BIULETYN INFORMACYJNY NR 44/1/1941
Okręty
Oddano
do służby:
-
trzy kutry patrolowe typu P-15 (post
z dnia 21.05.2026),
- eskortowiec typu Obstinado (post z dnia 24.05.2026),
- drugi i ostatni eskortowiec typu Persistente.
Rozpoczęto budowę:
- sześciu okrętów podwodnych typu Milano,
- trzech niszczycieli typu Aguacero.
Trwa
budowa:
- lekkiego lotniskowca typu Federación (w amerykańskiej stoczni Bethlehem
Quincy),
- eskortowca typu Obstinado,
- trzech kutrów patrolowych typu P-15.
Rozpoczęła
się przebudowa trzech niszczycieli typu Trueno
na niszczyciele eskortowe.
Wycofano
ze służby i po krótkotrwałym wykorzystaniu w roli okrętu-celu dla lotnictwa,
zezłomowano torpedowiec Teniente Rodríguez. Zdemontowaną artylerię i broń
maszynową, oddano do dyspozycji artylerii nadbrzeżnej.
Aktualnie, w skład floty kolumbijskiej
(morskiej) wchodzą:
- 1 pancernik,
- 2 pancernik obrony wybrzeża,
- 2 monitory,
- 1 krążownik ciężki,
- 4 krążowniki lekkie,
- 17 niszczycieli,
- 4 torpedowce,
- 13 okrętów podwodnych,
- 4 kanonierki,
- 17 kutrów torpedowych,
- 8 patrolowców,
- 17 kutrów patrolowych,
- 3 eskortowce,
- 11 ścigaczy okrętów podwodnych,
- 2 stawiacze min,
- 10 trałowców,
- 10 kutrów trałowych,
- 3 średnie okręty desantowe,
- 6 małych okrętów desantowych,
- 24 kutry desantowe,
- 1 szturmowy transportowiec desantowy,
- 1 transportowiec wodnosamolotów,
- 2 transportowce wojska,
- 2 okręty-bazy,
- 1 zaopatrzeniowiec,
- 2 zbiornikowce floty,
- 1 okręt warsztatowy,
- 1 okręt ratowniczy,
- 3 okręty hydrograficzne,
- 2 holowniki pełnomorskie,
- 1 okręt szkolny.
Komponent rzeczny floty składa się z:
- 2 monitorów,
- 2 pływających baterii artyleryjskich,
- 5 kanonierek,
- 2 kutrów pancernych,
- 14 kutrów,
- 2 stawiaczy min,
- 2 trałowców,
- 4 kutrów desantowych,
- 6 ślizgaczy,
- 1 okrętu dowodzenia,
- 1 transportowca wojska,
- 1 zaopatrzeniowca,
- 2 holowników.
Uzbrojenie
Na
nawodnych okrętach morskich głównych klas, rozpoczęto wymianę nkm-ów 12,7 mm na
działka 20 mm.
Artyleria nadbrzeżna
Zakończono
budowę baterii artylerii nadbrzeżnej Punta Tetas (Antofagasta), jej skład to:
4x152 mm L/53 BS/HM M1920, 3x76,2 mm L/23 BS/BSB M1900, 6x37 mm L/51 COW/FNA M1918 i 4x12,7 mm L/90 Browning/FNA
M1921.
Lotnictwo
Wprowadzono
do użytku pierwszy kolumbijski samolot wojskowy rodzimej konstrukcji,
rozpoznawczy/obserwacyjny typ PA R-1 Tangara. Oto jego dane
taktyczno-techniczne:
-
górnopłat zastrzałowy, konstrukcja metalowa półskorupowa, poszycie całkowicie
metalowe;
-
podwozie klasyczne, główne chowane w locie, kółko ogonowe stałe;
-
załoga: 2 osoby (pilot, obserwator);
-
wymiary (LxSxH): 7,95x12,10x2,85 m, powierzchnia nośna 19,30 m2;
-
masa własna 1 775 kg, startowa 2 250 kg;
-
napęd: silnik gwiazdowy 9-cylindrowy Wright R-1820-1 Cyclone o mocy 575 KM;
-
prędkość maksymalna 363 km/h, przelotowa 320 km/h;
-
pułap praktyczny 5 700 m, prędkość wznoszenia 7,5 m/s;
-
zasięg 609 Mm (1128 km);
-
uzbrojenie: 1 stały i 1 ruchomy km 7,62 mm.
Jak
na razie, do lotnictwa MW trafiło 9 maszyn tego typu.
Zakupiono
i wprowadzono do użytku 13 samolotów myśliwskich typu Grumman F4F Wildcat.
Zmontowano
w kolumbijskich zakładach i wprowadzono do użytku:
-
dalszych 10 samolotów torpedowo-bombowych typu Douglas TBD Devastator,
-
dalszych 13 samolotów myśliwskich typu Curtiss P36 Hawk,
-
dalszych 10 bombowców nurkujących typu Curtiss SBC-4 Helldiver.
Wycofano
ze służby i złomowano:
-
ostatnie 7 samolotów torpedowo-bombowych Martin T5M,
-
ostatnie 10 samolotów myśliwskich typu Grumman FF.
Przekazano
lotnictwu lądowemu 7 średnich samolotów bombowych typu Martin B-10.
Aktualnie,
w skład Dowództwa Lotnictwa Morskiego (Comando de Aviación Naval, CAN) wchodzi:
-
6 rozpoznawczo-bombowych/transportowych łodzi latających typu Short S.8/8 Rangoon,
-
21 rozpoznawczych/łącznikowych łodzi latających w wersji amfibii typu Douglas
RD3 Dolphin,
-
6 rozpoznawczo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Høver M.F.11,
-
6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających typu Consolidated P2Y,
-
7 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Martin T3M(PA),
-
17 samolotów myśliwskich typu Grumman F2F,
-
38 pływakowych wodnosamolotów rozpoznawczych typu Curtiss SOC Seagull,
-
6 rozpoznawczo-bombowych łodzi latających/amfibii typu Consolidated PBY Catalina,
-
34 samoloty torpedowo-bombowe typu Douglas TBD Devastator,
-
73 samoloty myśliwskie typu Curtiss P36 Hawk,
-
37 bombowców nurkujących typu Curtiss SBC-4 Helldiver,
-
28 torpedowo-bombowych wodnosamolotów pływakowych typu Hall PTBH,
-
9 samolotów rozpoznawczo-bombowych dalekiego zasięgu typu Lockheed A-29 Hudson,
-
13 samolotów myśliwskich typu Grumman F4F Wildcat,
-
9 samolotów rozpoznawczych/obserwacyjnych typu PA R-1 Tangara.
Łącznie
310 maszyn.
Ponadto,
opracowano, oblatano i rozpoczęto produkcję seryjną samolotu turystycznego typu
PA S-1 Golondrina.
Pozostałe wiadomości
Przekształcono
lotnicze zakłady remontowe w Arequipie, na filię zakładów Plantas de Aviones
(PA). Filia będzie montować samoloty firm Curtiss-Wright i Grumman oraz
produkować własne konstrukcje. Główne zakłady PA w Cali, będą montować samoloty
firm Curtiss-Wright, Grumman i Douglas oraz opracowywać i produkować własne
konstrukcje.
Na
wysepce San Félix (w przejętym od Chile archipelagu Islas Desventuradas),
rozpoczęto budowę przystani oraz bazy wodnosamolotów. W najbliższym czasie planuje
się rozbudowę infrastruktury na tej wysepce. Będzie ona obejmować m.in. lotnisko
dla samolotów kołowych, zaplecze techniczne i koszarowe, przekaźnik radiowy
oraz stację meteorologiczną.
Ten stary torpedowiec, zamiast na żyletki, mógł zostać przekształcony w jacht prezydencki. Po wymianie i redukcji liczby kotłów oraz radykalnej redukcji uzbrojenia mógłby pełnić taką reprezentacyjną funkcję jeszcze przez przynajmniej 10 lat.
OdpowiedzUsuńŁK
Prezydent Federacji ma swój jacht, ale nie uzbrojony, więc nie wchodzący w skład MW. Dlatego też, nie ujmuję go w zestawieniach.
UsuńJKS
PS. Kiedyś sobie zaplanowałem modernizację tego okrętu i jest okazja teraz, aby przedstawić ją na szerszym forum...
OdpowiedzUsuńMały peruwiański niszczyciel „Teniente Rodriguez” od początku swej służby nie mógł być uważany za prawdziwie nowoczesny okręt. Powód był banalnie prosty: był to okręt francuski, a Francja nie zaliczała się przed i w czasie PWS do państw projektujących i budujących wybitne okręty tej klasy. W początku lat 30-tych mógł uchodzić co najwyżej za pełnomorski torpedowiec, na dodatek z wyeksploatowaną siłownią i archaicznym zestawem uzbrojenia. W tych okolicznościach dowództwo marynarki peruwiańskiej postanowiło wnioskować o pilne wyasygnowanie środków na dużą modernizację okrętu. Przebudowy dokonała, w okresie od 18.09.1934 r. do 12.01.1936 r., amerykańska stocznia Electric Boat w Groton, ta sama, która w realu zbudowała dla Peru w 2 połowie lat 20-tych 4 udane okręty podwodne klasy „R1” i prowadziła właśnie budowę niemniej udanych kanonierek rzecznych klasy „Amazonas”, które w służbie znajdują się po dzień dzisiejszy! Po ponownym wcieleniu do służby okręt został partnerem nowych (lecz nie nowoczesnych!) niszczycieli „Almirante Villar” i „Almirante Guise”. Dodajmy, że to właśnie ogólne zużycie okrętu nie pozwoliło mu na aktywny udział w wojnie o "trójkąt Leticii”, prowadzonej z Kolumbią (1932 – 1934). Po przeprowadzonej modernizacji uczestniczył jednak w późniejszym konflikcie z Ekwadorem, o sporne obszary w dorzeczu Amazonki (1941 – 1942). W 1943 r. okręt przeszedł finalną modyfikację uzbrojenia, która przekształciła go w rodzaj szybkiej korwety. Od początku 1948 r. pełnił jedynie funkcje szkolne, a ostateczne wycofanie ze służby nastąpiło 31.12.1951 r., po czym złomowano go w Callao.
Czynności związane z modernizacją objęły następujący zakres:
I. Zmiany w uzbrojeniu.
Zdemontowano dotychczasowe uzbrojenie i zainstalowano nowe:
• 2 x I – 76 mm L/50 Mk 20 (DP z maskami ochronnymi na dziobie i rufie),
• 4 x I – 20 mm L/60 Madsen (zamiast burtowych armat 65 mm),
• 1 x III wt 450 mm (na śródokręciu – zdjęta z niszczyciela „Almirante Guise”) > 19.06.1943 r. > 1 x I – 76 mm L/50 Mk 20,
• 30 min kotwicznych > 19.06.1943 r. > 2 wyrzutnie bomb głębinowych + dodatkowo hydrolokator,
• nowoczesne systemy radionawigacyjne i przyrządy celownicze.
Wyporność okrętu po przebudowie osiągnęła 480 ts.
II. Zmiany w siłowni i kadłubie.
Przeprofilowano stewę dziobową na wzniesioną i wychyloną, w celu poprawienia nienadzwyczajnej dzielności morskiej okrętu. Zdemontowano I i IV komin. Całkowicie wymieniono kotłownię i maszynownię okrętu. Tworzyły ją teraz:
• turbina parowa General Electric Curtis z przekładnią i 2 kotły olejowe Yarrow, pochodzące z demobilu i poddane kompleksowemu remontowi (1/2 siłowni wycofanego ze służby niszczyciela USS „Marcus”) o mocy 13500 KM (wał centralny),
• 2 diesle Nelseco o mocy po 400 KM (wały boczne).
Kombinowany napęd zapewniał okrętowi mobilność w trybie alarmowym, bez konieczności oczekiwania na podniesienie ciśnienia pary w kotłach. Prędkość maksymalna w układzie COSAD wynosiła 30 węzłów i 12 węzłów na samych dieslach. Zasięg operacyjny okrętu wzrósł wydatnie, osiągając 2500 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 15 węzłów (COSAD) i 4000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów (tylko diesle).
ŁK
W wolnej chwili "wrzucę" ten projekt do Springsharpa i zobaczę na ile jest możliwy do realizacji. Oczywiście, losów tego okrętu w mojej narracji to zmieni.
UsuńJKS