Wznawiam publikację komunikatów wojennych; tym razem będą one dotyczyć udziału Wielkiej Kolumbii w IIWS. Mimo, że jest to już inna wojna, ciągłość numeracji komunikatów zachowuję.
KOMUNIKAT WOJENNY NR 19/1942
03.02.1942
Admiralicja
Wielkiej Kolumbii przejęła wyłączną odpowiedzialność za eskortę statków i
konwojów na obszarze Morza Karaibskiego. W razie potrzeby, nawiązana zostanie
współpraca z dowództwami amerykańskich Okręgów Morskich (US Naval Districts) nr
7, 8 i 10 oraz marynarką meksykańską.
05.02.1942
Rozpoczęła działalność na Morzu
Karaibskim kolumbijska Grupa Eskortowa C1
(Grupo de Escolta C1). Składa się ona
z:
- dwóch kanonierek typu Puma,
- dwóch eskortowców typu Persistente,
- czterech ścigaczy
OP typu Mosquete.
Dowódcą zespołu został capitán
de navío Pedro Varela Gómez, okrętem flagowym kanonierka Yaguar, a główną bazą Cartagena.
Ponadto, w działaniach
dozorowych na Morzu Karaibskim biorą udział:
- patrolowiec Pastaza (typ Urubamba),
- dwa ścigacze OP typu C-1,
- dwa kutry patrolowe typu
Marañón,
- trzy kutry patrolowe
typu Orinoco.
17.02.1942
Okręty Grupy Eskortowej C1 wykrywają, zmuszają
do zanurzenia i atakują bombami głębinowymi, niemiecki OP na północ od Aruby.
Rezultaty ataku nieznane; najwidoczniej U-boot
nie został poważniej uszkodzony.
18-20.02.1942
Odbyły się
wstępne rozmowy pomiędzy kolumbijską Admiralicją, a Departamentem Marynarki
USA, na temat ewentualnego udziału kolumbijskiej MW w wojnie na Pacyfiku.
24.02.1942
Zatopiony
został, płynący w konwoju ONS-67 kolumbijski drobnicowiec o pojemności
5 320 BRT.
03.03.1942
Sformowano
kolumbijską Eskadrę U (Escuadrón U), w składzie:
- pancernik
Unidad,
- krążownik
ciężki Américo Vespucio,
- dwa
krążowniki lekkie typu Almirante Padilla,
- sześć
niszczycieli typu Tifón.
Dowódcą zespołu został
contraalmirante Juan Maria Medina y Muro, okrętem flagowym pancernik Unidad, a główną bazą Callao.
17.03.1942
Bazujący w
La Guaira, samolot rozpoznawczo-bombowy Lockheed A-29 Hudson, na południe od Portoryko, atakuje bombami głębinowymi
niemiecki OP. U-boot prawdopodobnie został uszkodzony.
21.03.1942
Na mocy
porozumienia pomiędzy rządami Wolnej Francji, USA i Wielkiej Kolumbii, kolumbijska
Eskadra U, przejmuje obronę Nowej
Kaledonii, zastępując w tej roli amerykański zespół Task Force 6814. Główną bazą eskadry zostaje Numea.
28.03.1942
Sformowana
została kolumbijska Grupa Eskortowa A1 (Grupo
de Escolta A1), w składzie:
- dwa
niszczyciele typu Chubasco,
- trzy
niszczyciele eskortowe typu Trueno,
- dwa
eskortowce typu Obstinado,
- holownik
pełnomorski Hercules.
Dowódcą zespołu został capitán
de navío Mariano de la Puerta y Ureta, okrętem flagowym niszczyciel Brisa, a główną bazą La Guaira. Zadaniem grupy
jest eskortowanie konwojów w zachodniej części środkowego Atlantyku.
Ogólny bilans zysków i strat:
-
prawdopodobnie uszkodzono 1 OP,
- stracono
1 frachtowiec.
Działania grup okrętowych są bardzo interesujące, mama nadzieję, że będzie więcej informacji, karol flibustier
OdpowiedzUsuńNie spodziewałem się, że Nowa Kaledonia będzie na liście priorytetów. Należałoby raczej pobliskie kolonie francuskie zmusić do przejścia na stronę Wolnej Francji, zaczynając od Gujany Francuskiej. To jest działanie z perspektywy Wielkiej Kolumbii łatwe, a stanowi znaczącą zmianę sytuacji.
OdpowiedzUsuńStonk
Nowa Kaledonia obfituje w złoża rud niklu, który w czasach IIWS miał znaczenie strategiczne (domieszka do stali pancernej, narzędziowej i nierdzewnej). Po zajęciu przez Japończyków części Wysp Salomona, Alianci mocno obawiali się, aby następnym celem Japonii nie był ten właśnie archipelag. Japoński przemysł zbrojeniowy mocno odczuwał braki tego metalu.
UsuńWybiegając trochę w przyszłość, położony na jej terytorium port Numea, stał się jedną z głównych baz tyłowych amerykańskiego Dowództwa Południowego Pacyfiku, szczególnie w okresie walk o Guadalcanal.
Dziękuję Ci za zwrócenie uwagi Na Gujanę Francuską; mnie to jakoś umknęło 🙁. Realnie, kolonia ta dołączyła do Wolnej Francji 16.03.1943; chyba jednak warto przyśpieszyć to wydarzenie.
JKS