KOMUNIKAT WOJENNY NR 8/1939
04-07.07.1939
Rozpoczął
się przerzut drogą morską 5. Pułku Piechoty z 3. Dywizji Piechoty (wenezuelskiej)
z VI. Korpusu Armii Zapasowej.
Chilijczycy
przeprowadzili atak w sile 2 batalionów na kolumbijskie pozycje na zachód od
węzła drogowego Humberstone. Atak został odparty przy niewielkich stratach własnych.
Po uprzednim bombardowaniu z powietrza
oraz krótkim przygotowaniu artyleryjskim, siły główne V. Korpusu
Armii „Andy”, przełamują chilijskie pozycje w rejonie skrzyżowania dróg nr 15 i
A-575. Oddziały chilijskie wycofują się i zajmują pozycje obronne w rejonie
węzła drogowego Huara (skrzyżowanie dróg nr 5 i 15).
Połączone, 4. i 5. Dywizjon Kutrów
Torpedowych, przeprowadzają wypad w rejon Puerto Patillos. Zatopiono duży, lecz
wolny i słabo uzbrojony chilijski patrolowiec Piloto Sibbald, 1 kolumbijski kuter został uszkodzony.
Oddział
wydzielony V. Korpusu posunął się jeszcze ok. 8 km na południe. Na spotkanie mu
wychodzi 1. Pułk Kawalerii Górskiej (boliwijski) z V. Korpusu i osiąga wioskę
Chiapa.
Działania kolumbijskie w ostatniej
dekadzie, stawiają w trudnej sytuacji siły chilijskie, broniące się wzdłuż
rzeki Parca. Niebezpieczne jest już samo obejście ich prawego skrzydła przez
oddziały kolumbijskiego V. Korpusu. Gdyby jeszcze wpadły w ręce Kolumbijczyków,
położone na głównej linii zaopatrywania i ewakuacji, węzły drogowe Huara i
Humberstone, w pułapce znalazłoby się ok. 140 000 żołnierzy, czyli prawie
70% chilijskich sił zdolnych do walki. Wobec powyższego, dowództwo chilijskie
zarządza generalny odwrót, orientacyjnie na linię Puerto Patillos – Pintados –
granica chilijsko-kolumbijska. Wstępnie, decyzja wygląda na słuszną, ale nieco
spóźnioną.
07-11.07.1939
Rozpoczął
się ogólny odwrót oddziałów chilijskich znad rzeki Parca. Starają się one, w
miarę możliwości, dostać do dróg nr 5 i A-45, które pozwolą im przyśpieszyć ruch
odwrotowy. Siły kolumbijskie rozpoczynają pościg; na jego czoło wysuwa się
Samodzielna Grupa Pościgowa (patrz Komunikat nr 5). Posuwając się wzdłuż drogi
nr 5, rozbija ona chilijskie straże tylne i tabory, zmuszając często wycofujące
się oddziały do zejścia na bezdroża, i tym samym opóźniając ich odwrót.
Większość
możliwego do użycia lotnictwa kolumbijskiego atakuje wycofujące się wzdłuż
drogi nr 5 chilijskie kolumny.
5. Dywizja Piechoty (kolumbijska),
wzmocniona 5. Pułkiem Piechoty z 3. Dywizji Piechoty (wenezuelskiej), opanowuje
węzeł drogowy Humberstone i zajmuje pozycje obronne frontem na północ.
Pododdziały
inżynieryjno-budowlane piechoty morskiej przystosowują, niedawno zdobyte
lotnisko Chucumata (20 km
na pd. od Iquique), do wykorzystania przez kolumbijskie lotnictwo morskie.
Siły główne V. Korpusu
Armii „Andy”, opanowują węzeł drogowy Huara i zajmują pozycje obronne frontem
na północ. Chilijska obsada portu Pisaqua porzuca swoje stanowiska i wycofuje
się do drogi nr 5.
Trwa
zmasowana ofensywa lotnictwa kolumbijskiego przeciwko wycofującym się wojskom
chilijskim.
Stale na
patrolach przebywa 4-6 kolumbijskich okrętów podwodnych. Ponieważ jednak
aktualnie, główne szlaki nieprzyjacielskiej żeglugi przebiegają z portów
środkowego i południowego Chile wokół przylądka Horn do portów europejskich,
sukcesów te patrole na razie nie przynoszą.
12-14.07.1939
Trwa ogólny
odwrót wojsk chilijskich i pościg kolumbijskich. Samodzielna Grupa Pościgowa
osiąga skrzyżowanie dróg nr 5, A-40 i A-45. Atakowana z trzech stron przez
wycofujące się chilijskie oddziały, chwilowo zmuszona jest do przejścia do
obrony.
Rozpoczął
się przerzut drogą morską 10. Pułku z 3. Dywizji Piechoty (wenezuelskiej) z VI.
Korpusu Armii Zapasowej. 12. Pułk tejże dywizji pozostaje w gotowości do
przerzutu. W przerzucie biorą udział transportowiec wojska Mariscal Sucre oraz zaopatrzeniowiec Huiracocha.
Lotnictwo
chilijskie atakuje węzeł drogowy Huara. Stracono 5 zabitych, 13 rannych oraz 1
działko 37 mm.
Kolumbijskie
rozpoznanie lotnicze melduje, że chilijskie oddziały, które początkowo wycofały
się z węzłów drogowych Huara i Humberston, zawróciły w kierunku północnym i
północno zachodnim. Choć ich siła raczej nie przekracza równowartości 1
dywizji, atakując od tyłu, mogą przyprawić o spore kłopoty kolumbijską obronę
ww. węzłów drogowych. Wykryto również nierozpoznane, rozwijające się ze stacji
kolejowej Pintados, inne chilijskie oddziały, w tym pojazdy pancerne.
Większość
wycofujących się oddziałów chilijskich, stara się omijać zaciętą obronę Samodzielnej
Grupy Pościgowej w rejonie skrzyżowania dróg nr 5, A-40 i A-45. Spowalnia to
jednak tempo chilijskiego odwrotu i często zmusza do porzucenia cięższego
uzbrojenia i sprzętu oraz pojazdów.
Kolumbijskie
lotnictwo bombowe rozpoczęło ataki na położone w głębi chilijskiej obrony węzły
komunikacyjne. Eskadra bombowców nurkujących Curtiss SBC-4 Helldiver
bombardowała stację kolejową Pintados, stracono 1 samolot. Z kolei, 2 eskadry
średnich bombowców Martin B-10 atakowały węzeł kolejowo-drogowy Quillaqua.
Niejako przy okazji, zaobserwowano przemieszczanie się, bliżej nierozpoznanych
jednostek chilijskich z Quillaqua w kierunku północnym i północno wschodnim. Liczbę ich
szacuje się na 10-15 tys. żołnierzy.
Ogólny bilans zysków i strat:
- zabito
lub raniono ok. 11 900 chilijskich żołnierzy, do
niewoli wzięto 8 641;
-
zniszczono 25 i zdobyto 47 dział i moździerzy oraz zdobyto 102 karabiny maszynowe;
-
zniszczono 3 czołgi i zdobyto 4, zniszczono 1 samochód pancerny i zdobyto 3;
-
zniszczono 42 chilijskie samoloty, zdobyto 3;
- zatopiono
1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1
patrolowiec, 1 krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki
pomocnicze;
- zdobyto 1
frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;
- stracono 2
158 zabitych, 5 241 rannych i 493 zaginionych;
- stracono 34
działa i moździerze;
- stracono 12
czołgów, 2 samochody pancerne i 5 tankietek;
- stracono
26 samolotów;
- stracono
1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 mały okręt
desantowy, 4 kutry desantowe i 2 frachtowce.
Poniżej
mapka działań.
