto, rząd kolumbijski
poinformował Aliantów, że planuje:
- do końca 1942 roku,
wzmocnić grupę eskortową na środkowym Atlantyku o 3 okręty, w tym 1
lotniskowiec;
- do końca roku 1943,
dodatkowo przeznaczyć do służby eskortowej co najmniej 7 okrętów.
Ww. siły eskortowe działać
będą w jednolitym narodowo składzie i pod własnym dowództwem, lecz operacyjnie
podlegać będą alianckim wyższym dowództwom.
Rząd
kolumbijski zgłosił także gotowość do przekazania w ciągu 3 miesięcy, do
działań na Pacyfiku, na ww. warunkach, następujących zespołów:
- zespołu w
składzie: 1 pancernik typu Unidad, 1
krążownik ciężki typu Américo Vespucio,
2 krążowniki lekkie typu Almirante
Padilla i 6 niszczycieli typu Tifón;
- flotylli
okrętów podwodnych w składzie: 3 OP typu Narval,
2 OP typu Milano i okrętu-bazy typu Boyaca.
Zakłada się
dalsze wzmocnienia ww. grup i zespołów o dalsze jednostki w późniejszym okresie
(po roku 1943).
Trochę
odrębnym tematem, jest udział w IIWS kolumbijskich sił lądowych i lotnictwa;
omówię tę kwestię w późniejszym czasie.
