KOMUNIKAT WOJENNY NR 11/1939

                    KOMUNIKAT WOJENNY NR 11/1939 

29-31.07.1939

Trwają ciężkie walki w „luce” pomiędzy węzłami drogowymi Huara i Humberstone. Zdezorganizowane i przemieszane, ale silnie zdesperowane oddziały chilijskie, nie licząc się ze stratami, usiłują wyrwać się z okrążenia.

Lotnictwo kolumbijskie bombarduje chilijskie tabory na północny wschód od Iquique, strat własnych brak.

Zespół TH1 (transportowiec wodnosamolotów Galapagos i 1. Dywizjon Niszczycieli (3 niszczyciele typu Trueno)), wypływa z bazy Ilo, jego celem jest akwen pomiędzy portami Puerto Patillos i Tocopilla.

Szacuje się, że na razie z okrążenia wydostały się chilijskie oddziały w liczbie ok. 10-15 tys. żołnierzy, w większości bez ciężkiego sprzętu i uzbrojenia. Napór na „lukę”, pozostających jeszcze w okrążeniu Chilijczyków, wyraźnie słabnie. Prawdopodobnie daje o sobie znać brak amunicji, paliwa i innego zaopatrzenia oraz ogólne zmęczenie i obniżające się morale.

Na zdobyte lotnisko Chucumata (20 km na pd. od Iquique), przebazowują się samoloty lotnictwa lądowego z bazy lotniczej Oruro.

Zespół TH1 osiąga zadany akwen. Grupa lotnicza transportowca wodnosamolotów Galapagos składa się z 6 wodnosamolotów rozpoznawczych Curtiss SOC Seagull w gotowości operacyjnej i 3 w rezerwie oraz 3 wodnosamolotów torpedowo-bombowych Martin T3M(PA) w gotowości operacyjnej i 3 w rezerwie. Główne zadania to:

- patrolowanie akwenu rozciągającego się na 100 Mm na zachód od linii wybrzeża Puerto Patillos – Mejillones,

- rozpoznanie obszaru lądowego rozciągającego się na 150 km na wschód od ww. linii wybrzeża,

- atakowanie bombami i/lub torpedami nadarzających się celów na ww. akwenie/obszarze.

 

01-03.08.1939

„Luka” zostaje przez oddziały kolumbijskie ostatecznie zablokowana; tym samym, całkowicie zamyka się pierścień okrążenia wojsk chilijskich, na północny wschód od Iquique.

Kolumbijskie lotnictwo lądowe atakuje wycofujące się wzdłuż drogi nr 5 chilijskie oddziały.

Eskadra chilijskich samolotów IMAM Ro.37 atakuje zespół TH1, uzyskując jedno trafienie lekką bombą (50 kg?) w pokład rufowy Galapagos. Uszkodzenia są niewielkie i nie wpływają na jego możliwości operacyjne; zestrzelono 2 chilijskie maszyny.

Część oddziałów V. Korpusu oraz Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Iquique”, rozpoczyna pościg za wycofującymi się wzdłuż drogi nr 5 chilijskimi oddziałami.

Zaniepokojona stratą chłodniowca Pariñas, kolumbijska Admiralicja podejmuje następujące decyzje:

- przebazować do pomocniczej bazy morskiej Puerto Baquerizo Moreno na wyspie San Cristóbal (Archipelag Galapagos), 4. Dywizjon Ścigaczy Okrętów Podwodnych (4 ścigacze typu Mosquete),

- przebazować tamże 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających (amfibii) Consolidated PBY Catalina,

- opracować plan zajęcia wyspy San Félix (Islas Desventuradas), w celu zbudowania tam lotniska dla morskich samolotów patrolowych.

Wszystko to ma na celu utrudnienie działalności chilijskich okrętów podwodnych i ograniczenie strat wśród własnej żeglugi.

Rozpoznanie lotnicze melduje, rozproszone chilijskie pozycje obronne wzdłuż dolnego biegu rzeki Loa, aż do miasteczka Quillaqua oraz wzdłuż wąwozu rzeki okresowej Seca.

Przerwano ostrzał artyleryjski i bombardowanie lotnicze okrążonych wojsk chilijskich. Dowództwo Armii „Pacyfik”, wysyła do okrążonych wojsk chilijskich parlamentariuszy w celu omówienia warunków ich ewentualnej kapitulacji. Kolumbijska propozycja zostaje odrzucona.

 

04-06.08.1939

Wznowiono ostrzał artyleryjski i bombardowanie lotnicze okrążonych wojsk chilijskich. Ponieważ podczas wcześniejszych działań, II. Korpus Armii „Andy” został wyklinowany, przeszedł on do odwodu, rozlokowując się na północny zachód od miasteczka Pachica.

2. Dywizjon Okrętów Podwodnych (3 okręty podwodne typu Narval), został przebazowany do La Guaira. Jego zadaniem będzie zwalczanie chilijskiej żeglugi na środkowym Atlantyku. Do zdobycznej bazy morskiej Arica, przebazowano II. Flotyllę Okrętów Podwodnych (4 okręty podwodne typu Elanio), jej zadania to zwalczanie chilijskiej żeglugi na południowo wschodnim Pacyfiku oraz ewentualne minowanie podejść do baz wroga..

Rozpoznanie lotnicze odkryło nieznane dotąd lotniska chilijskie w okolicach miast Tocopilla i Calama.

Lotnictwo zespołu TH1 atakuje bombami i bronią maszynową, wycofujące się wzdłuż drogi nr 5 chilijskie oddziały.

Na częściowo wyremontowanym, zdobycznym lotnisku Pisaqua, lądują pierwsze samoloty z bazy Charaňa.

W bazie morskiej Arica, koncentruje się zespół GC2 w składzie: 1. Eskadra Krążowników (1 krążownik ciężki typu Américo Vespucio, 2 krążowniki lekkie typu Almirante Padilla) oraz II. Flotylla Niszczycieli (3. Dywizjon Niszczycieli (3 niszczyciele typu Céfiro) i 4. Dywizjon Niszczycieli (3 niszczyciele typu Siroco)).

Zdecydowano o wycofaniu II. Korpusu Armii „Andy” do rejonu Oruro, celem odpoczynku i uzupełnienia.

Wznowiono rozmowy na temat kapitulacji chilijskich wojsk, zamkniętych w kotle na północny wschód od Iquique. 

Ogólny bilans zysków i strat:

- zabito lub raniono ok. 20 500 chilijskich żołnierzy, do niewoli wzięto 16 398;

- zniszczono 58 i zdobyto 105 dział i moździerzy oraz zdobyto 186 karabinów maszynowych;

- zniszczono 4 czołgi i zdobyto 6, zniszczono 5 tankietek i zdobyto 2, zniszczono 5 samochodów pancernych i zdobyto 6;

- zniszczono 46 chilijskich samolotów, zdobyto 3;

- zatopiono 1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1 patrolowiec, 1 krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki i cztery małe jednostki pomocnicze;

- zdobyto 1 frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;

- stracono 3 319 zabitych, 7 410 rannych i 1 409 zaginionych;

- stracono 52 działa i moździerze;

- stracono 21 czołgów, 12 samochodów pancernych i 14 tankietek;

- stracono 30 samolotów;

- stracono 1 monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 kuter torpedowy, 1 mały okręt desantowy, 4 kutry desantowe i 3 frachtowce.

Poniżej mapka działań.