Początek nowej sagi - Wielka Kolumbia

Otwieram niniejszym nowy cykl, nazwijmy go kolumbijskim. Rozważałem kilka opcji i na koniec uznałem, że ta jest najlepsza. Najlepsza, bo po pierwsze, daje spore możliwości, a po drugie, wymaga tylko nieznacznej "modyfikacji" realnej historii. Czy to był dobry wybór, ocenicie sami.

JKS

Wielka Kolumbia - wprowadzenie cz. I

Oficjalna nazwa państwa: Federacja Wielkiej Kolumbii

Data powstania:                  17.12.1819

Ustrój polityczny:                 państwo federacyjne

Powierzchnia:                     4 798 131 km²

Ludność:                            19 170 607 osób (stan na rok 1919)

Stolice:                                Lima i Bogota

Język urzędowy:                 hiszpański

Waluta:                               1 bolívar = 100 centimos

Historia

Federacja Wielkiej Kolumbii powstała w roku 1819, na skutek połączenia się republik Kolumbii i Wenezueli. Pierwszą stolicą państwa była Bogota, a pierwszym Prezydentem Federacji Simón Bolívar. W roku 1821 do federacji dołączyła Panama (początkowo, jako prowincja Kolumbii; jako autonomiczna republika związkowa od roku 1855), a rok później Ekwador (początkowo, jako kolumbijska prowincja Quito; jako autonomiczna republika związkowa od roku 1824). Podstawowym dokumentem określającym ustrój federacji była tzw. Konstytucja z Cúcuty z dnia 30.08.1821 r.

Boliwia, po oderwaniu się od Peru (a dokładniej Wicekrólestwa La Platy), uzyskała niepodległość w roku 1826. W latach 1828-29, Wielka Kolumbia toczyła wojnę z Peru. Po zwycięskiej dla Wielkiej Kolumbii bitwie na wzgórzu Tarqui, zbuntowane peruwiańskie wojsko obaliło prezydenta José de La Mar. Od tego momentu, Peru pogrążyło się w anarchii, czego skutkiem był podział państwa na dwie republiki; Górnego i Dolnego Peru. Wykorzystując tę sytuację, w roku 1836, Boliwia pod wodzą swego prezydenta Andrésa Santa Cruz zajęła Peru, po czym proklamowana została Konfederacja Peruwiańsko-Boliwijska. Twór ten przetrwał tylko do roku 1839; po przegranej wojnie z Chile i Argentyną (1836-39), Konfederacja się rozpadła. Jeszcze w tym samym roku (1839), obawiając się dalszych nieprzyjaznych kroków ze strony Chile i Argentyny, Boliwia oraz połączone już Peru, przystąpiły do Federacji Wielkiej Kolumbii.

Tak znaczne rozszerzenie Federacji, wymagało zmian we wciąż obowiązującej Konstytucji z Cúcuty. Nowa konstytucja, zwana Konstytucją z roku 1841, wyznaczyła dwie stolice Federacji; na siedzibę władz wykonawczych (Prezydent Federacji i Rząd Federacji) wybrano Limę, a siedzibą najwyższych władz ustawodawczych i sądowniczych (Senat, Izba Reprezentantów Federacji oraz Trybunał Federacji) pozostała Bogota. Dokonano również zmian w ordynacji wyborczej oraz zmodyfikowano podział kompetencji pomiędzy władzami federalnymi a władzami poszczególnych republik związkowych. Lata 1841-1914, to okres stabilizacji oraz znacznego wzrostu demograficznego i ekonomicznego. Istotne dla tego okresu są próby przekopu Przesmyku Panamskiego (zakończone bankructwem prace Compagnie Universelle du Canal Interocéanique 1881-89), oraz uwieńczone powodzeniem przedsięwzięcie amerykańskie (1904-1914, oficjalne otwarcie Kanału 1921). Dzierżawa od roku 1903 terenów tzw. Strefy Kanału Panamskiego, przyczyniła tak Republice Panamy, jak i całej Federacji sporej ilości „twardej” waluty, co umożliwiło znaczący wzrost importu najnowszych ówcześnie technologii. W pewnych, skłaniających się ku nacjonalizmowi, kręgach politycznych Federacji, zastrzeżenia budziła amerykańska kontrola Strefy Kanału Panamskiego, jednakże przeważyły korzyści ekonomiczne oraz polityczne, wynikające z dobrych stosunków z USA. W roku 1917 odkryto w rejonie jeziora Maracaibo bogate złoża ropy naftowej. Pozwoliło to Federacji na „wielki skok” ekonomiczny, umożliwiający m.in. rozbudowę floty wojennej.

W czasie I. Wojny Światowej, Federacja oficjalnie zachowała neutralność. Była to jednak neutralność dla Ententy życzliwa, chociażby  w formie ułatwień w zakupie ropy naftowej, rud żelaza i innych surowców oraz produktów żywnościowych. Po zakończeniu Wielkiej Wojny, dało to możliwość pozyskania od Amerykanów albo gratisowego, albo na preferencyjnych warunkach, demobilizowanego uzbrojenia i sprzętu, w tym okrętów wojennych.

Geografia

Federacja Wielkiej Kolumbii zajmuje w przybliżeniu północno-zachodnią część Ameryki Południowej oraz niewielką część Ameryki Północnej, a dokładniej jej południowej części, zwanej dawniej Ameryką Środkową. Obszar ten ma dostęp do dwu oceanów; Spokojnego oraz Atlantyckiego, poprzez - stanowiące jego część - Morze Karaibskie.

W układzie południkowym, można na jej terenie wydzielić z grubsza trzy strefy:

- nadbrzeżną, obejmującą wybrzeża Pacyfiku (a także Morza Karaibskiego);

- andyjską, obejmującą Andy Północne oraz północną część Andów Środkowych, z najwyższym w tej części Andów szczytem Chimborazo (6268 m n. p. m.);

- pas równin i nizin wschodnio-andyjskich (Llanos, Selvas).

Długość linii brzegowej wynosi 13 149 km, a długość granic lądowych 25 847 km.

Największą rzeką, której bieg w całości znajduje się na terytorium Federacji jest Orinoko (2160 km). Pozostałe większe rzeki to uchodząca do Morza Karaibskiego Magdalena (1540 km) oraz rzeki źródłowe Amazonki; która z nich jest właściwym początkiem Amazonki, jest do dziś kwestią sporną. Największym jeziorem Federacji jest położone w Andach Środkowych, na granicy z Chile,  jezioro Titicaca, będące jednocześnie największym jeziorem Ameryki Południowej (8372 km²) i największym jeziorem wysokogórskim świata (3812 m n. p. m.). Słodkowodny zbiornik wodny nazywany czasem Jeziorem Maracaibo, jest w rzeczywistości zatoką morską i dlatego go tu pomijam.

Klimat

Mocno zróżnicowany. Na wybrzeżach Morza Karaibskiego zwrotnikowy, morski, wilgotny. Na wybrzeżach Pacyfiku zwrotnikowy i równikowy, morski, wilgotny. Na obszarach andyjskich równikowy i zwrotnikowy, wysokogórski, suchy. Na Llanos zwrotnikowy, przejściowy, suchy. Na Selvas równikowy, przejściowy, wilgotny. Opady roczne od 10 do 12717 mm. Średnie temperatury roczne od 5 do 28^oC.

Demografia (stan na rok 1919)

Pod względem etnicznym, struktura ludności wygląda następująco:

- Kreole (potomkowie Europejczyków) 16,7%,

- Metysi (potomkowie Europejczyków i Indian) 49,3%,

- Indianie (ludność autochtoniczna) 20,4%,

- Murzyni (potomkowie afrykańskich niewolników) 7,7%,

- Zambos (potomkowie Murzynów i Indian) 4,0%,

- inni (głównie Mulaci, Hindusi i Żydzi) 1,9%.

Pod względem wyznaniowym, podział wygląda tak:

- katolicy 78,6%,

- protestanci 13,0%,

- wyznawcy religii plemiennych 5,5%,

- inni (głównie hinduizm, judaizm, islam) 1,2%,

- brak wyznania 1,7%.

Największe miasta i ich populacja:

- Lima 1 202 800,

- Bogota 945 900,

- Caracas 665 100,

- Quito 401 100,

- Maracaibo 383 600,

- Medellin 368 400,

- Trujillo 319 500,

- Cali 277 800,

- Panama 283 400,

- La Paz 255 400.

Ustrój

Pod względem prawno-państwowym, Federacja Wielkiej Kolumbii jest od roku 1841 federacją autonomicznych republik: Boliwii, Ekwadoru, Kolumbii, Panamy, Peru i Wenezueli. Obowiązuje system prezydencki. Najwyższe organy władzy sytuują się na dwu szczeblach; federalnym i republikańskim.

Na szczeblu federalnym jest to: Prezydent Federacji i podlegający mu Gabinet Federalny (władza wykonawcza), Izba Reprezentantów i Senat (władza ustawodawcza) oraz Trybunał Federacji (władza sądownicza). Prezydent Federacji wybierany jest w głosowaniu powszechnym na 6-letnią kadencję. Reprezentuje Federację, powołuje i kieruje pracą Gabinetu Federalnego, mianuje przedstawicieli dyplomatycznych oraz jest najwyższym zwierzchnikiem sił zbrojnych Federacji. Jako jedyny organ władzy federalnej, posiada prawo inicjatywy ustawodawczej oraz w określonych przypadkach, prawo do wydawania dekretów. Do wyłącznych kompetencji Gabinetu Federalnego należą: polityka zagraniczna i finanse federalne oraz obrona (w czasie wojny). Izba Reprezentantów jest najwyższym organem ustawodawczym Federacji, choć sama prawa inicjatywy ustawodawczej nie posiada. Liczy 240 członków wybieranych na 4-letnią kadencję. Wybory odbywają się w każdej z Republik oddzielnie, choć w tym samym czasie i wg tej samej ordynacji. Każdej z Republik przysługuje prawo wyboru członków Izby w ilości proporcjonalnej do liczby jej populacji. Senat liczy 24 członków wybieranych na 4-letnią kadencję. Wybory odbywają się w każdej z Republik oddzielnie, choć w tym samym czasie i wg tej samej ordynacji. Każdej z Republik przysługuje prawo wyboru 4 członków Senatu. Senat posiada prawo weta w stosunku do ustaw Izby Reprezentantów, która może weto odrzucić większością 2/3 głosów. Senat zatwierdza dekrety Prezydenta Federacji: o wypowiedzeniu wojny, zawarciu pokoju, wprowadzeniu i odwołaniu stanu wyjątkowego większością 2/3 głosów, pozostałe zwykłą większością głosów. Jako jedyny organ władzy federalnej, posiada prawo do postawienia Prezydenta Federacji oraz członków Gabinetu Federalnego w stan oskarżenia, wymagana jest do tego większość 3/4 głosów. Połączone; Izba Reprezentantów i Senat, mają prawo do wprowadzania poprawek do konstytucji, większością 2/3 głosów. Trybunał Federacji składa się z 11 członków, wybieranych na 10-letnią kadencję, przez środowiska prawnicze Republik (6 członków), Izbę Reprezentantów (3 członków) oraz Senat i Prezydenta Federacji (po 1 członku). Członkiem Trybunału może być osoba posiadająca stopień naukowy doktora praw oraz wiek co najmniej 40 lat. Trybunał bada zgodność z Konstytucją Federalną: na żądanie, ustaw Izby Reprezentantów i dekretów Prezydenta Federacji oraz obligatoryjnie, Konstytucji Republik. Trybunał sądzi Prezydenta Federacji i członków Gabinetu Federalnego, w przypadku postawienia ich w stan oskarżenia.

Na szczeblu republikańskim, najwyższymi organami władzy są: Prezydent Republiki i podlegający mu Gabinet Republiki (władza wykonawcza), Legislatywa (władza ustawodawcza) oraz Trybunał Republiki (władza sądownicza). Prezydenci Republik wybierani są w głosowaniu powszechnym na 6-letnią kadencję. Reprezentują Republikę, powołują i kierują pracą Gabinetów Republik oraz są najwyższymi zwierzchnikami sił zbrojnych Republik (w czasie pokoju). Jako jedyny organ władzy republikańskiej, posiadają prawo inicjatywy ustawodawczej oraz w określonych przypadkach, prawo do wydawania dekretów. Prezydenci Republik pełnią rotacyjnie, przez okres jednego roku obowiązki Wiceprezydenta Federacji. Kompetencje Gabinetów Republik obejmują pełen zakres administracji Republik, za wyjątkiem zastrzeżonych dla Gabinetu Federalnego. Legislatywy Republik są najwyższym dla nich organem ustawodawczym, choć same prawa inicjatywy ustawodawczej nie posiadają. Liczą, w zależności od Republiki, od 60 do 150 członków wybieranych na 4-letnią kadencję. Posiadają prawo weta absolutnego w stosunku do dekretów Prezydentów Republik, większością 2/3 głosów. Legislatywy mogą postawić w stan oskarżenia właściwych Prezydentów Republik oraz członków Gabinetów Republik, wymagana jest do tego większość 3/4 głosów. Trybunały Republik składają się z 9 członków, wybieranych na 10-letnią kadencję, przez środowiska prawnicze Republik (5 członków), Legislatywy (3 członków) oraz Prezydentów Republik (1 członek). Członkami Trybunałów mogą być osoby posiadające stopień naukowy doktora praw oraz wiek co najmniej 35 lat. Trybunały Republik badają zgodność z Konstytucjami Republik ustaw Legislatyw i dekretów Prezydentów Republik oraz sądzą właściwych Prezydentów Republik oraz członków Gabinetów Republik, w przypadku postawienia ich w stan oskarżenia.

Zarówno Konstytucja Federalna, jak i republikańskie, przewidują referenda, odpowiednio na szczeblu federalnym i republikańskim. Wyniki referendów są wiążące, jeżeli uzyskano w nich większość 2/3 głosów, przy co najmniej 50% frekwencji (75% w przypadku poprawek do konstytucji). Traktuje się je wtedy, jako oddolną inicjatywę ustawodawczą, a organy ustawodawcze są zobowiązane do wydania, wynikających z referendów, odpowiednich ustaw.

Czynne prawo wyborcze przysługuje wszystkim, umiejącym czytać i pisać obywatelom (kobietom i mężczyznom), od ukończenia przez nich 21 roku życia. Bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim obywatelom (kobietom i mężczyznom), od ukończenia przez nich: 25 roku życia do organów samorządowych, 30 roku życia do Izby Reprezentantów i Legislatyw oraz 35 roku życia do Senatu i na stanowiska prezydenckie.

Każdemu z mieszkańców Federacji przysługuje podwójne obywatelstwo; konkretnej Republiki oraz Federacji. Niemniej, posiadanie obywatelstwa konkretnej Republiki nie jest bezwzględnie wymagane.

Podział administracyjny

Federacja, jako całość, dzieli się na poszczególne Republiki. W Republikach, podział administracyjny określają ich Konstytucje, różnią się więc one od siebie w tej dziedzinie. W Peru podział jest 3-stopniowy; departament, prowincja i dystrykt. W Kolumbii również 3-stopniowy; departament, gmina i corregimiento (brak polskiego odpowiednika). W Wenezueli 2-stopniowy: stan (estado) i gmina. W Panamie 3-stopniowy: prowincja, departament i corregimiento. W Boliwii 4-stopniowy; departament, prowincja, gmina i kanton. W Ekwadorze 3-stopniowy; prowincja, kanton i parafia (cywilna).

Obszarem o statusie specjalnym jest Strefa Kanału Panamskiego. Wynika on z zawartej w roku 1903, pomiędzy USA z jednej, a Federacją i Panamą z drugiej strony, umowy o wieczystej dzierżawie.

Poniżej zestawienie tabelaryczne podstawowych danych Federacji - stan na rok 1919.

Przebudowa niemieckiego stawiacza min Brummer (ex- Olav Tryggvason, ex-Albatros) na fregatę szkolną Olav Tryggvason 1948 (1 jednostka)

Przebudowa niemieckiego stawiacza min Brummer (ex-Olav Tryggvason, ex-Albatros) na fregatę szkolną Olav Tryggvason 1948 (1 jednostka)

Po długiej – spowodowanej moimi problemami zdrowotnymi – przerwie, następny projekt wg pomysłu kolegi ŁK. Jest on także autorem legendy (z moim uzupełnieniem w nawiasach kwadratowych) i ogólnych założeń technicznych.

W dniu 03.05.1945 r., został ciężko uszkodzony w trakcie nalotu na Kilonię, niemiecki stawiacz min i szkolny okręt artyleryjski Brummer. Jednostka weszła do służby w 1934 r. i do 1940 r. pływała pod banderą norweską jako stawiacz min Olav Tryggvason. [Podczas operacji „Weserübung”, po stoczeniu zwycięskiej walki z torpedowcami niemieckimi, Olav Tryggvason, po ogłoszeniu kapitulacji bazy Horten, został zatopiony przez własną załogę. Podniesiony z dna, został wcielony do Kriegsmarine pod nazwą Albatros, a następnie Brummer. Po zakończeniu wojny], okręt, jako własność Królestwa Norwegii powrócił na holu, po uszczelnieniu kadłuba, do bazy Horten w dniu 18.08.1945 r. Początkowo zamierzano poddać go kasacji na terenie Niemiec, ale ostateczna decyzja, wsparta autorytetem króla Haakona VII, przesądziła o powrocie wraku i jego odbudowie. Złożyło się na to kilka przyczyn: ciężkie straty poniesione przez flotę norweską w wojnie, względna nowoczesność okrętu oraz powody natury sentymentalnej, związane z wyróżniającym się udziałem Olava Tryggvasona w kampanii kwietniowej 1940 r., w bitwie o Horten. Remont, połączony z obszerną przebudową na szybką fregatę i okręt szkolny kadetów, przeprowadziła miejscowa stocznia MV Horten, w okresie od 26.02.1946 r. do 11.09.1948 r. Dalsza służba okrętu trwała do 31.12.1963 r., po czym nastąpiła jego kasacja, przeprowadzona również we wspomnianej powyżej stoczni.

Opis techniczny przebudowy.

Kadłub

Zewnętrznie bez zmian. W związku ze zmianą rodzaju i mocy napędu, częściowo zmieniono podział wewnętrzny kadłuba na śródokręciu. Rufową część dawnych magazynów minowych przeznaczono dla zrzutni bg, a w pozostałej ich części zaaranżowano pomieszczenia bytowe dla kadetów.

Napęd

Istniejący zdemontowano w całości. W jego miejsce zamontowano gruntownie wyremontowany zestaw napędowy, pochodzący ze skasowanego brytyjskiego niszczyciela eskortowego Liddesdale (typ Hunt 1). Nowy napęd składał się z dwu kotłów olejowych Admiralicji oraz dwu zestawów turbin parowych Parsons z przekładniami.

Uzbrojenie

Istniejące zdjęto w całości. Zainstalowano nowy zestaw składający się z:

- 4xIx4,5"/45 (114 mm) QF Mk IV na podstawach RP50 Mk V, przy elewacji 45^o donośność pociskiem HE 24,95 kg wynosi 18970 m, a przy elewacji maksymalnej 80^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 12500 m;

- 2xIIx40 mm/56,3 OQF Mk IV na postawach RP50 Mk V, przy elewacji 45^o donośność pociskiem HE 0,894 kg wynosi 9830 m, a przy elewacji maksymalnej 90^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 7160 m;

- 4xIIx20 mm/79 Mk II na podstawach Mk V, przy elewacji 45^o donośność pociskiem HE 0,123 kg wynosi 4390 m, a przy elewacji maksymalnej 90^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 3050 m;

- 3xIxwbg z zapasem 18 bg;

- 2xIxmbg z zapasem 24 bg.

Do kierowania ogniem zamontowano radiodalocelownik o bazie 4,1 m z radarem Type 275.

Uwaga: w raporcie dla dział artylerii głównej podano kaliber rzeczywisty, czyli 113 mm (4,45"); w opisie zaś jest kaliber nominalny (wg oficjalnej nazwy modelu działa), czyli 114 mm (4,5").

Inne

Nadbudówki, maszty i komin przebudowano całkowicie.

W skład nowego wyposażenia radionawigacyjnego weszło:

- pięć radiostacji (w tym jedna wysokiej częstotliwości),

- dwa radionamierniki (w tym jeden wysokiej częstotliwości - HF/DF),

- radar kontroli powierzchni morza i przestrzeni powietrznej Type 291,

- radar indykacji celów Type 293.

Jednostka została przystosowana do zaokrętowania do 40 kadetów oraz 3 instruktorów.

Na skutek przebudowy (w stosunku do projektu oryginalnego):

- wyporność normalna wzrosła z 1860 do 1866 t,

- moc napędu wzrosła z 7400 do 19000 KM,

- prędkość maksymalna wzrosła z 21,00 do 27,76 w,

- zasięg wzrósł z 3000 mm przy 14 w do 5000 mm przy 16 w.

Koszt przebudowy wyniósł 38,05 wartości porównywalnego okrętu nowego.

Olav Tryggvason, Norway training frigate laid down 1931, launched 1932, completed 1934, repaired 1940, rebuilt 1948 (engine 1940)

Displacement:

            1 465 t light; 1 569 t standard; 1 866 t normal; 2 104 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (319,24 ft / 307,41 ft) x 37,73 ft x (11,81 / 12,87 ft)

            (97,30 m / 93,70 m) x 11,50 m  x (3,60 / 3,92 m)

Armament:

      4 - 4,45" / 113 mm 45,0 cal guns - 58,20lbs / 26,40kg shells, 350 per gun

              Dual purpose guns in deck and hoist mounts, 1935 Model

              4 x Single mounts on centreline ends, evenly spread

                        2 raised mounts - superfiring

      4 - 1,57" / 40,0 mm 56,3 cal guns - 1,97lbs / 0,89kg shells, 3 500 per gun

              Anti-air guns in deck mounts, 1941 Model

              2 x Twin mounts on centreline, aft deck forward

                        2 raised mounts

      8 - 0,79" / 20,0 mm 70,0 cal guns - 0,27lbs / 0,12kg shells, 4 500 per gun

              Anti-air guns in deck mounts, 1941 Model

              4 x Twin mounts on sides, evenly spread

      Weight of broadside 242 lbs / 110 kg

      Main DC/AS Mortars

      3 - 421,08 lbs / 191,00 kg Depth Charges + 18 reloads - 3,948 t total

            in Stern depth charge racks

      2nd DC/AS Mortars

      2 - 421,08 lbs / 191,00 kg Depth Charges + 24 reloads - 4,888 t total

            in Depth charge throwers

Armour:

   - Gun armour:         Face (max)     Other gunhouse (avg)     Barbette/hoist (max)

            Main:           0,51" / 13 mm                     -                                  -        

Machinery:

            Oil fired boilers, steam turbines,

            Geared drive, 2 shafts, 19 000 shp / 14 174 Kw = 27,76 kts

            Range 5 000nm at 16,00 kts

            Bunker normal = 297 tons, at max displacement = 535 tons

Complement:

            141 - 184

Cost:

            £0,601 million / $2,404 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 66 tons, 3,6%

               - Guns: 55 tons, 2,9%

               - Weapons: 11 tons, 0,7%

            Armour: 5 tons, 0,4%

               - Armament: 8 tons, 0,3%

            Machinery: 508 tons, 27,2%

            Hull, fittings & equipment: 852 tons, 45,7%

            Fuel, ammunition & stores: 401 tons, 21,5%

            Miscellaneous weights: 32 tons, 1,7%

               - Hull below water: 9 tons

               - Hull above water: 18 tons

               - On freeboard deck: 5 tons

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              2 461 lbs / 1 117 Kg = 55,9 x 4,4 " / 113 mm shells or 0,6 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,10

            Metacentric height 1,4 ft / 0,4 m

            Roll period: 13,4 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 73 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,46

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 1,13

Hull form characteristics:

            Hull has a flush deck,

              a normal bow and large transom stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,477 / 0,493

            Length to Beam Ratio: 8,15 : 1

            'Natural speed' for length: 20,41 kts

            Power going to wave formation at top speed: 66 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 65

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 23,00 degrees

            Stern overhang: 3,61 ft / 1,10 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                                                    Fore end,                Aft end

               - Forecastle:            14,00%,  19,36 ft / 5,90 m,  16,40 ft / 5,00 m

               - Forward deck:       36,00%,  16,40 ft / 5,00 m,  15,42 ft / 4,70 m

               - Aft deck:                36,00%,  15,42 ft / 4,70 m,  15,42 ft / 4,70 m

               - Quarter deck:        14,00%,  15,42 ft / 4,70 m,  15,75 ft / 4,80 m

               - Average freeboard:                      15,92 ft / 4,85 m

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 102,2%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 166,5%

            Waterplane Area: 7 866 Square feet or 731 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 152%

            Structure weight / hull surface area: 62 lbs/sq ft or 303 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,91

                        - Longitudinal: 4,17

                        - Overall: 1,06

            Adequate machinery, storage, compartmentation space

            Excellent accommodation and workspace room

            Ship has slow, easy roll, a good, steady gun platform

Przebudowa (ex-niemieckiego Bremse, ex-brytyjskiego) australijskiego krążownika minowego Desperate, na szybki transportowiec militarnej drobnicy 1940 (1 jednostka)

Przebudowa (ex-niemieckiego Bremse, ex-brytyjskiego) australijskiego krążownika minowego Desperate, na szybki transportowiec militarnej drobnicy 1940 (1 jednostka)

Po dłuższej przerwie, projekt wg pomysłu kolegi ŁK. Jest on również autorem legendy i ogólnych założeń technicznych.

Niemieckie lekkie krążowniki minowe Bremse i Brummer, które zasiliły skład Hochseeflotte w połowie 1916 r., były okrętami bardzo udanymi, a ich udział w końcowej fazie działań PWS także należy ocenić jako duży sukces. Po zawarciu rozejmu okręty zostały internowane w Scapa Flow, gdzie uległy samozatopieniu w dniu 21.06.1919 r. W przypadku Bremse Brytyjczykom udało się przeszkodzić w całkowitym zatopieniu okrętu i gdyby dowódca niszczyciela Venetia zdecydował się na nieco wcześniejsze podjęcie próby odholowania tonącego okrętu, to akcja taka miała wszelkie widoki pełnego powodzenia. Załóżmy więc, że tak się zdarzyło i w rezultacie Bremse osiadł na równej stępce, na płytkiej wodzie. Brytyjczycy uznali próbę zatopienia okrętu za naruszenie litery umowy rozejmowej i faktyczne wznowienie przez niemiecki okręt działań wojennych. W następstwie takiej wykładni zdarzeń krążownik został uznany za pryz i już następnego dnia wcielony formalnie do służby w RN pod nową nazwą Desperate, zwolnioną przez anulowanie 26.11.1918 r. zamówienia na kolejny krążownik klasy D. Faktycznie służba okrętu, po remoncie i wymianie uzbrojenia na standardowe (armaty 152 mm i 76 mm oraz wyrzutnie torped 533 mm i brytyjskie typy min), rozpoczęła się 19.11.1919 r. Doświadczenia zebrane w toku eksploatacji okrętu skłoniły dowództwo RN do zaniechania w 1922 r. planów budowy krążownika minowego Adventure. Zamiast tego postanowiono znacząco zmodernizować Desperate, przekazując go jednocześnie flocie australijskiej. Wykonawcą modernizacji była miejscowa stocznia Cockatoo DYd, która wywiązała się ze swego zadania w okresie od  12.01.1923 r. do 24.11.1924 r. Spokojna służba okrętu zakończyła się 12.07.1940 r., decyzją o jego detaszowaniu na Morze Śródziemne. Krążownik, z racji obszernych ładowni minowych, został zaadaptowany na szybki transportowiec zaopatrzenia i odegrał znaczącą rolę w dostawach uzbrojenia, amunicji i sprzętu na obleganą Maltę. Dotychczasowe uzbrojenie zostało wymienione na działa uniwersalne i przeciwlotnicze, co nie zapobiegło jednak zatopieniu okrętu przez lotnictwo niemieckie w dniu 28.02.1942 r., w trakcie rutynowego rejsu, 45 mil morskich od La Valetty.
Opis techniczny przebudowy.

Kadłub

Zewnętrznie bez zmian. W trakcie modernizacji w latach 1923-24, częściowo zmieniono podział wewnętrzny kadłuba, zwłaszcza w rejonie urządzeń napędowych. W trakcie przebudowy w roku 1940, przebudowano ładownie minowe na ładownie dla militarnej drobnicy.

Napęd

W trakcie modernizacji w latach 1923-24, istniejące urządzenia napędowe zdemontowano. Zastąpione zostały przez sześć kotłów olejowych Yarrow oraz dwa zestawy turbin parowych Parsons z przekładniami. Pierwszy od dziobu komin zdemontowano, a drugi poszerzono tak, aby mógł przyjąć spaliny z czterech kotłów.

Uzbrojenie

W trakcie remontu jednostki w roku 1919, dokonano także jej przezbrojenia. Całość istniejącego uzbrojenia zdemontowano, a w jego miejsce zainstalowano:

- 4xIx6"/45 (152 mm) BL Mark XII,

- 2xIx12-pdr [3"/45 (76.2 mm)] 20cwt QF HA Mark I,

- 2xIxwt21" (533 mm) Mark IV.

W czasie modernizacji w latach 1923-24, wyrzutnie torpedowe zdjęto, a w ich miejscu zamontowano 2xIx2-pdr [40 mm/39 (1.575")] QF Mark II.

Ponownie przezbrojono okręt w trakcie jego przebudowy w roku 1940. Istniejące uzbrojenie (w tym minowe) zdemontowano w całości i zastąpiono przez:

- 3xIIx102 mm L/45 QF Mk XVI, przy elewacji 45^o donośność pociskiem HE 15,98 kg wynosi 18150 m, a przy elewacji maksymalnej 80^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 11900 m;

- 4xIVx2-pdr [40 mm/39 (1.575")] QF Mark VIII, przy elewacji 45^o donośność pociskiem HE LV 0,91 kg wynosi 3500 m, a przy elewacji maksymalnej 80^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 3000 m;

- 2xIVx0.50"/62 (12.7 mm) MG Mark III, przy elewacji 45^o donośność pociskiem 0,0376 kg wynosi 4550 m, a przy elewacji maksymalnej 80^o donośność pionowa tym samym pociskiem wynosi 2950 m.

Do kierowania ogniem zamontowano dwa dalmierze optyczne o bazie 2,6 m.

Opancerzenie

W roku 1924, na śródokręciu zwiększono grubość pokładu pancernego (ochronnego) z 15 do 25 mm na części płaskiej i do 38 mm na skosach. Opancerzenie burtowe oraz pokład pancerny na dziobie pozostawiono bez zmian. Reszta danych w raporcie.

Uwaga: wykazana w raporcie grubość pokładu pancernego (ochronnego) 29 mm, jest średnią ważoną grubości części płaskiej i skosów.

Inne

W trakcie modernizacji w latach 1923-24, całkowicie przebudowano nadbudówki i maszty oraz zastąpiono dwa pierwsze od dziobu kominy jednym, o większym przekroju. W czasie przebudowy w roku 1940, dodano dwa żurawie ładunkowe na rufie. Od dnia 19.11.1940 r., okręt był w stanie przewieźć do 440 t zaopatrzenia, w tym do 16 t ładunków wielkogabarytowych na pokładzie (np. dwa czołgi lekkie Tetrarch Mk VII) i do 40 osób.

Okręt wyposażono w sześć radiostacji, radionamiernik oraz radar kontroli przestrzeni powietrznej, z możliwością kierowania ogniem plot, Type 280. W roku 1941, radar Type 280 zastąpiono radarem kontroli przestrzeni powietrznej i powierzchni wody Type 286, a ponadto dodano dwa radary kierowania ogniem plot Type 282.

W wyniku przebudowy oraz wcześniejszej modernizacji (w stosunku do projektu oryginalnego):

- moc napędu zwiększyła się z 33000 do 40000 KM;

- prędkość maksymalna zwiększyła się z 28,00 do 29,42 w,

- zasięg zwiększył się z 5800 Mm przy 12 w, do 6900 Mm przy 14 w,

- ciężar salwy burtowej (tylko artyleria główna) zmniejszył się ze 181,2 do 104,1 kg.

Koszt ostatniej (1940) przebudowy wyniósł 12,1% wartości porównywalnego okrętu nowego.

Uwaga: rysunek i raport przedstawiają okręt wg stanu na dzień 19.11.1940 r.

Desperate, Australia cargo cruiser laid down 1915, launched 1916, completed 1916, renovated 1919, modernized 1924, rebuilt 1940 (engine 1924)

Displacement:

            3 716 t light; 3 892 t standard; 4 385 t normal; 4 779 t full load

Dimensions: Length (overall / waterline) x beam x draught (normal/deep)

            (458,46 ft / 442,91 ft) x 43,31 ft x (17,06 / 18,17 ft)

            (139,74 m / 135,00 m) x 13,20 m  x (5,20 / 5,54 m)

Armament:

      6 - 4,02" / 102 mm 45,0 cal guns - 38,25lbs / 17,35kg shells, 400 per gun

              Dual purpose guns in deck mounts, 1934 Model

              3 x Twin mounts on centreline ends, majority aft

                        1 raised mount aft - superfiring

      16 - 1,57" / 40,0 mm 39,0 cal guns - 2,01lbs / 0,91kg shells, 2 000 per gun

              Anti-air guns in deck mounts, 1923 Model

              4 x Quad mounts on sides, evenly spread

                        4 raised mounts

      8 - 0,50" / 12,7 mm 62,0 cal guns - 0,08lbs / 0,04kg shells, 4 000 per gun

              Machine guns in deck mounts, 1926 Model

              2 x 4 row quad mounts on sides, aft deck forward

                        2 raised mounts

      Weight of broadside 246 lbs / 112 kg

Armour:

   - Belts:                     Width (max)        Length (avg)             Height (avg)

            Main:           1,57" / 40 mm     323,16 ft / 98,50 m     8,86 ft / 2,70 m

            Ends:   Unarmoured

              Main Belt covers 112% of normal length

              Main belt does not fully cover magazines and engineering spaces

   - Gun armour:         Face (max)     Other gunhouse (avg)     Barbette/hoist (max)

            Main:           0,51" / 13 mm                   -                                     -

   - Protected deck - single deck:

            For and Aft decks: 1,14" / 29 mm

            Forecastle:            0,59" / 15 mm    Quarter deck: 0,00" / 0 mm

   - Conning towers: Forward 2,01" / 51 mm, Aft 0,00" / 0 mm

Machinery:

            Oil fired boilers, steam turbines,

            Geared drive, 2 shafts, 40 000 shp / 29 840 Kw = 29,42 kts

            Range 6 900nm at 14,00 kts

            Bunker normal = 493 tons, at max displacement = 887 tons

Complement:

            269 - 350

Cost:

            £0,112 million / $0,448 million

Distribution of weights at normal displacement:

            Armament: 37 tons, 0,8%

               - Guns: 37 tons, 0,8%

            Armour: 395 tons, 9,0%

               - Belts: 181 tons, 4,1%

               - Armament: 4 tons, 0,1%

               - Armour Deck: 199 tons, 4,5%

               - Conning Tower: 12 tons, 0,3%

            Machinery: 1 318 tons, 30,0%

            Hull, fittings & equipment: 1 523 tons, 34,7%

            Fuel, ammunition & stores: 669 tons, 15,2%

            Miscellaneous weights: 444 tons, 10,1%

               - Hull below water: 270 tons

               - Hull above water: 158 tons

               - On freeboard deck: 16 tons

Overall survivability and seakeeping ability:

            Survivability (Non-critical penetrating hits needed to sink ship):

              4 143 lbs / 1 880 Kg = 127,9 x 4,0 " / 102 mm shells or 0,7 torpedoes

            Stability (Unstable if below 1.00): 1,24

            Metacentric height 2,1 ft / 0,6 m

            Roll period: 12,5 seconds

            Steadiness      - As gun platform (Average = 50 %): 76 %

                                   - Recoil effect (Restricted arc if above 1.00): 0,11

            Seaboat quality  (Average = 1.00): 1,37

Hull form characteristics:

            Hull has rise forward of midbreak, raised quarterdeck ,

              a ram bow and a round stern

            Block coefficient (normal/deep): 0,469 / 0,480

            Length to Beam Ratio: 10,23 : 1

            'Natural speed' for length: 21,05 kts

            Power going to wave formation at top speed: 58 %

            Trim (Max stability = 0, Max steadiness = 100): 55

            Bow angle (Positive = bow angles forward): 17,80 degrees

            Stern overhang: 7,55 ft / 2,30 m

            Freeboard (% = length of deck as a percentage of waterline length):

                                                                   Fore end,                Aft end

               - Forecastle:            17,00%,  24,93 ft / 7,60 m,  22,97 ft / 7,00 m

               - Forward deck:       11,00%,  22,97 ft / 7,00 m,  22,64 ft / 6,90 m

               - Aft deck:                45,00%,  14,44 ft / 4,40 m,  14,11 ft / 4,30 m

               - Quarter deck:        27,00%,  14,44 ft / 4,40 m,  14,44 ft / 4,40 m

               - Average freeboard:                      16,87 ft / 5,14 m

Ship space, strength and comments:

            Space - Hull below water (magazines/engines, low = better): 112,6%

                        - Above water (accommodation/working, high = better): 140,4%

            Waterplane Area: 12 432 Square feet or 1 155 Square metres

            Displacement factor (Displacement / loading): 122%

            Structure weight / hull surface area: 67 lbs/sq ft or 327 Kg/sq metre

            Hull strength (Relative):

                        - Cross-sectional: 0,94

                        - Longitudinal: 2,06

                        - Overall: 1,02

            Cramped machinery, storage, compartmentation space

            Excellent accommodation and workspace room

            Ship has slow, easy roll, a good, steady gun platform

            Good seaboat, rides out heavy weather easily

NIDERLANDY - ORDRE DE BATAILLE ORAZ ZESTAWIENIE SZCZEGÓŁOWE

 NIDERLANDY - ORDRE DE BATAILLE ORAZ ZESTAWIENIE SZCZEGÓŁOWE

Na zakończenie cyklu niderlandzkiego, obiecane kiedyś przeze mnie, szczegółowe ordre de bataille floty na koniec 1941 roku.

Poniżej, objaśnienia używanych przeze mnie skrótów nazw klas okrętów.

BB - pancernik

BC - krążownik liniowy

BBC - pancernik obrony wybrzeża

CV - lotniskowiec

CVE - lotniskowiec eskortowy

CA - krążownik ciężki

CL - krążownik lekki

DD - niszczyciel

TB - torpedowiec

SS - okręt podwodny

PB - patrolowiec

PC - kuter patrolowy

EE - eskortowiec

SCH - ścigacz okrętów podwodnych

GB - kanonierka

MTB - kuter torpedowy

MGB - kuter artyleryjski

ML - stawiacz min

MSC - trałowiec

MC - kuter trałowy

LCP - kuter desantowy (piechoty)

LCV - kuter desantowy (pojazdów)

KLSV - mały okręt desantowy (pojazdów)

LCC - transportowiec desantowy

ST - transportowiec wodnosamolotów

TS - transportowiec wojska

SV - zaopatrzeniowiec

FT - zbiornikowiec floty

DV - okręt baza

HV - okręt hydrograficzny

HC - kuter hydrograficzny

RS - okręt warsztatowy

DVD - okręt baza nurków

FTS - pływająca stacja torpedowa

TUG - holownik floty

TRS - okręt szkolny

RV - okręt badawczy

A teraz pełne, zawierające podstawowe dane taktyczno-techniczne, zbiorcze zestawienie okrętów niderlandzkiej MW na dzień 31.12.1941.

Kolorem zielonym zaznaczono okręty przebudowane lub zmodernizowane.