Nim zabrzmiały pierwsze strzały…
Teraz pozwolę sobie cofnąć się z
narracją w czasie i opisać kolumbijskie przygotowania wojenne. Przygotowania te
można podzielić na pośrednie i bezpośrednie. Pośrednie, to przede wszystkim, trwająca
od circa 20 lat rozbudowa sił
zbrojnych Wielkiej Kolumbii, głównie floty oraz umożliwiający to, rozwój jej
potencjału ekonomicznego, z naciskiem na tzw. kompleks zbrojeniowy. Czytaliście
o tym w postach „okrętowych” i biuletynach, więc powtarzał się nie będę.
Jeśli chodzi o przygotowania
bezpośrednie, to we flocie sprowadzały się one do:
- ponadnormatywnego gromadzenia
zapasów (paliwo, amunicja, żywność, woda, medykamenty, uzbrojenie, części
zamienne itp.) w położonych na wybrzeżu Pacyfiku bazach morskich, a także w
bazach lądowych lotnictwa morskiego;
- rozbudowy zaplecza technicznego i
kwatermistrzowskiego w tych bazach;
- dyskretnej koncentracji trzonu floty
w bazach najbliższych przewidzianego obszaru działań wojennych (Callao,
Paracas, Matarani, Ilo, Puerto Grau), szczególnie jednostek o mniejszym zasięgu
(kutry torpedowe, torpedowce, niszczyciele, monitory);
- dyslokacji do tych baz jednostek
zaplecza materiałowo-technicznego (okręty bazy, okręty warsztatowy i
ratowniczy);
- dyskretnej koncentracji lotnictwa
morskiego w ww. bazach morskich dla wodnopłatowców i lądowych (Ilo, Tacna) dla
pozostałych maszyn;
- koncentracji brygady piechoty morskiej
wraz z taborem desantowym w Ilo;
- niejawnego (mobilizacja imienna,
„kartkowa”) powołania z rezerwy wszystkich oficerów oraz ok. 30% podoficerów i
marynarzy;
- niejawnego utworzenia dowództw
operacyjnych, równoległych do pokojowej struktury organizacyjnej;
- niejawnego opracowania planów
operacyjnych na początkowy okres walk.
Również w wojskach lądowych i
podporządkowanym im lotnictwie, bezpośrednie przygotowania trwały od kilkunastu
miesięcy. Obejmowały one:
- budowę (poza planami "cywilnymi") 592 km linii kolejowych, 4 224
km dróg, w tym 1 742 km o nawierzchni twardej, 29 mostów i wiaduktów, 439 km
rurociągów paliwowych oraz dwu zbiorników retencyjnych na ciekach okresowych;
- budowę licznych składów
materiałowych położonych w pobliżu granicy z Chile oraz ich zapełnienie
(paliwo, amunicja, żywność, pasza, woda, medykamenty, uzbrojenie, części
zamienne itp.);
- dyskretną dyslokację wojsk do baz i
obozów położonych w odległości 150-200 km od chilijskiej granicy;
- dyskretną koncentrację lotnictwa
lądowego na lotniskach w południowej części Peru i Boliwii (Arequipa, Juliaca,
Charaňa, Oruro);
- niejawne (mobilizacja imienna,
„kartkowa”) powołanie z rezerwy do jednostek operacyjnych 50% oficerów oraz ok.
15% podoficerów i szeregowych;
- niejawne (mobilizacja imienna,
„kartkowa”) powołanie z rezerwy do jednostek terytorialnych 50% oficerów oraz
ok. 25% podoficerów;
- niejawne utworzenie dowództw
operacyjnych i tyłowych, równoległych do pokojowej struktury organizacyjnej;
- niejawne opracowanie planów
operacyjnych na początkowy okres walk.
Godny uwagi jest wielki wysiłek
organizacyjny, umożliwiający przerzut wojsk i zaopatrzenia, przy znanych
bolączkach kolumbijskiej infrastruktury transportowej. W ciągu 16 miesięcy,
przetransportowano łącznie ok. 196 000 żołnierzy, ok. 17 000 t uzbrojenia i sprzętu oraz ok. 490 000 t
zaopatrzenia, nie licząc koni wierzchowych oraz zwierząt jucznych i pociągowych.
Transport ten odbywał się drogą morską, liniami kolejowymi, drogami kołowymi, zwierzętami
jucznymi po bezdrożach, w niewielkim zakresie drogą powietrzną, a nawet promem
na Jeziorze Titicaca. Na krótkich odcinkach także marszem pieszym. Użyto
okrętów wojennych i statków cywilnych, wagonów osobowych i towarowych,
ciężarówek i autobusów, a na koniec zaprzęgów konnych, mułów, lam i wielbłądów.
Przykładowo, pewna stacjonująca na
stałe w Ibaque brygada górska, odbyła następującą marszrutę:
- marszem pieszym z koszar na dworzec
kolejowy Ibaque,
- koleją z Ibaque do portu
Buenaventura,
- drogą morską z Buenaventury do Ilo,
- drogą kołową z Ilo do Puno,
- promem na Jeziorze Titicaca z Puno
do Guaqui,
- koleją z Guaqui do Oruro,
- drogą kołową z Oruro do Pagador.
Łącznie dało to: 1 618 Mm morzem, 644
km koleją, 606 km drogami kołowymi, 158 km promem na Titicaca i 9 km pieszo, a przerzut całej brygady trwał 4
miesiące.
Tyle o przygotowaniach; w następnym
poście przedstawię ordre de bataille
kolumbijskich wojsk i marynarki oraz stosunek sił uczestników konfliktu.
