Krążownik lotniczy typu Wilno 1942-1943 (4 szt.)

Krążownik lotniczy typu Wilno 1942-1943 (4 szt.)

W naprawdę ciężkich bólach rodził się ten projekt, ale w końcu się narodził. Nie będę teraz zaśmiecał opisu szczegółową analizą związanych z tym okrętem problemów, zainteresowanym przedstawię je w części dyskusyjnej tego posta.

Wilno jest pierwszym w naszej flocie okrętem tej podklasy (przyjąłem dla niej kod CAC). Nie będę się tu rozwodził nad samym sensem budowy jednostki tego rodzaju, temat był dość wyczerpująco „wałkowany” w poście z 02.05.2017.

Ogólnie, przeznaczeniem okrętu jest eskortowanie ważnych konwojów (a nawet pojedynczych statków „specjalnej troski”); w tej roli jednostka ta niejako „załatwia” zadania obrony plot, pop i osłony „przeciwrajderowej” (do krążownika ciężkiego włącznie). To ostatnie zadanie realizowane winno być przede wszystkim za pomocą lotnictwa pokładowego (ataki torpedowo-bombowe jeszcze przed uzyskaniem bezpośredniego kontaktu z napastnikiem); walka artyleryjska jest tu traktowana, jako rozwiązanie ostateczne. W „wolnych chwilach” Wilno może wykonywać inne zadania, np. ataki lotniczo-artyleryjskie na słabiej bronione bazy npla.

Jak zapewne pamiętacie, okręt ten jest zbudowany na bazie projektu krążownika ciężkiego typu Giżycko (CA-14 1937). Podkreślam tu ten fakt, ponieważ porównując sylwetki Giżycka i Wilna, niełatwo byłoby się tego domyślić. Uważny obserwator zauważy identyczność kadłuba (ale tylko od dziobu do śródokręcia), wieży ”A” artylerii głównej, pomostu, dziobowej pary stanowisk artylerii średniej oraz usytuowania (nie wysokości!) kominów. Reszta jest nieporównywalna. Główne różnice to: zamiana wieży „B” artylerii głównej z 2- na 3-działową, relokacja rufowej pary stanowisk artylerii średniej w miejsce zlikwidowanych wt, dodatkowe stanowisko 105 mm, podwyższenie kominów (uwaga! pokład lotniczy, nie zadymiać!) no i prawie całkowita przebudowa rufowej części okrętu.

Jeśli chodzi o parametry morskie, to obniżeniu o 0,5 w uległa prędkość maksymalna, jest to spowodowane niezbyt korzystnymi kształtami kadłuba ponad linią wodną (hangar) i wynikającymi z tego zwiększonymi oporami powietrza aerodynamicznymi (a także hydrodynamicznymi przy wysokiej fali).

Zdecydowałem się na opancerzenie hangaru; jest ono dość symboliczne, ale przed odłamkami i pociskami mniejszych kalibrów jednak chroni. Byłoby głupio, gdyby np. odłamek bliskiego (a więc niecelnego) wybuchu ciężkiego pocisku poprzez nieopancerzoną burtę trafił w pełny zbiornik paliwa samolotu, lub podwieszoną torpedę/bombę. Pancerz ten zdefiniowałem w raporcie, jako „upper”, nie jest to zbyt precyzyjne, ale lepiej się nie dało.

Kilka słów o samolocie pokładowym (dość dokładnie był opisany we wspomnianym wyżej poście z maja br.). Może on spełniać aż cztery funkcje: myśliwca bez uzbrojenia torpedowo-bombowego (wtedy prędkość maksymalna rośnie do 528 km/h), samolotu rozpoznawczego/patrolowego z mieszanym ładunkiem bomb klasycznych i bg, bombowca z ładunkiem bomb klasycznych 750 kg i samolotu torpedowego z torpedą lotniczą 457 mm. Wszystkie powyższe możliwości wynikają z zastosowania stosunkowo mocnej jednostki napędowej; jednak zgodnie z zasadą „coś za coś” odbija się to niekorzystnie na zasięgu (duże jednostkowe zużycie paliwa). Zapas paliwa lotniczego na okręcie pozwala na wykonanie ok. 170 samolotolotów, przy pełnym zasięgu. Przy standardowej służbie patrolowej daje to ok. 40-dniową autonomiczność okrętu w tym zakresie. W przypadku prowadzenia intensywniejszych akcji bojowych, okres ten ulegnie pewnemu skróceniu, lecz nie mniej niż do ok. 30 dni.
Prezentowany okręt jest pierwszym, na którym zainstalowano  najnowsze systemy kierowania ogniem. Są to w zasadzie dotychczas używane dalocelowniki, jednakże sprzężone z radarem. Rozwiązanie takie - prócz uniezależnienia dokładności celowania od warunków pogodowych - zwiększa precyzję pomiarów, szczególnie w przypadku większych dystansów walki.

Uwaga 1. Różnice w rozmieszczeniu wodnosamolotów pomiędzy rzutem, a bokorysem są zamierzone.

Uwaga 2. Z powodu błędu „pierworodnego” w rysunku Giżycka, nie dało się teraz usunąć wszystkich 1-pikselowych przesunięć; część z nich zlikwidowałem, a pozostałe „zamaskowałem” tak, aby były mało widoczne. Proszę o wyrozumiałość.

 

Wilno, Poland Aircraft cruiser laid down 1942

Displacement:

            12 802 t light; 13 413 t standard; 14 975 t normal; 16 224 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (672,82 ft / 667,81 ft) x 72,18 ft x (23,95 / 25,31 ft)

            (205,08 m / 203,55 m) x 22,00 m  x (7,30 / 7,72 m)

Armament:

      6 - 7,99" / 203 mm 50,0 cal guns - 262,50lbs / 119,07kg shells, 180 per gun

              Breech loading guns in turret on barbette mounts, 1920 Model

              2 x 3-gun mounts on centreline, forward evenly spread

                        1 raised mount

      10 - 4,13" / 105 mm 50,0 cal guns - 33,29lbs / 15,10kg shells, 550 per gun

              Dual purpose guns in deck and hoist mounts, 1920 Model

              4 x Twin mounts on sides, evenly spread

              1 x Twin mount on centreline, forward deck aft

                        1 raised mount

      12 - 1,57" / 40,0 mm 60,0 cal guns - 2,05lbs / 0,93kg shells, 2 250 per gun

              Anti-air guns in deck mounts, 1933 Model

              2 x Twin mounts on sides amidships

                        2 raised mounts

              2 x Quad mounts on centreline, evenly spread

                        2 double raised mounts

      12 - 0,98" / 25,0 mm 60,0 cal guns - 0,55lbs / 0,25kg shells, 4 500 per gun

              Anti-air guns in deck mounts, 1933 Model

              2 x Twin mounts on sides, aft deck aft

              4 x Twin mounts on sides, evenly spread

                        4 double raised mounts

      4 - 0,98" / 25,0 mm 60,0 cal guns - 0,55lbs / 0,25kg shells, 4 500 per gun

              Anti-air guns in deck mounts, 1933 Model

              4 x Single mounts on sides, evenly spread

                        4 double raised mounts

      Weight of broadside 1 791 lbs / 814 kg

Armour:

   - Belts:                     Width (max)    Length (avg)               Height (avg)

            Main:   4,92" / 125 mm           521,65 ft / 159,00 m   9,84 ft / 3,00 m

            Ends:   Unarmoured

            Upper: 1,97" / 50 mm 206,69 ft / 63,00 m     22,64 ft / 6,90 m

              Main Belt covers 120% of normal length

   - Torpedo Bulkhead - Strengthened structural bulkheads:

                        1,97" / 50 mm 521,65 ft / 159,00 m   16,08 ft / 4,90 m

            Beam between torpedo bulkheads 65,62 ft / 20,00 m

   - Gun armour:         Face (max)     Other gunhouse (avg)            Barbette/hoist (max)

            Main:   4,92" / 125 mm           2,95" / 75 mm             4,92" / 125 mm

            2nd:           -                      -                            0,98" / 25 mm

   - Armoured deck - single deck:

            For and Aft decks: 2,95" / 75 mm

   - Conning towers: Forward 4,92" / 125 mm, Aft 2,95" / 75 mm

Machinery:

            Oil fired boilers, steam turbines,

            Geared drive, 4 shafts, 99 728 shp / 74 397 Kw = 33,00 kts

            Range 11 500nm at 14,00 kts

            Bunker at max displacement = 2 811 tons

Complement:

            676 - 879

Cost:

            £6,523 million / $26,092 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 612 tons, 4,1%

               - Guns: 612 tons, 4,1%

            Armour: 4 119 tons, 27,5%

               - Belts: 1 459 tons, 9,7%

               - Torpedo bulkhead: 611 tons, 4,1%

               - Armament: 350 tons, 2,3%

               - Armour Deck: 1 597 tons, 10,7%

               - Conning Towers: 103 tons, 0,7%

            Machinery: 2 605 tons, 17,4%

            Hull, fittings & equipment: 5 081 tons, 33,9%

            Fuel, ammunition & stores: 2 173 tons, 14,5%

            Miscellaneous weights: 385 tons, 2,6%

               - Hull below water: 297 tons

               - Hull above water: 13 tons

               - On freeboard deck: 75 tons

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              26 932 lbs / 12 216 Kg = 62,8 x 8,0 " / 203 mm shells or 2,4 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,16

            Metacentric height 4,0 ft / 1,2 m

            Roll period: 15,1 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 70 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,36

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 1,37

Hull form characteristics:

            Hull has low quarterdeck ,

              a normal bow and large transom stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,454 / 0,465

            Length to Beam Ratio: 9,25 : 1

            'Natural speed' for length: 29,85 kts

            Power going to wave formation at top speed: 54 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 51

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 10,30 degrees

            Stern overhang: 0,00 ft / 0,00 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                               Fore end,        Aft end

               - Forecastle:            20,00%,  27,56 ft / 8,40 m,  23,95 ft / 7,30 m

               - Forward deck:       47,00%,  23,95 ft / 7,30 m,  23,95 ft / 7,30 m

               - Aft deck:    31,00%,  23,95 ft / 7,30 m,  23,95 ft / 7,30 m

               - Quarter deck:        2,00%,  16,08 ft / 4,90 m,  16,08 ft / 4,90 m

               - Average freeboard:                      24,08 ft / 7,34 m

            Ship tends to be wet forward

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 80,9%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 216,3%

            Waterplane Area: 32 046 Square feet or 2 977 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 128%

            Structure weight / hull surface area: 120 lbs/sq ft or 584 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,94

                        - Longitudinal: 1,68

                        - Overall: 1,00

            Excellent machinery, storage, compartmentation space

            Excellent accommodation and workspace room

            Ship has slow, easy roll, a good, steady gun platform

            Good seaboat, rides out heavy weather easily

2 x catapult

13 x LWS-34HMTBf(k)

Sensors:

1 x RDC-M-6R

2 x RDC-P-4R

2 x RN-2

1 x RNWC-1

1 x RWN-PM-1

Wilno (1942)

Mińsk (1942)

Kowno (1943)

Mohylew (1943)

Nowy projekt Kolegi

Kolega H_Babbock był tak uprzejmy, że znając moje problemy czasowe, opracował projekt nowego, ciekawego okrętu. Można go znaleźć - jak zwykle - na liście stron na prawym marginesie głównego okna bloga.
Koledze H_Babbockowi dziękuję, a pozostałych Kolegów zapraszam do dyskusji.

JKS

Wiadomości polityczne nr 19/1942

Wiadomości polityczne nr 19/1942

Co tam Panie w polityce?

Premier nowego rządu japońskiego Hiraki Dõjõ wygłosił exposé, w którym podkreślił prawo Japonii do odgrywania wiodącej roli na obszarze Dalekiego Wschodu oraz brak zgody na ekspansję ekonomiczną i polityczną innych mocarstw w tym rejonie. Szczególnie ostro zaatakował polską politykę, zmierzającą - jego zdaniem - do ekonomiczno-politycznego zawłaszczenia Chin, ze szkodą dla innych mocarstw, a szczególnie Japonii. W konkluzji, Dõjõ wezwał rząd polski do likwidacji baz wojskowych na terenie Chin oraz do opuszczenia posiadłości na Karolinach z przekazaniem ich w japońskie powiernictwo.

Jak tam, trzymamy się mocno?

W odpowiedzi na to wystąpienie, rząd polski podjął następujące decyzje:

- bezterminowe zawieszenie prowadzonych na terenie USA polsko-japońskich negocjacji;

- wycofanie się z własnych, jednostronnych zobowiązań dotyczących rezygnacji ze stacjonowania w bazach Szantou i Hangczou okrętów liniowych i podwodnych oraz bombowców dalekiego zasięgu;

- embargo na dostawy do Japonii surowców i materiałów mogących mieć znaczenie militarne (węgiel kamienny, ropa naftowa, metale i ich rudy, siarka, urządzenia elektrotechniczne).

Zarządzono przebazowanie następujących zespołów floty:

- lotniskowiec typu Hetman Żółkiewski, 2 ciężkie krążowniki typu Warszawa, 4 lekkie krążowniki typu Kołobrzeg, krążownik plot typu Skarżysko oraz 8 niszczycieli typu Samum z Pemby na Belitung;

- 2 lotniskowce typu Hetman Czarniecki, 2 pancerniki typu Kazimierz Jagiellończyk, krążownik liniowy typu Bolesław Śmiały, 2 ciężkie krążowniki typu Giżycko, 4 lekkie krążowniki typu Tarnopol, krążownik plot typu Skarżysko oraz 8 niszczycieli typu Boreasz za Belitung do Rabaulu (PPTR);

- 2 lotniskowce typu Hetman Kamieniecki, 2 pancerniki typu Władysław Jagiełło, krążownik liniowy typu Bolesław Śmiały, 2 ciężkie krążowniki typu Giżycko, 4 lekkie krążowniki typu Tarnopol, krążownik plot typu Skarżysko oraz 8 niszczycieli typu Boreasz z Samoa do Rabaulu (PPTR).;

Jednocześnie dostarczono do baz dalekowschodnich 5 200 żołnierzy piechoty morskiej i 9 200 żołnierzy wojsk kolonialnych (głównie z Togo i Namibii), 460 samolotów (w tym 50 wodnosamolotów), ponad 80 000 t zaopatrzenia (żywność, amunicja, uzbrojenie i części zamienne) oraz ponad 210 000 t paliw i smarów..

Między nami żakietami.

Podpisano z rządem chińskim porozumienie, zmieniające dotychczasowy status bazy zaopatrzeniowej Czyfu; od tej pory, w porcie tym strona polska będzie miała takie same prawa, jak w Szantou i Hangczou, czyli prawo do bazowania okrętów wojennych, lotnictwa i garnizonu lądowego.

Przedłużono na lat 10 wygasający polsko-turecki traktat sojuszniczy. W tajnym aneksie do traktatu uzupełniono zapis: „strony są zobowiązane do udzielenia sobie wzajemnej pomocy militarnej w przypadku, kiedy jedna z nich (lub obydwie) prowadzić będzie działania wojenne przeciwko stronie trzeciej” o klauzulę: „dotyczy to jedynie państwa rosyjskiego”

A to Panie ciekawe…

Odbyły się oficjalne zaręczyny naszej księżniczki Elżbiety (1922) z Janem (Johanem) Oranje-Nassau (1921). Ślub planowany jest na początek roku 1943. Jan Oranje-Nassau jest drugi „w kolejce” do tronu niderlandzkiego. Tym samym, miłościwie nam panujący Bolesław, czwarty tego imienia, nie ma już potomstwa „na wydaniu”

Odwołany został ze skutkiem natychmiastowym dotychczasowy gubernator kolonii Samoa. Kontrola rządowa wykryła mające miejsce na tych wyspach poważne malwersacje finansowe, w których duży udział miał odwołany gubernator.  Niejako przy okazji, odkryto wielce niemoralne prowadzenie się tegoż; jak wieść niesie, gubernator utrzymywał ze środków publicznych prywatny harem złożony z młodych autochtonek, w tym również nieletnich (wg prawa polskiego). Do czasu mianowania nowego gubernatora, jego funkcję będzie sprawował wojskowy dowódca kolonii kontradmirał Niemirski.

Struktura polskich sił zbrojnych w roku 1942

Struktura polskich sił zbrojnych w roku 1942

Na wyraźne życzenie kolegi Stonka, z bólem (tyle czasu na to trzeba, a wielkie okręty czekają!), ale jednak przedstawiam w sposób dość syntetyczny strukturę polskich sił zbrojnych w roku 1942.

Ogólnie polskie siły zbrojne (PSZ) dzielą się na cztery ich rodzaje: Wojska Lądowe (WL), Siły Powietrzne (SP), Wojska Obrony Terytorialnej (WOT) i Marynarkę Wojenną (MW) . Pamiętać trzeba, że całość sił zbrojnych zlokalizowanych poza terytorium macierzystym Kraju podlega MW. Poniżej ogólne informacje o poszczególnych tych rodzajach, za wyłączeniem MW, która zostanie opisana bardziej szczegółowo oddzielnie. Uwaga: opis dotyczy struktury sił zbrojnych na stopie pokojowej, na czas wojny przewiduje się zmiany; najważniejsze z nich zostaną w dalszej części zasygnalizowane.

Wojska Lądowe (WL).

Wszystkie formacje WL dzielą się na: pododdziały - drużyna (działon) - pluton - kompania (bateria, szwadron); oddziały (batalion, dywizjon); związki taktyczne - brygada, dywizja; związki operacyjno-taktyczne - korpus; związki operacyjne - armia i powoływane wyłącznie na czas wojny związki strategiczne - grupa armii (GA) - teatr działań wojennych (TDW). W pewnej opozycji do tej struktury pozostają pułki. Są to formacje wyłącznie organizacyjno-szkoleniowe, niewpisujące się bezpośrednio w powyższą strukturę. Pułki, tak w czasie pokoju, jak i wojny, formują i szkolą bataliony (dywizjony), które w czasie wojny wchodzą w skład głównie brygad, a także, jako samodzielne, w skład związków wyższego rzędu. W stosunku do niektórych rodzajów batalionów (np. rozpoznawczych) podobną funkcję pełnią również brygady. Wynika z powyższego, że najmniejszym samodzielnym, a przez to podstawowym składnikiem WL jest batalion (dywizjon).

Terytorialnie WL podzielone są aktualnie na 22 okręgi wojskowe (OW), obszary okręgów praktycznie pokrywają się z obszarami województw. W czasie pokoju OW pełni dwa rodzaje funkcji; z jednej strony dowódcze, szkoleniowe i administracyjno-gospodarcze w stosunku do wszystkich jednostek WL na jego obszarze, a z drugiej odpowiada za pozostałe aspekty obronności na swoim terenie (fortyfikacje, komunikacje wojskowe, rekrutacja, obrona cywilna itp.) . W czasie wojennym rodzaje tych funkcji zostają ściśle oddzielone; jedna część personelu OW (tzw. pierwszy rzut OW) tworzy dowództwa i sztaby korpusów w służbie liniowej, a druga (tzw. drugi rzut OW) pozostając na miejscu i podporządkowując się krajowemu dowództwu WOT, pełni funkcje dowódcze w stosunku do pułków oraz nadal realizuje funkcje drugiego rodzaju powiększone o niewymienione wcześniej zadania WOT, o czym dalej. W związku z opisaną dwoistością organizacji OW, w czasie pokoju każde stanowisko w OW jest dublowane; np. Dowódca OW (I rzut) i jego zastępca (II rzut).

Niezależnie od OW funkcjonują w czasie pokoju następujące (skadrowane) dowództwa: inspektoraty armii (IA) w czasie pokoju inspekcjonujące OW (od 3 do 4), dowództwa dywizji (DD) podlegające OW, inspekcjonujące dowództwa brygad oraz dowództwa brygad (w tym samodzielnych). Istnieją również podlegające bezpośrednio Dowództwu WL jednostki, np. brygady powietrzno-desantowe.

Ogólnie na wypadek wojny możemy wystawić w pierwszych dniach: 6 armii, w tym 22 korpusy (12 piechoty, 8 pancernych, 1 górski i 1 kawalerii), w tym 36 dywizji piechoty, 8 dywizji pancernych, 8 dywizji zmotoryzowanych, 2 dywizje górskie, 11 brygad kawalerii, 2 brygady powietrzno-desantowe, 6 brygad artylerii i 6 brygad inżynieryjno-saperskich. Jednostki te w czasie pokoju są częściowo (75-80%) skadrowane, ich pełne rozwinięcie następuje planowo w 4 dniu mobilizacji. Liczbowo daje to ok. 750 000 ludzi w pierwszej linii, a łącznie z zapleczem ok. 950 000. W sprzęcie będzie to ok. 3 450 czołgów i samochodów pancernych oraz ok. 19 250 dział i moździerzy (od 25 mm). Powszechna mobilizacja (w ciągu 14 dni) powinna zwiększyć te ilości do: 1 350 000 ludzi w pierwszej linii, a łącznie z zapleczem 1 830 000. W sprzęcie: 4 450 czołgów i samochodów pancernych oraz ok. 34 700 dział i moździerzy.

Siły Powietrzne (SP).

Wszystkie formacje SP dzielą się na: pododdziały - klucz - eskadra; oddziały - dywizjon; związki taktyczne - skrzydło; związki operacyjne - grupa i powoływane wyłącznie na czas wojny związki operacyjne - flota powietrzna. Pułki w SP nie występują. Podstawowym składnikiem SP jest dywizjon.

W SP podział terytorialny na podobieństwo OW WL nie występuje, istnieje natomiast podział funkcjonalny na: Lotnictwo Myśliwskie (LM), Lotnictwo Taktyczne (LT), Lotnictwo Operacyjne (LO), Lotnictwo Strategiczne (LS) oraz Lotnictwo Transportowe (TL).

Lotnictwo Myśliwskie (LM) obejmuje dywizjony rozmieszczone po jednym na terenie każdego OW (lub po 2-3 na terenie OW o większym znaczeniu militarno-ekonomicznym). Łącznie mamy w LM 27 dywizjonów, czyli 810 aparatów bojowych (bez kluczy łącznikowo-transportowych). W czasie wojny, LM jest podporządkowane WOT, o czym niżej.

Lotnictwo taktyczne (LT) obejmuje mieszane dywizjony w składzie eskadry myśliwskiej, myśliwsko-bombowej, rozpoznawczo-bombowej i lekkich bombowców). Trzy dywizjony (po jednym z każdego rodzaju) tworzą skrzydło bazujące na obszarze jednego OW. 3-4 skrzydła tworzą grupę lotniczą, bazującą na obszarze podległym IA. W czasie wojny jednostki LT zostają podporządkowane operacyjnie odpowiednio: dywizjony do dywizji, skrzydła do korpusów, grupy do armii, a w momencie utworzenia grup armii (GA) WL, grupy lotnicze będą łączone w armie powietrzne (AP) podporządkowane GA. Łącznie mamy w LT 66 mieszanych dywizjonów, czyli 660 myśliwców, 660 samolotów myśliwsko-bombowych, 660 samolotów rozpoznawczo-bombowych i 660 lekkich bombowców. Ogółem 2 640 aparatów (bez kluczy łącznikowo-transportowych).

Lotnictwo operacyjne (LO) obejmuje mieszane dywizjony w składzie jednej eskadry myśliwskiej i dwu eskadr średnich bombowców. Każdy z dywizjonów bazuje na obszarze jednego OW. 3-4 dywizjonów tworzy skrzydło bazujące na obszarze podległym IA. W czasie wojny, jednostki LO zostają podporządkowane operacyjnie odpowiednio: dywizjony do korpusów, skrzydła do armii, a w momencie utworzenia grup armii (GA) WL, skrzydła będą łączone w grupy lotnicze. Łącznie mamy w LO 22 mieszane dywizjony, czyli 220 myśliwców i 440 średnich bombowców. Ogółem 660 aparatów (bez kluczy łącznikowo-transportowych).

Lotnictwo strategiczne (LS) obejmuje 12 dywizjonów ciężkich bombowców, bazowanych w centralnym obszarze kraju i podzielonych na 4 skrzydła. W czasie wojny pozostaje pod dowództwem SP i wykonuje zadania wyznaczone przez Naczelne Dowództwo. Łącznie mamy w LS 252 aparaty (bez kluczy łącznikowo-transportowych).

Lotnictwo transportowe (TL) obejmuje 6 dywizjonów średnich i ciężkich transportowców, bazowanych w centralnym obszarze kraju i podzielonych na 4 skrzydła. W czasie wojny pozostaje pod dowództwem SP i wykonuje zadania wyznaczone przez Naczelne Dowództwo. W szczególnych przypadkach poszczególne dywizjony mogą być czasowo przydzielane do poszczególnych GA WL. Łącznie mamy 120 średnich i 60 ciężkich samolotów transportowych. Ogółem 180 aparatów bez kluczy łącznikowo-transportowych).

Liczebność WL wynosi: ok. 190 000 osób. W sprzęcie jest to: 1 690 samolotów myśliwskich, 660 myśliwsko-bombowych, 660 rozpoznawczo-bombowych, 660 lekkich, 440 średnich i 252 ciężkich samolotów bombowych oraz 180 transportowych. Do tego trzeba dodać ok. 150 samolotów łącznikowo-transportowych. Ogólnie daje to liczbę ok. 4 700 aparatów. Zestawienie to nie uwzględnia samolotów transportowych (w tym szybowców) wchodzących w skład brygad powietrzno-desantowych.

Wojska Obrony Terytorialnej (WOT).

W czasie pokoju ten rodzaj sił zbrojnych jest mocno skadrowany, a w pełni zostaje rozwinięty dopiero w czasie wojny. Dzieli się on na: Dowództwo Obrony Narodowej (ON), Dowództwo Obrony Plot, Dowództwo Obrony Przeciwpożarowej i Przeciwchemicznej, Dowództwo Transportów Wojskowych, Dowództwo Służby Wartowniczej i Dowództwo Służby Cywilnej.

Dowództwo Obrony Narodowej (ON) formuje w czasie mobilizacji bataliony ON z rezerwistów starszych roczników, nieprzewidzianych do służby liniowej. Bataliony te będąc słabiej uzbrojonymi i wyposażonymi odpowiednikami liniowych batalionów piechoty, pełnią służbę garnizonową, przeciwdywersyjną i forteczną, a w razie potrzeby są przydzielane do odpowiednich związków liniowych w celu objęcia mniej ważnych odcinków frontu. W ostatnim z tych przypadków, mogą być łączone w brygady i wzmacniane kompaniami samochodów pancernych i dodatkową lekką artylerią. Szacuje się, że do ON w ramach mobilizacji będzie można powołać ok. 260 000 osób.

Dowództwo Obrony Plot (PL) przejmuje na czas wojny Lotnictwo Myśliwskie i we współpracy ze stacjonarną artylerią plot, oraz powołanymi ze starszych roczników służbami obserwacyjno-meldunkowymi zapewnia całość obrony plot terytorium kraju (poza strefą frontową). Mobilizacja w tym dowództwie obejmie ok. 120 000 osób (poza personelem stałym LM i obrony plot).

Dowództwo Obrony Przeciwpożarowej i Przeciwchemicznej (PPC) tworzone jest na bazie istniejących służb państwowej i ochotniczej straży pożarnej. Dodatkowo planuje się zmobilizować w tym celu ok. 30 000 osób, głównie ze środowisk harcerskich i czerwonokrzyżskich.

Dowództwo Transportów Wojskowych (TW) zarządza transportami o znaczeniu militarnym oraz zapewnia ich bezpieczeństwo (ochrona stacji, mostów i tuneli kolejowych). Mobilizuje ono na czas wojny służby ochrony kolei, emerytowanych kolejarzy oraz inne osoby. Szacuje się, że liczebność tego dowództwa może osiągnąć w czasie wojny ok. 30 000 osób.

Dowództwo Służby Wartowniczej (SW) ma za zadanie chronić ważne, lecz nie ściśle wojskowe obiekty (np. mosty i tunele (niekolejowe), elektrownie, gazownie, wodociągi, inne ważne zakłady produkcyjne, magazyny, obiekty administracji państwowej i samorządowej itp.), a także konwojować jeńców i strzec ich obozów. Powoływane spośród starszych roczników może osiągnąć liczebność ok. 40 000 osób.

Dowództwo Służby Cywilnej (SC) organizuje niezmobilizowane siły społeczne w takich dziedzinach jak: bierna obrona plot (np. zaciemnienie) i ppoż., pierwsza pomoc medyczna, pomocnicze prace fortyfikacyjne, transport pomocniczy itp. Liczebności tej służby nie da się określić, będzie ona zależała od stopnia ofiarności społeczeństwa.

Sporą część stanowisk dowódczych w WOT obejmą oficerowie i podoficerowie rezerwy w wieku niekwalifikującym ich do służby liniowej (70 lat dla generałów, 65 lat dla oficerów starszych, 60 dla oficerów młodszych i podoficerów).

Do powyższego należy dodać niewchodzącą w skład sił zbrojnych Służbę Ochrony Granic (SOG). Można w niej wydzielić komórki celne oraz oddziały wartownicze pełniące służbę na granicach państwowych naszego Królestwa. Wyszkolenie oraz doświadczenie tych ostatnich pozwala zaliczyć je do potencjału obronnego Państwa. Ich liczebność to ok. 14 000 osób.

Podsumowanie.

Reasumując, w WL mamy obecnie ok. 715 000 osób, w SP ok. 190 000 osób, a w WOT ok. 50 000 osób. Jeśli doliczymy do tego ok. 260 000 osób MW, to ogólna liczebność personelu czynnego wyniesie ok. 1 215 000 osób. Warunki demograficzne pozwolą na zmobilizowanie w skrajnej potrzebie dla WL, SP, WOT i MW jednocześnie ok. 4 950 000 osób. Mobilizacja większej ilości rekruta jest teoretycznie możliwa, ale bardzo niekorzystnie wpłynęłaby na ekonomikę (brak rąk do pracy).

Utrzymywanie tak licznych sił stanowi duże obciążenie dla krajowego budżetu, ale sytuacja międzynarodowa jest taka, jaka jest. Sporo poważnych politologów z różnych krajów uważa, że to właśnie siła militarna naszego Państwa (objawiona w trakcie „wojny interwencyjnej” przeciwko państwu pólnocnoniemieckiemu) skłoniła Rosję do normalizacji, a nawet pewnego ocieplenia stosunków dwustronnych. Ze słabymi nikt się nie liczy!