Porozumienie polsko-chińskie cz. I

Porozumienie polsko-chińskie cz. I

Jak już wspomniano po tzw. „incydencie na Morzu Południowochińskim” polskie MSZ we współdziałaniu z Ministerstwami Wojska, Marynarki i Lotnictwa podjęło działania mające na celu zawarcie z Chinami porozumienia o współpracy w dziedzinie wojskowości, ze szczególnym uwzględnieniem spraw związanych z marynarkami wojennymi obu krajów. Projekt porozumienia obejmuje:

1. udzielenie przez stronę polską stronie chińskiej na preferencyjnych warunkach długoterminowego kredytu w wysokości 230 mln złotych (ok. 10 mln funtów szterlingów),

2. zgodę strony polskiej na spłacanie części kredytu w chińskich towarach eksportowych (ryż, herbata, jedwab),

3. sprzedaż stronie chińskiej w ramach zaciągniętego kredytu polskich okrętów wojennych zarówno nowych, jak i „używanych”, a także uzbrojenia, głównie artylerii morskiej,

4. wysłanie do Chin na koszt strony polskiej misji morskich, wojskowych i lotniczych, których zadaniem byłoby szkolenie personelu chińskich sił zbrojnych oraz pomoc w organizacji ośrodków szkoleniowych wszystkich rodzajów sił zbrojnych,

5 umożliwienie oficerom chińskim odbycia stażów szkoleniowych w polskich jednostkach wojskowych i na okrętach,

6. umożliwienie kandydatom z Chin odbycia nauki w polskich oficerskich szkołach wojskowych wszystkich specjalności oraz studiów w Akademii Wojennej,

7. udostępnienie przez stronę chińską okrętom Polskiej Marynarki Wojennej wybranych portów oraz umożliwienie budowy w niektórych z nich infrastruktury koniecznej do stworzenia w nich baz zaopatrzeniowych (ilość i lokalizacja portów oraz baz do uzgodnienia),

8. umożliwienie przez stronę chińską stronie polskiej budowy na terenie Chin baz lotniczych (ilość i lokalizacja do uzgodnienia),

9. zgodę strony chińskiej na umieszczenie w położonych na terenie Chin bazach morskich i lotniczych polskich garnizonów wojskowych w sile zapewniającej ich obsługę i bezpośrednią obronę (szczegóły do uzgodnienia),

10. zapewnienie, że realizacja zapisów punktów 7-9 nie będzie w żaden sposób ograniczała suwerenności państwa chińskiego na jego terytorium.

Podpisane na tych warunkach porozumienie, może stać się przy zgodnej woli obu stron,  podstawą do zawarcia w przyszłości polsko-chińskiego przymierza obronnego.

Aktualnie w Chinach przebywa i prowadzi negocjacje ze stroną chińską polska delegacja składająca się z dyplomatów, ekonomistów i wojskowych wszystkich rodzajów sił zbrojnych. Zakończenie negocjacji i podpisanie porozumienia przewidziane jest na koniec 1921 roku.

Wiek floty cz. II uzupełniona

Wiek floty cz. II uzupełniona

Odpowiadając na sugestie niektórych Kolegów, obliczyłem dodatkowo wiek flot francuskiej, włoskiej, japońskiej i amerykańskiej. Wyniki przedstawiam w poniższej tabeli.

Klasa/grupa okrętów	Polska	Wielka Brytania	Francja	Włochy	Japonia	USA	Średnia
Okręty liniowe	8,4	7,6	10,0	12,1	10,8	10,9	10,3
Krążowniki	10,0	6,3	16,3	10,4	15,0	18,3	13,3
Niszczyciele	8,1	4,5	8,3	7,8	8,8	3,6	6,6
Okręty podwodne	7,2	5,9	5,2	5,2	4,3	5,0	5,1
Główne klasy okrętów	8,5	5,3	8,7	7,7	9,3	5,2	7,2
Okręty lotnicze		5,3				6,3	5,8
Okręty eskortowe i patrolowce	8,6	5,5	3,8			3,1	4,1
Kanonierki	13,1	9,4	7,2	5,0	15,4	17,8	11,0
Okręty przybrzeżne	1,3	4,0	5,1	4,3	2,0	4,5	4,0
Okręty desantowe		5,2					5,2
Okręty minowe	6,1	4,2	5,5	3,1	4,8	3,5	4,2
Okręty szkolne i pomocnicze	5,5	7,3	9,0	8,2	13,8	10,6	9,8
Cała flota	7,7	5,2	6,4	5,7	9,7	5,0	6,4

  

Tabela nie obejmuje monitorów, pancerników obrony wybrzeża, pływających baterii i innych nielicznych jednostek, które trudno było gdziekolwiek zaklasyfikować. W porównaniu do poprzednich moich informacji, zmienił się nieco wiek floty polskiej. Spowodowane to jest przesunięciem „punktu pomiarowego” wieku (01.01.1922) i ścisłym dopasowaniem metodyki obliczeń do tej, która była zastosowana względem innych flot. W przypadku floty włoskiej nie uwzględniono podziału na Włochy północne i południowe.

Okazało się, że w porównaniu z kilkoma przykładowymi flotami, nasza wcale nie jest taka młoda. Główną uwagę będę musiał zwrócić na konieczność odmłodzenia floty niszczycieli i OP. Stosunkowo wysoki wskaźnik wieku okrętów japońskich wynika zapewne z braku większych strat w IWS.

Na uwagę zasługuje „zgrzybiały” wiek amerykańskich krążowników; jednak z uwagi na wielką liczbę zbudowanych w latach 1918-1921 niszczycieli, nie wpłynęło to znacząco na średni wiek okrętów. Dodatkowo flotę amerykańską „odmłodziła” duża liczba oddanych w latach 1917-1919 małych przybrzeżnych ścigaczy OP.

W ogóle niektóre wyniki mogą być zaskakujące, ale uważam że „gołe” liczby bez odpowiedniego komentarza czy objaśnienia, mogą wprowadzać w błąd. Jak już wcześniej napisałem, spróbuję powtórzyć takie obliczenia ok. roku 1930, kiedy już wpływ IWS na stan flot stanie się mniej zauważalny.