KOMUNIKAT WOJENNY NR 7/1939
28-30.06.1939
Trwa
przerzut drogą morską pozostałych oddziałów 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej)
w rejon Iquique.
Zepchnięte
na południowy zachód prawe skrzydło chilijskiego frontu znad rzeki Parca,
tworzy nową pozycję obronną. Oddział wydzielony V. Korpusu podąża na południe,
w kierunku osady Latarana.
Rozpoznanie
lotnicze wykryło niezidentyfikowane oddziały chilijskie, posuwające się z
Pintados w kierunku węzła drogowego Humberstone.
Wyładowany
w porcie Iquique, 16. Pułk Piechoty 5. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej),
dołącza do 14. Pułku tej samej dywizji, na drodze nr 16, 15 km na wschód od Iquique.
Lotnictwo
kolumbijskie bombarduje węzeł drogowy Huara (skrzyżowanie dróg nr 5 i 15).
Szybkim wypadem, 7. batalion II.
Brygady PM, opanowuje słabo bronione lotnisko Chucumata (20 km na pd. od
Iquique). Zdobyto 1 niezdolny do lotu samolot, a 3 uznano za zniszczone. Wzięto
do niewoli 14 Chilijczyków oraz zdobyto ok. 7 tys. l paliwa lotniczego. Straty
własne 4 zabitych i 7 rannych.
Chilijskie lotnictwo bombarduje port w
Iquique. Stracono 3 zabitych i 11 rannych oraz kilkanaście t zaopatrzenia;
zestrzelono 1 samolot wroga. Infrastruktura portowa nie została w poważniejszym
stopniu uszkodzona. W odwecie, kolumbijskie lotnictwo lądowe i morskie,
przeprowadza serię nalotów na lotnisko Pisaqua. Szacuje się, że w rezultacie
ww. ataków, baza ta straciła zdolność operacyjną; stracono 1 samolot własny.
01-03.07.1939
Wspierane
lotnictwem oraz częścią artylerii dywizyjnej, 14. i 16. Pułki 5. Dywizji
Piechoty, atakują wzdłuż drogi nr 16, w kierunku węzła drogowego Humberstone. Postęp
to ok. 10 km, za cenę 39 zabitych i 98 rannych. Wzięto do niewoli 17 żołnierzy
wroga oraz zdobyto 1 moździerz i 2 karabiny maszynowe.
Do bazy
morskiej Iquique, przebazowuje się I.
Flotylla Kutrów Torpedowych z okrętem-bazą Boyaca.
Kolumbijski okręt podwodny Caracara, stawia
24 miny na podejściach do portu Mejillones.
Siły główne V. Korpusu
Armii „Andy”, po intensywnym przygotowaniu artyleryjskim, atakują chilijskie
pozycje obronne na południowy-zachód od miasteczka Pachica (skrzyżowanie dróg
nr 15 i A-555). Zagrożone obejściem od południa, oddziały chilijskie wycofują
się ok. 10 km na południowy zachód, w rejon skrzyżowania dróg nr 15 i A-575. W
bardzo trudnych warunkach terenowych, oddział wydzielony V. Korpusu posunął się
ok. 11 km na południowy zachód. I. Brygada Piechoty (boliwijska) z odwodu
dowódcy Armii „Andy”, czasowo przydzielona do V. Korpusu, przesuwa swoje pozycje
osłonowe wzdłuż drogi nr 15, w miarę postępów sił głównych V. Korpusu.
Znajdująca
się ok. 80 Mm na N od Wyspy Wielkanocnej I.
Eskadra Krążowników, przechwyciła sygnał radiowy własnego frachtowca Constitución. Podając swoją pozycję,
informuje on, że jest atakowany przez nieprzyjacielski krążownik pomocniczy.
Krążowniki, z całą osiągalną prędkością 27 w. ruszają w kierunku podanej
pozycji. Docierają na miejsce po 22 godzinach i zastają tam szalupę z
kilkunastoma rozbitkami z Constitución.
Po wzięciu ich na pokład, ruszają z prędkością 25 w. w kierunku, w którym wg
informacji rozbitków, oddalił się chilijski rajder. Po 8 godzinach zauważają
dym na horyzoncie. Po następnej godzinie, mogą już – pomimo braku bandery - rozpoznać
ściganą jednostkę, jako liniowiec typu Aconcagua
- wg informacji wywiadu - uzbrojony i przystosowany do roli krążownika
pomocniczego. Ponieważ wezwanie do zastopowania nie odnosi skutku, Almirante Grau oddaje strzał
ostrzegawczy. W tym momencie, rajder podnosi chilijską banderę i otwiera ogień.
Starcie nie trwa długo; trafiony ponad 20 pociskami 152 mm „Chilijczyk” płonie
od dziobu do rufy, dobity zostaje torpedą z krążownika Coronel Bolognesi. Wyłowiono 173 rozbitków, w tym rannego kapitana Constitución. Niewielkie uszkodzenia
odniósł Almirante Grau, trafiony
czterema pociskami 152 mm; 4 marynarzy zostało zabitych, a 7 rannych. Wg zeznań
chilijskich rozbitków, zatopiony krążownik pomocniczy to Copiapo typu Aconcagua.
Ogólny bilans zysków i strat:
- zabito
lub raniono ok. 8 200 chilijskich żołnierzy, do
niewoli wzięto 5 708;
- zniszczono
21 i zdobyto 35 dział i moździerzy oraz zdobyto 81 karabinów maszynowych;
-
zniszczono 2 czołgi i zdobyto 1, zniszczono 1 samochód pancerny;
-
zniszczono 42 chilijskie samoloty, zdobyto 3;
- zatopiono
1 pancernik, 1 krążownik ciężki, 2 niszczyciele, 1
krążownik pomocniczy, 2 frachtowce, 2 holowniki
i cztery małe jednostki pomocnicze;
- zdobyto 1
frachtowiec i 1 małą jednostkę pomocniczą;
- stracono 1
491 zabitych, 3 572 rannych i 361 zaginionych;
- stracono 15
dział i moździerzy;
- stracono 4
czołgi i 1 tankietkę;
- stracono
25 samolotów;
- stracono 1
monitor, 1 niszczyciel, 1 torpedowiec, 1 okręt podwodny, 1 mały okręt
desantowy, 4 kutry desantowe i 2 frachtowce.
Poniżej mapka działań.

Jest więc i akcent wojny krążowniczej. Szkoda, że z takim remisowym wynikiem. Okręt chilijski, stosując fortel, powinien uniemożliwić użycie radiostacji przez Kolumbijczyka (snajperski strzał w pomost dowodzenia, z bliskiego dystansu). W dalszej kolejności podjąć próbę przejęcia wrogiej jednostki przez komando pryzowe. Walka z krążownikami kolumbijskimi już z zastosowaniem pułapki, co mogło przynieść efekt, gdyby użyto broni torpedowej (o ile była takowa na pokładzie okrętu chilijskiego). Ewentualny sukces w operacjach rajderskich musi jednak wykluczać takie starcia remisowe...
OdpowiedzUsuńŁK
PS. Do operacji rajderskich nadaje się chilijski okręt szkolny "General Baquedano" z napędem żaglowo-parowym (prędkość maksymalna pod parą prawie 14 węzłów; podobna możliwa pod żaglami!). Okręt wszedł do służby w 1899 r. i był uzbrojony w 4 armaty 120 mm L/40 + kilka lżejszych. Wskazana byłaby niewielka modyfikacja uzbrojenia (zamiana 4 lekkich działek 57 mm na 2 pom-pomy 40 mm i 2 wyrzutnie torped 533 mm) oraz wymiana tłokowej maszyny parowej (strasznie kopcącej!) na diesla. Jest szans na powtórzenie sukcesu "Seeadlera" z lat PWS! :)
UsuńŁK
PPS. O uzbrojeniu okrętu pisałem z pamięci. Było w rzeczywistości trochę inne: 4 x 120 mm, 2 x 76 mm, 2 x 57 mm i 2 ckm-y 7 mm.
UsuńŁK