środa, 27 maja 2026

BIULETYN INFORMACYJNY NR 44/1/1941

                BIULETYN INFORMACYJNY NR 44/1/1941

Okręty

Oddano do służby:
- trzy kutry patrolowe typu P-15 (post z dnia 21.05.2026),
- eskortowiec typu Obstinado (post z dnia 24.05.2026),
- drugi i ostatni eskortowiec typu Persistente.
Rozpoczęto budowę:
- sześciu okrętów podwodnych typu Milano,
- trzech niszczycieli typu Aguacero.
Trwa budowa:
- lekkiego lotniskowca typu Federación (w amerykańskiej stoczni Bethlehem Quincy),
- eskortowca typu Obstinado,
- trzech kutrów patrolowych typu P-15.
Rozpoczęła się przebudowa trzech niszczycieli typu Trueno na niszczyciele eskortowe.
Wycofano ze służby i po krótkotrwałym wykorzystaniu w roli okrętu-celu dla lotnictwa, zezłomowano torpedowiec Teniente Rodríguez. Zdemontowaną artylerię i broń maszynową, oddano do dyspozycji artylerii nadbrzeżnej.
Aktualnie, w skład floty kolumbijskiej (morskiej) wchodzą:
- 1 pancernik,
- 2 pancernik obrony wybrzeża,
- 2 monitory,
- 1 krążownik ciężki,
- 4 krążowniki lekkie,
- 17 niszczycieli,
- 4 torpedowce,
- 13 okrętów podwodnych,
- 4 kanonierki,
- 17 kutrów torpedowych,
- 8 patrolowców,
- 17 kutrów patrolowych,
- 3 eskortowce,
- 11 ścigaczy okrętów podwodnych,
- 2 stawiacze min,
- 10 trałowców,
- 10 kutrów trałowych,
- 3 średnie okręty desantowe,
- 6 małych okrętów desantowych,
- 24 kutry desantowe,
- 1 szturmowy transportowiec desantowy,
- 1 transportowiec wodnosamolotów,
- 2 transportowce wojska,
- 2 okręty-bazy,
- 1 zaopatrzeniowiec,
- 2 zbiornikowce floty,
- 1 okręt warsztatowy,
- 1 okręt ratowniczy,
- 3 okręty hydrograficzne,
- 2 holowniki pełnomorskie,
- 1 okręt szkolny.
Komponent rzeczny floty składa się z:
- 2 monitorów,
- 2 pływających baterii artyleryjskich,
- 5 kanonierek,
- 2 kutrów pancernych,
- 14 kutrów,
- 2 stawiaczy min,
- 2 trałowców,
- 4 kutrów desantowych,
- 6 ślizgaczy,
- 1 okrętu dowodzenia,
- 1 transportowca wojska,
- 1 zaopatrzeniowca,
- 2 holowników.

Uzbrojenie

Na nawodnych okrętach morskich głównych klas, rozpoczęto wymianę nkm-ów 12,7 mm na działka 20 mm.

Artyleria nadbrzeżna

Zakończono budowę baterii artylerii nadbrzeżnej Punta Tetas (Antofagasta), jej skład to: 4x152 mm L/53 BS/HM M1920, 3x76,2 mm L/23 BS/BSB M1900, 6x37 mm L/51 COW/FNA M1918 i 4x12,7 mm L/90 Browning/FNA M1921.

Lotnictwo

Wprowadzono do użytku pierwszy kolumbijski samolot wojskowy rodzimej konstrukcji, rozpoznawczy/obserwacyjny typ PA R-1 Tangara. Oto jego dane taktyczno-techniczne:
- górnopłat zastrzałowy, konstrukcja metalowa półskorupowa, poszycie całkowicie metalowe;
- podwozie klasyczne, główne chowane w locie, kółko ogonowe stałe;
- załoga: 2 osoby (pilot, obserwator);
- wymiary (LxSxH): 7,95x12,10x2,85 m, powierzchnia nośna 19,30 m2;
- masa własna 1 775 kg, startowa 2 250 kg;
- napęd: silnik gwiazdowy 9-cylindrowy Wright R-1820-1 Cyclone o mocy 575 KM;
- prędkość maksymalna 363 km/h, przelotowa 320 km/h;
- pułap praktyczny 5 700 m, prędkość wznoszenia 7,5 m/s;
- zasięg 609 Mm (1128 km);
- uzbrojenie: 1 stały i 1 ruchomy km 7,62 mm.
Jak na razie, do lotnictwa MW trafiło 9 maszyn tego typu.
Zakupiono i wprowadzono do użytku 13 samolotów myśliwskich typu Grumman F4F Wildcat.
Zmontowano w kolumbijskich zakładach i wprowadzono do użytku:
- dalszych 10 samolotów torpedowo-bombowych typu Douglas TBD Devastator,
- dalszych 13 samolotów myśliwskich typu Curtiss P36 Hawk,
- dalszych 10 bombowców nurkujących typu Curtiss SBC-4 Helldiver.
Wycofano ze służby i złomowano:
- ostatnie 7 samolotów torpedowo-bombowych Martin T5M,
- ostatnie 10 samolotów myśliwskich typu Grumman FF.
Przekazano lotnictwu lądowemu 7 średnich samolotów bombowych typu Martin B-10.
Aktualnie, w skład Dowództwa Lotnictwa Morskiego (Comando de Aviación Naval, CAN) wchodzi:
- 6 rozpoznawczo-bombowych/transportowych łodzi latających typu Short S.8/8 Rangoon,
- 21 rozpoznawczych/łącznikowych łodzi latających w wersji amfibii typu Douglas RD3 Dolphin,
- 6 rozpoznawczo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Høver M.F.11,
- 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających typu Consolidated P2Y,
- 7 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Martin T3M(PA),
- 17 samolotów myśliwskich typu Grumman F2F,
- 38 pływakowych wodnosamolotów rozpoznawczych typu Curtiss SOC Seagull,
- 6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających/amfibii typu Consolidated PBY Catalina,
- 34 samoloty torpedowo-bombowe typu Douglas TBD Devastator,
- 73 samoloty myśliwskie typu Curtiss P36 Hawk,
- 37 bombowców nurkujących typu Curtiss SBC-4 Helldiver,
- 28 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Hall PTBH,
- 9 samolotów rozpoznawczo-bombowych dalekiego zasięgu typu Lockheed A-29 Hudson,
- 13 samolotów myśliwskich typu Grumman F4F Wildcat,
- 9 samolotów rozpoznawczych/obserwacyjnych typu PA R-1 Tangara.
Łącznie 310 maszyn.
Ponadto, opracowano, oblatano i rozpoczęto produkcję seryjną samolotu turystycznego typu PA S-1 Golondrina.

Pozostałe wiadomości

Przekształcono lotnicze zakłady remontowe w Arequipie, na filię zakładów Plantas de Aviones (PA). Filia będzie montować samoloty firm Curtiss-Wright i Grumman oraz produkować własne konstrukcje. Główne zakłady PA w Cali, będą montować samoloty firm Curtiss-Wright, Grumman i Douglas oraz opracowywać i produkować własne konstrukcje.
Na wysepce San Félix (w przejętym od Chile archipelagu Islas Desventuradas), rozpoczęto budowę przystani oraz bazy wodnosamolotów. W najbliższym czasie planuje się rozbudowę infrastruktury na tej wysepce. Będzie ona obejmować m.in. lotnisko dla samolotów kołowych, zaplecze techniczne i koszarowe, przekaźnik radiowy oraz stację meteorologiczną.

4 komentarze:

  1. Ten stary torpedowiec, zamiast na żyletki, mógł zostać przekształcony w jacht prezydencki. Po wymianie i redukcji liczby kotłów oraz radykalnej redukcji uzbrojenia mógłby pełnić taką reprezentacyjną funkcję jeszcze przez przynajmniej 10 lat.
    ŁK

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Prezydent Federacji ma swój jacht, ale nie uzbrojony, więc nie wchodzący w skład MW. Dlatego też, nie ujmuję go w zestawieniach.

      JKS

      Usuń
  2. PS. Kiedyś sobie zaplanowałem modernizację tego okrętu i jest okazja teraz, aby przedstawić ją na szerszym forum...
    Mały peruwiański niszczyciel „Teniente Rodriguez” od początku swej służby nie mógł być uważany za prawdziwie nowoczesny okręt. Powód był banalnie prosty: był to okręt francuski, a Francja nie zaliczała się przed i w czasie PWS do państw projektujących i budujących wybitne okręty tej klasy. W początku lat 30-tych mógł uchodzić co najwyżej za pełnomorski torpedowiec, na dodatek z wyeksploatowaną siłownią i archaicznym zestawem uzbrojenia. W tych okolicznościach dowództwo marynarki peruwiańskiej postanowiło wnioskować o pilne wyasygnowanie środków na dużą modernizację okrętu. Przebudowy dokonała, w okresie od 18.09.1934 r. do 12.01.1936 r., amerykańska stocznia Electric Boat w Groton, ta sama, która w realu zbudowała dla Peru w 2 połowie lat 20-tych 4 udane okręty podwodne klasy „R1” i prowadziła właśnie budowę niemniej udanych kanonierek rzecznych klasy „Amazonas”, które w służbie znajdują się po dzień dzisiejszy! Po ponownym wcieleniu do służby okręt został partnerem nowych (lecz nie nowoczesnych!) niszczycieli „Almirante Villar” i „Almirante Guise”. Dodajmy, że to właśnie ogólne zużycie okrętu nie pozwoliło mu na aktywny udział w wojnie o "trójkąt Leticii”, prowadzonej z Kolumbią (1932 – 1934). Po przeprowadzonej modernizacji uczestniczył jednak w późniejszym konflikcie z Ekwadorem, o sporne obszary w dorzeczu Amazonki (1941 – 1942). W 1943 r. okręt przeszedł finalną modyfikację uzbrojenia, która przekształciła go w rodzaj szybkiej korwety. Od początku 1948 r. pełnił jedynie funkcje szkolne, a ostateczne wycofanie ze służby nastąpiło 31.12.1951 r., po czym złomowano go w Callao.
    Czynności związane z modernizacją objęły następujący zakres:
    I. Zmiany w uzbrojeniu.
    Zdemontowano dotychczasowe uzbrojenie i zainstalowano nowe:
    • 2 x I – 76 mm L/50 Mk 20 (DP z maskami ochronnymi na dziobie i rufie),
    • 4 x I – 20 mm L/60 Madsen (zamiast burtowych armat 65 mm),
    • 1 x III wt 450 mm (na śródokręciu – zdjęta z niszczyciela „Almirante Guise”) > 19.06.1943 r. > 1 x I – 76 mm L/50 Mk 20,
    • 30 min kotwicznych > 19.06.1943 r. > 2 wyrzutnie bomb głębinowych + dodatkowo hydrolokator,
    • nowoczesne systemy radionawigacyjne i przyrządy celownicze.
    Wyporność okrętu po przebudowie osiągnęła 480 ts.
    II. Zmiany w siłowni i kadłubie.
    Przeprofilowano stewę dziobową na wzniesioną i wychyloną, w celu poprawienia nienadzwyczajnej dzielności morskiej okrętu. Zdemontowano I i IV komin. Całkowicie wymieniono kotłownię i maszynownię okrętu. Tworzyły ją teraz:
    • turbina parowa General Electric Curtis z przekładnią i 2 kotły olejowe Yarrow, pochodzące z demobilu i poddane kompleksowemu remontowi (1/2 siłowni wycofanego ze służby niszczyciela USS „Marcus”) o mocy 13500 KM (wał centralny),
    • 2 diesle Nelseco o mocy po 400 KM (wały boczne).
    Kombinowany napęd zapewniał okrętowi mobilność w trybie alarmowym, bez konieczności oczekiwania na podniesienie ciśnienia pary w kotłach. Prędkość maksymalna w układzie COSAD wynosiła 30 węzłów i 12 węzłów na samych dieslach. Zasięg operacyjny okrętu wzrósł wydatnie, osiągając 2500 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 15 węzłów (COSAD) i 4000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów (tylko diesle).
    ŁK

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W wolnej chwili "wrzucę" ten projekt do Springsharpa i zobaczę na ile jest możliwy do realizacji. Oczywiście, losów tego okrętu w mojej narracji to zmieni.

      JKS

      Usuń