Kuter ochrony wybrzeża typu KP-9 1925-1926 (14 szt.)

Kuter ochrony wybrzeża typu KP-9 1925-1926 (14 szt.)

Aby nie kłopotać kanonierek i krążowników kolonialnych działaniami w strefie przybrzeżnej, podjęto decyzję o budowie kutrów ochrony wybrzeża z przeznaczeniem do służby w naszych posiadłościach zamorskich.

Okręciki te są powiększoną wersją kutrów typu KP-1 działających w rejonie baz bałtyckich. Uzbrojenie pozostało takie samo, jedynie działko i nkm zamieniły się miejscami. Identyczna jest również prędkość, zwiększył się natomiast zasięg i poprawiła dzielność morska.

Jednostki tego typu zostaną przydzielone w liczbie dwóch dla każdej kolonii i będą wykonywać zadania podobne do swoich „starszych braci”

Jeszcze zanim pierwszy okręt tego typu wszedł do służby, zainteresowanie ich zakupem wyraziły marynarki Szwecji, Danii, Litwy i Chin. 

KP-9, Poland Coast guard boat laid down 1925

Displacement:

            39 t light; 40 t standard; 41 t normal; 43 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (91,51 ft / 88,58 ft) x 12,80 ft x (4,27 / 4,33 ft)

            (27,89 m / 27,00 m) x 3,90 m  x (1,30 / 1,32 m)

Armament:

      1 - 0,98" / 25,0 mm 60,0 cal gun - 0,55lbs / 0,25kg shells, 600 per gun

              Anti-air gun in deck mount, 1919 Model

              1 x Single mount on centreline, forward deck forward

      1 - 0,51" / 13,0 mm 75,0 cal gun - 0,11lbs / 0,05kg shells, 1 500 per gun

              Machine gun in deck mount, 1925 Model

              1 x Single mount on centreline, aft deck aft 1 raised mount

      Weight of broadside 1 lbs / 0 kg

Machinery:

            2 x Petrol Internal combustion motors, direct drive 737 shp / 550 Kw

            1 x Diesel Internal combustion motor, geared drive 166 shp / 124 Kw

            3 shafts, 1 640 shp / 1 223 Kw = 24,00 kts

            Range 300nm at 12,00 kts

            Bunker at max displacement = 3 tons

Complement:

            7 - 10

Cost:

            £0,015 million / $0,061 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 0 tons, 0,6%

               - Guns: 0 tons, 0,6%

            Machinery: 23 tons, 55,6%

            Hull, fittings & equipment: 15 tons, 37,1%

            Fuel, ammunition & stores: 3 tons, 6,7%

            Miscellaneous weights: 0 tons, 0,0%

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              13 lbs / 6 Kg = 42,7 x 1,0 " / 25 mm shells or 0,2 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,09

            Metacentric height 0,3 ft / 0,1 m

            Roll period: 10,3 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 31 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,02

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 0,19

Hull form characteristics:

            Hull has rise forward of midbreak,

              a normal bow and large transom stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,300 / 0,305

            Length to Beam Ratio: 6,92 : 1

            'Natural speed' for length: 11,52 kts

            Power going to wave formation at top speed: 80 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 100

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 23,00 degrees

            Stern overhang: 0,00 ft / 0,00 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                               Fore end,        Aft end

               - Forecastle:            16,00%,  6,89 ft / 2,10 m,  5,91 ft / 1,80 m

               - Forward deck:       36,00%,  5,91 ft / 1,80 m,  5,91 ft / 1,80 m

               - Aft deck:    36,00%,  2,95 ft / 0,90 m,  2,95 ft / 0,90 m

               - Quarter deck:        12,00%,  2,95 ft / 0,90 m,  2,95 ft / 0,90 m

               - Average freeboard:                      4,55 ft / 1,39 m

            Ship tends to be wet forward

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 182,1%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 83,4%

            Waterplane Area: 692 Square feet or 64 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 39%

            Structure weight / hull surface area: 14 lbs/sq ft or 67 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,55

                        - Longitudinal: 3,35

                        - Overall: 0,66

            Cramped machinery, storage, compartmentation space

            Cramped accommodation and workspace room

            Caution: Lacks seaworthiness - very limited seakeeping ability

KP-9 - KP-14 (1925)

KP-15 - KP-22 (1926)

Międzynarodowa konferencja w sprawie zjednoczenia państw niemieckich – cz.II

Międzynarodowa konferencja w sprawie zjednoczenia państw niemieckich – cz.II

Przewodniczący lord Curzon ponownie przywitał uczestników Konferencji i wyraził nadzieję, że przerwa pozwoliła na przemyślenia, które pozytywnie zaznaczą się w trakcie dalszych obrad. Następnie przewodniczący zaprosił strony do dyskusji, udzielając głosu, jako pierwszej delegacji północnoniemieckiej.

Dyskusja.

Przewodniczący delegacji Niemiec Północnych, nawiązując do poprzedniego wystąpienia delegata Związku Reńskiego, zwrócił się do przewodniczącego z wnioskiem, aby przedstawiciele poszczególnych krajów tej federacji mogli wyrazić swoje indywidualne stanowiska w kwestii zjednoczenia Niemiec. Lord Curzon zdecydował się poddać ten wniosek pod głosowanie. Za wnioskiem padło 7 głosów, przeciw 2, a delegacja Związku Reńskiego wstrzymała się od głosu.

Zgodnie z wynikiem głosowania, Przewodniczący udzielił głosu kolejno przedstawicielom poszczególnych krajów Związku Reńskiego, prosząc ich o przedstawienie swoich stanowisk. Okazało się, że Hesja i Wirtembergia są za zjednoczeniem, a Westfalia, Palatynat i Badenia przeciw.

W tym momencie poprosił o głos delegat Saksonii i zaproponował, aby w sytuacji niejednomyślności wśród delegatów Związku Reńskiego, rozważyć włączenie do przyszłych zjednoczonych Niemiec, te kraje związkowe, które taką chęć wyrażają.

Przeciwko temu zaprotestował przedstawiciel Francji argumentując, że w takim przypadku Wirtembergia stałaby się eksklawą przyszłego państwa niemieckiego, a rozwiązań takich należy unikać.

Po tym wystąpieniu lord Curzon zarządził głosowanie nad wnioskiem Saksonii. Za wnioskiem były 3 delegacje, 6 przeciw, a jedna wstrzymała się od głosu.

Po zakończeniu głosowania, głos ponownie zabrał delegat północnoniemiecki, prosząc Przewodniczącego o zarządzenie dwóch dni przerwy w celu umożliwienia jego delegacji ostatecznego sformułowania swoich postulatów. Ponieważ żadna z delegacji nie wyraziła sprzeciwu, lord Curzon podziękował delegatom i zamknął obrady.

Po przerwie, obrady rozpoczęły się od wystąpienia przewodniczącego delegacji północnoniemieckiej. Stwierdził on, że budzi jego smutek postawa delegacji Bawarii oraz Związku Reńskiego i zmuszony jest w tej sytuacji ograniczyć żądanie swego kraju do połączenia Królestwa Północnoniemieckiego z Saksonią.

Delegat Saksonii na początku podzielił rozczarowanie swego przedmówcy, a następnie poparł jego postulat.

W tym momencie Przewodniczący wezwał pozostałe delegacje do wyrażenia swego stanowiska w kwestii wniosku delegacji północnoniemieckiej.

Delegat Francji stwierdził, że połączenie Niemiec Północnych i Saksonii zwiększy zagrożenie dla krajów ościennych i oświadczył, że bez pewnych rekompensat i gwarancji jego rząd się na to nie zgodzi. Przedstawiciel Królestwa Niderlandów wyraził poparcie dla proponowanego przez Niemcy Północne rozwiązania. Delegacja duńska poparła stanowisko Francji. Dr Wielowieyski również poparł stanowisko francuskie, a także zwrócił uwagę na fakt, że tak utworzone nowe państwo niemieckie będzie miało długą granicę z państwem polskim, a więc żądanie rekompensaty i gwarancji jest w przypadku Polski jak najbardziej uzasadnione. Przedstawiciel Austro-Węgier stwierdził, że przedstawione rozwiązanie nie będzie w jego kraju mile widziane, ale aby nie sabotować prac Konferencji jest w stanie się na nie zgodzić pod warunkiem spełnienia uzasadnionych w tym przypadku żądań jego rządu. Lord Curzon na początku poparł wniosek północnoniemiecki, a następnie wezwał delegacje oczekujące na rekompensaty i gwarancje do uszczegółowienia swoich żądań.

Przedstawiciel Francji tytułem rekompensaty za zgodę na północnoniemieckie plany zażądał przyłączenia do swego państwa Zagłębia Saary oraz ograniczenia łącznej liczebności sił zbrojnych nowego państwa niemieckiego do stanu 200 000. Delegat Danii zażądał przyłączenia okręgu Ditmarsken (Ditmarschen) oraz ograniczenia liczebności niemieckich sił zbrojnych zgodnie z wnioskiem francuskim. Polska delegacja poparła wcześniejsze wnioski ograniczenia liczebności niemieckich sił zbrojnych oraz zażądała tytułem rekompensaty zgody na przyłączenie Wielkiego Ks. Litewskiego. Przedstawiciel Austro-Węgier wyraził życzenie, aby nowe państwo niemieckie wyrzekło się teraz i w przyszłości prawa do nazwy Cesarstwa Niemieckiego oraz zobowiązało się do zaniechania prób przyłączenia Bawarii.

Przewodniczący Konferencji stwierdził, że jego zdaniem przedstawione żądania są zbyt daleko idące oraz zwrócił się do delegacji Niemiec Północnych i Saksonii z zapytaniem, czy wyrażają zgodę na te żądania czy to w części, czy to w całości. W odpowiedzi usłyszał, że jeżeli byłoby możliwe zaakceptowanie ograniczeń dotyczących liczebności własnych sił zbrojnych, to nie do przyjęcia są żądania terytorialne oraz przyłączenie Litwy do państwa polskiego. Wobec tego lord Curzon zarządził głosowanie nad poszczególnymi wnioskami państw domagających się rekompensat i gwarancji.

W kwestii wniosku Francji o przyłączenie Zagłębia Saary: 3 głosy za, 7 przeciw.

W kwestii wniosku Danii o przyłączenie okręgu Ditmarschen: 4 głosy za, 6 przeciw.

W kwestii wniosku Polski o przyłączenie Litwy: 3 głosy za, 7 przeciw.

W kwestii wspólnego wniosku Francji, Danii i Litwy o ograniczenie liczebności niemieckich sił zbrojnych: 6 głosów za, 4 głosy przeciw.

W kwestii wniosku Austro-Węgier o wyrzeczenie się przez nowe państwo niemieckie prawa do nazwy Cesarstwo Niemieckie i rezygnacji z prób przyłączenia Bawarii: 6 głosów za, 3 przeciw, jeden wstrzymujący się.

Wobec takiego wyniku głosowań, Przewodniczący zapytał delegacje północnoniemiecką i saksońską, na jakie rekompensaty mogłyby ewentualnie wyrazić zgodę. Przemawiając w imieniu obydwu delegacji, przedstawiciel delegacji Niemiec Północnych stwierdził, że o ile oddanie terytoriów rdzennie niemieckich jest wykluczone, to mógłby rozpatrzyć udzielenie rekompensat państwom ich żądającym z posiadłości zamorskich odziedziczonych po byłym Cesarstwie Niemieckim.

Po tym oświadczeniu lord Curzon wyraził swoje zadowolenie z faktu zbliżenia stanowisk dotychczasowych antagonistów i zaproponował 4-tygodniową przerwę, celem umożliwienia dalszych bilateralnych lub multilateralnych negocjacji, służących osiągnięciu konsensusu. Wobec braku sprzeciwów, obrady zostały zgodnie z wnioskiem Przewodniczącego odroczone.