KOMUNIKAT POLITYCZNY Nr 2

                        KOMUNIKAT POLITYCZNY Nr 2

7 grudnia 1941 roku, o godz. 13:51 czasu kolumbijskiego, siły japońskie zaatakowały amerykańską bazę w Pearl Harbor na Hawajach. W dniu następnym, Stany Zjednoczone AP wypowiedziały Japonii wojnę. 9 grudnia, Prezydent Wielkiej Kolumbii wygłosił orędzie radiowe, w którym potępił japoński atak bez wypowiedzenia wojny oraz wyraził solidarność narodu kolumbijskiego z narodem amerykańskim. 11 grudnia, wojnę Stanom Zjednoczonym wypowiedziały Niemcy i Włochy. 10 dni później, USA odwzajemniło się Niemcom i Włochom tym samym.

12 grudnia, Prezydent Wielkiej Kolumbii zwołał na dzień 13.01.1942 r., nadzwyczajne posiedzenie Zgromadzenia Narodowego (połączone Izba Reprezentantów i Senat). W dniu 14 stycznia 1942 r., Zgromadzenie Narodowe Wielkiej Kolumbii, uchwaliło ustawę o wypowiedzeniu wojny Cesarstwu Japonii, Królestwu Włoch i Rzeszy Niemieckiej. W dniu następnym, Zgromadzenie Narodowe uchwaliło ustawy o: 

- internowaniu obywateli ww. państw; 

- zamrożeniu w kolumbijskich bankach środków finansowych, będących własnością Japonii, Włoch i Niemiec oraz ich obywateli'

- o nacjonalizacji, ulokowanych w kolumbijskich przedsiębiorstwach aktywów, będących własnością trzech ww. państw i ich obywateli. 

W konsekwencji tej ostatniej ustawy, zmianie uległy struktury własnościowe i nazwy następujących, związanych z obronnością, kolumbijskich przedsiębiorstw:

- Siemens Gruppe Colombia, nowa nazwa Eléctrico Grupo de Colombia, teraz w 100% własność państwowa;

- Carl Zeiss Lima, nowa nazwa Plantas Ópticas de Colombia, teraz w 90% własność państwowa, a w 10% kolumbijskiego kapitału prywatnego.

Uzgodniono z rządami USA i UK, że od 21 stycznia 1942 r., podążające do i z Europy kolumbijskie statki handlowe, będą pływały w ramach alianckich konwojów. Jednocześnie, rząd kolumbijski podjął następujące zobowiązania:

- w ciągu 1 miesiąca, zorganizuje i desygnuje do działań na Morzu Karaibskim grupę eskortową w składzie: 2 kanonierek, 2 eskortowców i 4 ścigaczy OP;

- w ciągu 3 miesięcy, zorganizuje i desygnuje do działań na środkowym Atlantyku grupę eskortową w składzie: 2 niszczycieli, 3 niszczycieli eskortowych, 2 eskortowców i 1 holownika pełnomorskiego.

Ponadto, rząd kolumbijski poinformował Aliantów, że planuje:

- do końca 1942 roku, wzmocnić grupę eskortową na środkowym Atlantyku o 3 okręty, w tym 1 lotniskowiec;

- do końca roku 1943, dodatkowo przeznaczyć do służby eskortowej co najmniej 7 okrętów.

Ww. siły eskortowe działać będą w jednolitym narodowo składzie i pod własnym dowództwem, lecz operacyjnie podlegać będą alianckim wyższym dowództwom.

Rząd kolumbijski zgłosił także gotowość do przekazania w ciągu 3 miesięcy, do działań na Pacyfiku, na ww. warunkach, następujących zespołów:

- zespołu w składzie: 1 pancernik typu Unidad, 1 krążownik ciężki typu Américo Vespucio, 2 krążowniki lekkie typu Almirante Padilla i 6 niszczycieli typu Tifón;

- flotylli okrętów podwodnych w składzie: 3 OP typu Narval, 2 OP typu Milano i okrętu-bazy typu Boyaca.

Zakłada się dalsze wzmocnienia ww. grup i zespołów o dalsze jednostki w późniejszym okresie (po roku 1943).

Trochę odrębnym tematem, jest udział w IIWS kolumbijskich sił lądowych i lotnictwa; omówię tę kwestię w późniejszym czasie.