Nim zabrzmiały pierwsze strzały…

Nim zabrzmiały pierwsze strzały…

Teraz pozwolę sobie cofnąć się z narracją w czasie i opisać kolumbijskie przygotowania wojenne. Przygotowania te można podzielić na pośrednie i bezpośrednie. Pośrednie, to przede wszystkim, trwająca od circa 20 lat rozbudowa sił zbrojnych Wielkiej Kolumbii, głównie floty oraz umożliwiający to, rozwój jej potencjału ekonomicznego, z naciskiem na tzw. kompleks zbrojeniowy. Czytaliście o tym w postach „okrętowych” i biuletynach, więc powtarzał się nie będę.

Jeśli chodzi o przygotowania bezpośrednie, to we flocie sprowadzały się one do:

- ponadnormatywnego gromadzenia zapasów (paliwo, amunicja, żywność, woda, medykamenty, uzbrojenie, części zamienne itp.) w położonych na wybrzeżu Pacyfiku bazach morskich, a także w bazach lądowych lotnictwa morskiego;

- rozbudowy zaplecza technicznego i kwatermistrzowskiego w tych bazach;

- dyskretnej koncentracji trzonu floty w bazach najbliższych przewidzianego obszaru działań wojennych (Callao, Paracas, Matarani, Ilo, Puerto Grau), szczególnie jednostek o mniejszym zasięgu (kutry torpedowe, torpedowce, niszczyciele, monitory);

- dyslokacji do tych baz jednostek zaplecza materiałowo-technicznego (okręty bazy, okręty warsztatowy i ratowniczy);

- dyskretnej koncentracji lotnictwa morskiego w ww. bazach morskich dla wodnopłatowców i lądowych (Ilo, Tacna) dla pozostałych maszyn;

- koncentracji brygady piechoty morskiej wraz z taborem desantowym w Ilo;

- niejawnego (mobilizacja imienna, „kartkowa”) powołania z rezerwy wszystkich oficerów oraz ok. 30% podoficerów i marynarzy;

- niejawnego utworzenia dowództw operacyjnych, równoległych do pokojowej struktury organizacyjnej;

- niejawnego opracowania planów operacyjnych na początkowy okres walk.

Również w wojskach lądowych i podporządkowanym im lotnictwie, bezpośrednie przygotowania trwały od kilkunastu miesięcy. Obejmowały one:

- budowę (poza planami "cywilnymi") 592 km linii kolejowych, 4 224 km dróg, w tym 1 742 km o nawierzchni twardej, 29 mostów i wiaduktów, 439 km rurociągów paliwowych oraz dwu zbiorników retencyjnych na ciekach okresowych;

- budowę licznych składów materiałowych położonych w pobliżu granicy z Chile oraz ich zapełnienie (paliwo, amunicja, żywność, pasza, woda, medykamenty, uzbrojenie, części zamienne itp.);

- dyskretną dyslokację wojsk do baz i obozów położonych w odległości 150-200 km od chilijskiej granicy;

- dyskretną koncentrację lotnictwa lądowego na lotniskach w południowej części Peru i Boliwii (Arequipa, Juliaca, Charaňa, Oruro);

- niejawne (mobilizacja imienna, „kartkowa”) powołanie z rezerwy do jednostek operacyjnych 50% oficerów oraz ok. 15% podoficerów i szeregowych;

- niejawne (mobilizacja imienna, „kartkowa”) powołanie z rezerwy do jednostek terytorialnych 50% oficerów oraz ok. 25% podoficerów;

- niejawne utworzenie dowództw operacyjnych i tyłowych, równoległych do pokojowej struktury organizacyjnej;

- niejawne opracowanie planów operacyjnych na początkowy okres walk.

Godny uwagi jest wielki wysiłek organizacyjny, umożliwiający przerzut wojsk i zaopatrzenia, przy znanych bolączkach kolumbijskiej infrastruktury transportowej. W ciągu 16 miesięcy, przetransportowano łącznie ok. 196 000 żołnierzy, ok. 17 000 t  uzbrojenia i sprzętu oraz ok. 490 000 t zaopatrzenia, nie licząc koni wierzchowych oraz zwierząt jucznych i pociągowych. Transport ten odbywał się drogą morską, liniami kolejowymi, drogami kołowymi, zwierzętami jucznymi po bezdrożach, w niewielkim zakresie drogą powietrzną, a nawet promem na Jeziorze Titicaca. Na krótkich odcinkach także marszem pieszym. Użyto okrętów wojennych i statków cywilnych, wagonów osobowych i towarowych, ciężarówek i autobusów, a na koniec zaprzęgów konnych, mułów, lam i wielbłądów.

Przykładowo, pewna stacjonująca na stałe w Ibaque brygada górska, odbyła następującą marszrutę:

- marszem pieszym z koszar na dworzec kolejowy Ibaque,

- koleją z Ibaque do portu Buenaventura,

- drogą morską z Buenaventury do Ilo,

- drogą kołową z Ilo do Puno,

- promem na Jeziorze Titicaca z Puno do Guaqui,

- koleją z Guaqui do Oruro,

- drogą kołową z Oruro do Pagador.

Łącznie dało to: 1 618 Mm morzem, 644 km koleją, 606 km drogami kołowymi, 158 km promem na Titicaca i  9 km pieszo, a przerzut całej brygady trwał 4 miesiące.

Tyle o przygotowaniach; w następnym poście przedstawię ordre de bataille kolumbijskich wojsk i marynarki oraz stosunek sił uczestników konfliktu.