Komunikat wojenny nr 24/1944 cz.II – sierpień 1944

Komunikat wojenny nr 24/1944 cz.II – sierpień 1944

Przebieg działań.

Ruszyła wielka ofensywa na froncie chińskim! Do ataku, na całej praktycznie linii frontu, przeszło 5 chińskich armii, liczących łącznie ok. 1 400 tys. żołnierzy. W odwodzie pozostają: chińska armia pancerna (4 DPanc, 2 DZmot i 3 DP), polski korpus piechoty (3 DP, 1 BP), polski korpus pancerny (2 DPanc, 1 DZmot) i polski korpus pancerno-kawaleryjski (2 BKPanc, 2 BK, 1 bp). Wśród polskich wojsk znajdują się jednostki kolonialne: DP, BP, BK i bp. Na prawym, stykającym się z morzem skrzydle frontu, wsparcie oddziałów lądowych zapewnia chińska marynarka, używając do tego celu krążownika ciężkiego, 2 lekkich, 4 niszczycieli i kilkunastu lżejszych jednostek. W pierwszych dniach ofensywy, przełamane zostały japońskie linie obronne na głębokość od kilku do kilkunastu (ok. 30 na północy) km. Po pogłębieniu wyłomów, planuje się wprowadzić do walki odwody, celem wykorzystania powodzenia sił głównych. Dla zapobieżenia całkowitemu załamaniu się frontu, Japończycy rozpoczęli przerzucanie w rejon walk wojsk z Mandżurii oraz Korei (łącznie 3 DP, 1 DK i 1 ppanc). Niebawem kierunki tych przerzutów mogą ulec zmianie, bo u zachodnich wybrzeży Korei pojawiła się nowa, potężna siła – to polsko-chińska armada desantowa.

Śmiało można powiedzieć, że tak wielkich sił amfibijnych świat jeszcze nie widział. Do bezpośrednich działań desantowych zgromadzono w dwu zespołach łącznie (w nawiasach liczba okrętów polskich):

- 63(44) duże okręty desantowe,

- 79(54) średnich okrętów desantowych,

- 122(84) małe okręty desantowe,

- 294(204) kutry desantowe,

- 48(30) trałowców,

- 18(18) kanonierek desantowych,

- 21(12) transportowców desantowych,

- 2(2) okręty dowodzenia.

Razem 647(448) jednostek. Armada ta ma – tylko w dwu pierwszych rzutach – przewieźć i wyładować na brzeg łącznie (w nawiasach liczba jednostek polskich): 8(6) brygad piechoty morskiej, 5(1) dywizji piechoty, 1(1) dywizję i 1(0) brygadę pancerną. Do wyładowania w trzecim rzucie wstępnie przewidziano: 3(2) brygady górskie oraz liczne oddziały inżynieryjno-saperskie i tyłowe. Ponadto planowane jest zrzucenie w dniu „D” 2(1) brygad powietrzno-desantowych.

Zaopatrzenie, uzupełnienia i pomoc techniczną zapewnia tej flocie mieszany polsko-chiński zespół transportowy w składzie: 4(4) tankowców, 8(5) zaopatrzeniowców, 6(4) transportowców wojska, 2(2) okrętów szpitalnych, 4(1) holowników i 8(0) frachtowców „cywilnych”

Zadanie bezpośredniej osłony i wsparcia powietrznego tych sił zapewnić ma bazujące na terytorium Chin lotnictwo w łącznym składzie 5 dywizjonów myśliwskich, 3 dywizjonów lekkich, 2 średnich i 1 ciężkich bombowców.

Bliska osłona i wsparcie od strony morza została powierzona dwóm zespołom okrętów:

Południowy (polski) w składzie:

- pancernik typu Władysław Łokietek (BB-4 1923/1939),

- 2 pancerniki typu Władysław Jagiełło (BB-6 1932),

- 2 krążowniki ciężkie typu Warszawa (CA-10 1925),

- 4 krążowniki lekkie typu Kołobrzeg (CL-18 1924),

- 4 krążowniki plot typu Skarżysko (CLA-8 1940),

- 2 kanonierki typu Harpia (GB-11 1922/1943),

- 8 niszczycieli typu Samum (DD-54 1932),

- 8 niszczycieli typu Boreasz (DD-70 1936),

- 7 niszczycieli eskortowych typu Kujawy (DE-17 1937);

Północny (chiński) w składzie:

- krążownik liniowy,

- 2 krążowniki lekkie,

- 2 kanonierki,

- 4 niszczyciele,

- 2 niszczyciele eskortowe,

- 2 torpedowce,

- 2 eskortowce.

Daleką osłonę morską i powietrzną operacji zapewnia, krążący pomiędzy Szanghajem a wyspą Czedżu polski zespół w składzie:

- 2 pancerniki typu Stefan Batory (BB-10 1943),

- 2 krążowniki liniowe typu Bolesław Śmiały (BC-1 1917/1933),

- 2 lotniskowce typu Hetman Żółkiewski (CV-8 1941),

- lotniskowiec typu Hetman Kamieniecki (CV-2 1930),

- lotniskowiec typu Hetman Chodkiewicz (CV-4 1934),

- 3 lotniskowce eskortowe typu Generał Kątski (CVE-6 1943),

- lotniskowiec warsztatowy typu Zyndram z Maszkowic (CVR-1 1944),

- 2 krążowniki ciężkie typu Giżycko (CA-14 1937),

- 4 krążowniki lekkie typu Tarnopol (CL-32 1936),

- 7 niszczycieli typu Burza (DD-108 1942),

- 8 niszczycieli typu Autan (DD-100 1941).

Zespół ten posiada na pokładach 540 samolotów (nie licząc wodnosamolotów pokładowych ciężkich jednostek), w tym 271 myśliwców.

Dodatkowo, poprzedzającej operację desantową nocy, dwa krążowniki minowe typu Okeanos (CM-5 1936) postawiły u zachodniego wejścia do cieśniny Czedżu 560 min na różnych głębokościach, co praktycznie wykluczyło na pewien okres możliwość przedarcia się tamtędy tak nawodnych, jak i podwodnych okrętów wroga. Ustawiono również na południe od Czedżu kordon składający się z sześciu OP, mający za zadanie nie dopuścić także tą drogą okrętów npla w rejon desantu.

Ogółem w planowanej operacji desantowej bezpośrednio, lub pośrednio biorą udział 772(553) jednostki morskie, ok. 900 samolotów i ok. 190 tys. żołnierzy, nie licząc personelu morskiego i lotniczego.

Sam desant poprzedziło 2-dniowe bombardowanie z morza i powietrza miejsc lądowania pierwszego rzutu, artylerii nadbrzeżnej, baz morskich i lotniczych oraz węzłów komunikacyjnych. Zrzucono łącznie 767 t bomb oraz wystrzelono 240 pocisków 406 mm,  600 356 mm, 240 283 mm, 480 203 mm, 1760 152 mm, 2380 135 mm, 2820 120 mm i 2640 105 mm. Zatopiono 1 krążownik lekki, 1 torpedowiec, 1 OP, 2 dozorowce, 1 ścigacz, 1 stawiacz min, 1 trałowiec i 3 statki; zniszczono na ziemi i w powietrzu 56 samolotów. Straty własne wyniosły 9 samolotów. 
Poniżej uproszczona mapka sytuacyjna opisywanych działań.

 Starcia sił lekkich z udziałem polskich i chińskich jednostek przyniosły następujące straty:

- po stronie japońskiej 1 minowiec, 2 dozorowce, 3 ścigacze, 1 kabotażowiec i 1 statek rybacki,

- po stronie polskiej 1 ścigacz,

- po stronie chińskiej 1 ścigacz.

Kontynuowano ofensywę lotniczą na macierzyste wyspy Japonii. Wykonano 704 samolotoloty, zrzucając łącznie 2464 t bomb. Zatopiono 1 lotniskowiec typu Unryu (tuż po zaliczeniu prób odbiorczych; nie zdążył nawet odbyć dziewiczego rejsu bojowego, biedaczek!), 1 krążownik lekki, 1 patrolowiec, 1 holownik i 3 statki; zniszczono w powietrzu i na ziemi 33 samoloty. Straty własne zamknęły się liczbą 18 maszyn własnych. Ataki na centra przemysłowe (Jokohama, Osaka, Kobe, Hiroszima) przyniosły skutki uboczne w postaci spalenia kilku dzielnic mieszkaniowych z licznymi ofiarami wśród ludności cywilnej (w sumie ok. 15 tys.).

Wojna podwodna przyniosła w bieżącym miesiącu następujące wyniki (bez uwzględnionych gdzie indziej):

- zatopionych statków japońskich 5,

- zatopionych japońskich OP 3,

- zatopionych polskich statków 1,

- zatopionych chińskich statków 1.

Aspekty polityczne.

Odbyło się precedensowe w swej formie, wspólne posiedzenie Rady Ministrów, Rady Byłych Premierów i szefów sztabów armii i marynarki, z osobistym udziałem Cesarza. Po burzliwej dyskusji, w czasie której premier, minister i szef sztabu armii oraz szef sztabu marynarki, z niezbyt silnym poparciem dwu innych członków rządu nalegali na dalsze prowadzenie wojny, wszyscy członkowie Rady Byłych Premierów zażądali ustąpienia rządu. W podsumowującej dyskusję krótkiej i wyważonej wypowiedzi, Cesarz podziękował obecnemu rządowi za dotychczasową pracę, stwierdzając jednocześnie, że nowa sytuacja wymaga nowej polityki, a więc i nowych ludzi. Po opuszczeniu przez Cesarza sali obrad, wstępnie przedyskutowano skład nowego rządu. Niechętnie, ale jednak przyjęto do wiadomości, że ministrowie armii i marynarki muszą pozostać na swoich stanowiskach, aby uniknąć – niechybnego rzekomo – buntu w siłach zbrojnych na skutek ich ewentualnego odwołania. Powołanie i zaprzysiężenie nowego rządu przewidziano na najbliższe tygodnie.

Bilans strat.

Po stronie polskiej:

- zatopionych: 1 pancernik, 2 lotniskowce, 1 ciężki krążownik, 3 lekkie krążowniki, 1 krążownik plot, 1 kanonierka, 1 kanonierka rzeczno-morska, 8 niszczycieli, 2 niszczyciele eskortowe, 8 okrętów podwodnych, 1 podwodny stawiacz min, 2 eskortowce, 1 patrolowiec, 5 kutrów patrolowych, 4 ścigacze torpedowe, 3 ścigacze artyleryjskie, 1 duży okręt desantowy, 5 średnich okrętów desantowych, 11 małych okrętów desantowych, 26 kutrów desantowych, 3 trałowce desantowe, 3 holowniki, 16 statków;

- zestrzelonych lub zniszczonych na ziemi 1554 samoloty;

- zabitych i wziętych do niewoli 31260 osób.

Po stronie chińskiej:

- zatopionych: 1 lekki krążownik, 2 niszczyciele, 3 torpedowce, 10 okrętów podwodnych, 1 patrolowiec, 2 ścigacze artyleryjskie, 7 ścigaczy torpedowych, 1 duży okręt desantowy, 4 średnie okręty desantowe, 4 małe okręty desantowe, 10 kutrów desantowych, 47 statków;

- zestrzelonych lub zniszczonych na ziemi 818 samolotów;

- zabitych i wziętych do niewoli 319200 osób.

Po stronie japońskiej:

- zatopionych: 7 pancerników, 3 krążowniki liniowe, 15 lotniskowców, 2 transportowce wodnosamolotów, 9 ciężkich krążowników, 13 lekkich krążowników, 2 kanonierki, 23 niszczyciele, 1 niszczyciel eskortowy, 7 torpedowców, 54 okręty podwodne, 23 stawiacze min, 11 trałowców, 12 patrolowców, 29 dozorowców, 25 ścigaczy torpedowych, 2 holowniki, 206 statków;

- zestrzelonych lub zniszczonych na ziemi 3768 samolotów;

- zabitych i wziętych do niewoli ok. 307500 osób.

Po stronie syjamskiej:

- zatopionych: 2 pancerniki obrony wybrzeża, 1 krążownik lekki, 1 kanonierka, 8 torpedowców, 2 okręty podwodne, 2 patrolowce, 6 trałowców, 1 ścigacz torpedowy, 1 holownik, 15 statków;

- zestrzelonych lub zniszczonych na ziemi 46 samolotów;

- zabitych i wziętych do niewoli ok. 2740 osób.

Komunikat wojenny nr 24/1944 cz.I – sierpień 1944

Komunikat wojenny nr 24/1944 cz.I – sierpień 1944

Przebieg działań.

Dowództwo 5.Floty utworzyło zespół U.5.1 w składzie:

- 2 pancerniki typu Kazimierz Jagiellończyk (BB-8 1938),

- 3 krążowniki liniowe typu Leszek Biały (BC-3 1930),

- 3 lotniskowce typu Hetman Czarniecki (CV-6 1940),

- 3 lotniskowce eskortowe typu Generał Kątski (CVE-6 1943),

- krążownik ciężki typu Lwów (CA-12 1931),

- 2 krążowniki lekkie typu Płock (CL-22 1929),

- 4 krążowniki plot typu Świdnik (CLA-4 1933),

- 6 niszczycieli typu Wulkan (DD-82 1939),

- 4 niszczyciele typu Autan (DD-100 1941),

- 7 niszczycieli typu Boreasz (DD-70 1936),

- 4 niszczyciele eskortowe typu Pałuki (DE-29 1942).

Powyższym siłom towarzyszył zespół techniczno-zaopatrzeniowy TZ.5.1 w składzie:

- lotniskowiec warsztatowy typu Zyndram z Maszkowic (CVR-1 1944),

- okręt warsztatowy typu Lestek (RS-3 1943),

- holownik oceaniczny typu Słoń (TUG-14 1934),

- 3 zbiornikowce towarzyszące typu Karpaty (FT-12 1940),

- zaopatrzeniowiec typu Togo (SV-7 1929),

- 3 krążowniki plot typu Skarżysko (CLA-8 1940),

- 7 niszczycieli typu Samum (DD-54 1932),

- 4 eskortowce typu Kobra (EE-43 1933).

Lotniskowce zespołu U.5.1 przenosiły łącznie: 156 myśliwców, 93 bombowce nurkujące, 63 samoloty torpedowe, 30 samolotów rozpoznawczo-bombowych i 9 amfibii rozpoznawczo-ratowniczych. Bilans ten nie uwzględnia samolotów bazujących na lotniskowcu warsztatowym (łącznie 30) oraz wodnosamolotów pokładowych ciężkich jednostek.

Pierwszego dnia zespół U.5.1 wyszedł pozycję ok. 250 Mm na południe od Tokio i zaatakował japońskie lotniska na środkowej części Honsiu, pomiędzy Osaką a Tokio. W wyprawie wzięło udział 249 samolotów, w tym 93 myśliwce, 93 bombowce nurkujące i 63 samoloty torpedowe wyposażone w bomby. 63 myśliwce pozostały do osłony zespołu, z czego 21 stale w powietrzu. Osłabiona niedawnym odesłaniem na Kiusiu i Sikoku stu kilkudziesięciu samolotów, japońska obrona plot atakowanego regionu nie była w stanie skutecznie przeciwstawić się atakowi. Na spotkanie polskich grup powietrznych zdołały wystartować jedynie 54 myśliwce, 36 dołączyło do nich już w końcowej fazie nalotu. W wyniku walk powietrznych zestrzelono 63 japońskie samoloty, a na ziemi zniszczono dalszych 55. Straty własne wyniosły 25 myśliwców i 15 bombowców, z czego 6 na skutek działań japońskiej artylerii plot.

Po uzupełnieniu części strat przebazowanymi z lotniskowca warsztatowego maszynami, ponowiono atak następnego dnia. Tym razem wystartowało łącznie 259 samolotów, w tym 88 myśliwców, 91 bombowców nurkujących, 60 uzbrojonych w bomby samolotów torpedowych i 20 samolotów rozpoznawczo-bombowych. Zniszczono w powietrzu i na ziemi 99 samolotów wroga, przy stratach własnych 29 maszyn.

Ogólny bilans operacji zamknął się stosunkiem utraconych samolotów 69:217, na korzyść strony polskiej. Strata w tak krótkim czasie ponad stu japońskich myśliwców oraz poważne „sponiewieranie” lotnisk, mocno odsłania rejon środkowej Honsiu przed ewentualnymi dalszymi polskimi atakami powietrznymi w najbliższym czasie. Taki też był zasadniczy cel tej operacji.

Idąc niejako za ciosem, ciężkie bombowce z Okinawy i Iwo-Jimy wykonały serię nocnych i dziennych nalotów kolejno na Osakę (dwukrotnie), Kobe, Nagoję, Jokosukę (dwukrotnie) i Jokohamę. Atakowano:

- w Osace port oraz zakłady metalurgiczne, elektrotechniczne i chemiczne,

- w Kobe  port oraz zakłady metalurgiczne i lotnicze,

- w Nagoi port oraz zakłady lotnicze i elektrotechniczne,

- w Jokosuce bazę morską, stocznię, zakłady metalurgiczne oraz lotnicze,

- w Jokohamie port, stocznię oraz rafinerię.

Wykonano 462 samolotoloty, zrzucając łącznie 1502 t bomb, w tym 66 ton zapalających na Jokohamę. Zatopiono: 1 pancernik (remontowany Mutsu), 1 lotniskowiec eskortowy, 1 krążownik ciężki, 2 OP, 1 eskortowiec, 1 stawiacz min i 7 statków; zestrzelono 9 samolotów. Poczyniono poważne straty w infrastrukturze portowej i przemysłowej; m.in. prawie doszczętnie spłonęła (wraz z sąsiadującą dzielnicą) rafineria w Jokohamie. Straty własne wyniosły 16 bombowców.

Ciężkie bombowce z lotnisk na Tajwanie oraz w Szanghaju, Tajczou i Hangczou bombardowały w dzień i w nocy cele w południowej Japonii. Niektóre naloty dzienne miały osłonę myśliwską. Atakowano:

- w Kanoi bazę lotniczą,

- w Kagoszimie port i bazę lotniczą,

- w Nagasaki port i stocznię,

- w Sasebo bazę morską i stocznię,

- w Kumamoto zakłady maszynowe i elektrotechniczne,

- w Fukuoce port i bazę lotniczą,

- w Kitakiusiu/Szimonoseki port oraz zakłady maszynowe, lotnicze i chemiczne,

- w Oicie port oraz zakłady metalurgiczne i rafinerię,

- w Hiroszimie port i bazę lotniczą,

- w Kure bazę morską, stocznię oraz akademię morską,

- w Matsujamie port i rafinerię.

Wykonano 550 samolotolotów, zrzucając łącznie 1925 t bomb, w tym 154 zapalających (Kitakiusiu, Oita). Zatopiono: 1 pancernik (remontowany i przezbrajany Hyuga), 1 lekki krążownik, 2 niszczyciele, 1 OP, 1 patrolowiec, 1 ścigacz torpedowy i 8 statków; zestrzelono i zniszczono na ziemi 55 samolotów. Ciężkie straty dotknęły zakłady przemysłu zbrojeniowego w regionie; całkowicie zniszczono wielkie zakłady chemiczne (materiały wybuchowe, kwas siarkowy i azotowy, nawozy sztuczne) w Kitakiusiu, doprowadziło to do zrujnowania znacznej części miasta oraz śmierci kilku-kilkunastu tysięcy mieszkańców. Straty własne zamknęły się liczbą 35 samolotów. Osobna uwaga należy się pancernikowi Hyuga. Dotychczas uważany był w japońskiej flocie za „szczęśliwego pechowca”; trzykrotnie poważnie uszkodzony, zawsze wychodził z opresji z życiem. Tym razem szczęście go ominęło, ale pech już nie. Trafiony sześcioma półtonowymi bombami wywrócił się o 135^o i spoczął na dnie basenu remontowego w Kure.

Bombardowane były również Ryojun (Port Arthur) oraz cele w Korei: Inczon, Pusan i Namp’o. Wykonano 416 samolotolotów, zrzucając łącznie 1536 t bomb. Wszystkie naloty osłaniane były przez myśliwce. Zatopiono: 1 krążownik lekki, 1 kanonierkę, 1 niszczyciel eskortowy, 1 torpedowiec, 1 OP, 2 dozorowce, 1 stawiacz min i 6 statków; zestrzelono i zniszczono na ziemi 61 samolotów. Straty własne wyniosły 29 maszyn.

Następny, utworzony przez 5.Flotę zespół U.5.2 w składzie:

- 2 krążowniki lotnicze typu Wilno (CAC-1 1942),

- krążownik lekki typu Tarnopol (CL-32 1936),

- 3 krążowniki lekkie typu Gustavia (CL-26 1933),

- 8 niszczycieli typu Burza (DD-108 1942),

atakował lotnictwem i artylerią wyspy Sakishima, Okino, Tokunoshima, Amami i Kikai. Ponieważ w  porze dziennej, zespół znajdował się pod stałym „parasolem” 10 myśliwców z Okinawy, wszystkie wodnosamoloty z krążowników lotniczych mogły zostać użyte do celów ofensywnych. Akcja przyniosła zatopienie: 1 OP, 3 dozorowców, 1 ścigacza, 1 kabotażowca, 1 promu i 8 statków rybackich oraz 21 samolotów. Straty własne zamknęły się zestrzeleniem 6 samolotów i nieznacznym uszkodzeniem krążownika typu Tarnopol.

Chińskie lotnictwo i siły lekkie marynarki atakowały japońską żeglugę u zachodnich brzegów Korei. Zatopiono 3 eskortowce, 1 ścigacz i 3 statki oraz zestrzelono 5 samolotów. Straty chińskie to 5 ścigaczy i 8 samolotów.

Płynąc z Clipperton na Iwo-jimę, nasz okręt zaopatrzeniowy OP Mątwa (SDS-3 1942, 8332 tn, 6x135), napotkał na północ od Hawajów japoński tankowiec o pojemności ok. 12 tys. BRT, osłaniany przez eskortowiec typu Ukuru (940 ts, 3x120 mm) i dość niespodziewanie został zmuszony do odegrania roli krążownika pomocniczego. Obydwie jednostki wroga zostały zatopione. Trzeba jednak uznać, że japoński eskortowiec dzielnie stawał w obronie powierzonego mu statku i zanim spoczął na dnie, zdołał zadać naszemu okrętowi na tyle poważne uszkodzenia, że zmusiły go one do  przerwania zaplanowanej misji i udania się do Rabaulu, celem dokonania koniecznych napraw.

W swoim bojowym debiucie, nasze najnowsze ścigacze torpedowe typu ST-129, dokonały z Iwo-jimy krótkiego wypadu w rejon Wysp Bonin (Ogasawara). Zatopiono 2 niewielkie statki rybackie i zestrzelono jeden wodnosamolot; okrętów wojennych wroga nie napotkano.

Informacje uzupełniające.

Przeprowadzono z portów metropolii do Chin następny duży konwój. Składał się on z: 4 tankowców, 1 masowca, 13 drobnicowców, 1 chemikaliowca, 3 chłodniowców, 4 zaopatrzeniowców, 1 transportowca wodnosamolotów i  transportowca wojska. Do eskorty konwoju zaangażowano łącznie 19 okrętów wojennych. Konwój ten dostarczył do miejsc wyładowania łącznie 24000 t paliw, 9000 t ładunków masowych (siarka, fosforyty, chemikalia), 58000 t ładunków drobnicowych (w tym 30000 t uzbrojenia, amunicji i sprzętu wojskowego) oraz 1500 żołnierzy.

W rejonie portów Suao, Naha, Hangczou, Szanghaj, Tiencin i Czyfu skoncentrowano polskie siły, liczące łącznie: dywizję piechoty, dywizję pancerną, 6 brygad piechoty morskiej, 2 brygady górskie (w tym jedna kolonialna), brygadę powietrzno-desantową i samodzielny batalion piechoty (kolonialny).

Aspekty polityczne.

Odbyła się polsko-chińska konferencja premierów, ministrów spraw zagranicznych, wojny, marynarki i lotnictwa. Omówiono na niej sposoby prowadzące do jak najszybszego zakończenia wojny.

Wiadomości z floty nr 57/3/1944

Wiadomości z floty nr 57/3/1944

Okręty.

Oddano do służby 8 kutrów patrolowych typu KP-57 (PC-57 1941). Będą one stacjonować na Tajwanie (2), Okinawie (4) i Iwo-jimie (2).

Oddano do służby 10 kutrów desantowych typu KD-29 (LC-29 1939).

Oddano do służby 4 małe okręty desantowe piechoty typu OD-3 (LSS-3 1934).

Oddano do służby 1 mały okręt desantowy czołgów typu OD-9 (LSS-9 1935).

Oddano do służby 3 średnie okręty desantowe typu Dąbie (LSM-9 1939).

Oddano do służby 1 duży okręt desantowy piechoty typu Biskaje (LSL-1 1939).

Oddano do służby 2 trałowce desantowe typu TD-1 (MSL-1 1943).

Ww. okręty desantowe uzupełnią straty poniesione podczas inwazji Iwo-jimy.

Oddano do służby 4 kanonierki desantowe typu Wezuwiusz (LSG-1 1944).

Oddano do służby 2 kanonierki desantowe typu Orizaba (LSG-9 1944).

Kolonie.

Ukończono w Togo, Namibii, na Pembie i PPTR formowanie i wstępne szkolenie czterech batalionów górskich oraz dowództwa brygady wraz z oddziałami i pododdziałami organicznymi. Utworzona w ten sposób brygada górska, po dodatkowym przeszkoleniu i zgraniu, zostanie przeniesiona do Chin, w rejon Tiencinu.

W Namibii rozpoczęto formowanie i szkolenie samodzielnego dywizjonu kawalerii na wielbłądach.

Kontynuowane jest na Pembie i Belitung formowanie i szkolenie dwu samodzielnych batalionów piechoty.

Aktualnie łączna liczebność naszych wojsk tubylczych osiągnęła (wraz z pododdziałami pomocniczymi) 80 500 żołnierzy.

Inne.

Zakończono na Iwo-jimie budowę lotniska nr 2, stacjonować na nim będzie dywizjon ciężkich bombowców typu CZL-92B Drop (22 samoloty) oraz dywizjon myśliwców typu CZL-91M Sokół (31 samolotów). Tym samym, łączna ilość bazujących na Dalekim Wschodzie dywizjonów polskich ciężkich bombowców osiągnęła liczbę 12 (4 PWL-127B Struś i 8 CZL-92B Drop). Bombowce te są w stanie unieść jednorazowo od 836 do 1716 t bomb, w zależności od odległości celu.

Zakończono również na Iwo-jimie budowę przystani dla jednostek o wyporności do 3000 tn oraz bazy wodnosamolotów dla ok. 20 aparatów.