KOMUNIKAT WOJENNY NR 31/1945

                                        KOMUNIKAT WOJENNY NR 31/1945

 01-31.01.1945

Z powodu niekorzystnych warunków pogodowych, działania ofensywne na froncie włoskim zostały wstrzymane. W drugiej połowie miesiąca, 2. Dywizja Piechoty (kolumbijska) i I. Brygada Piechoty Górskiej (boliwijska) z kolumbijskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Europie (Cuerpo Expedicionario en Europa, CEE), luzowały amerykańskie oddziały na froncie na południe od Bolonii.

 

02.01.1945

Z uwagi na niespodziewanie szybkie zajęcie (do 16.12.1944) przez amerykańskie wojska wyspy Mindoro, udział kolumbijskich oddziałów ze składu Dowództwa Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP), został odwołany. Zamiennie, przewidziano ich udział w inwazji na wyspę Luzon.

05.01.1945

Z przerzuconych wcześniej w rejon Leyte – Mindoro kolumbijskich jednostek desantowych, utworzono Zespół Amfibijny Pacyfiku (Equipo Anfibio del Pacifico,  EAP), w składzie:

- transportowiec desantowy General de San Martin,

- duży okręt desantowy General Santander,

- 3 średnie okręty desantowe typu Coronel Abaroa,

- 6 małych okrętów desantowych typu PBD-1,

- 16 kutrów desantowych typu BD-1,

- 8 kutrów desantowych typu BD-29,

- kanonierka Almirante Lezo,

- 2 trałowce typu Cormorán.

Zespołem dowodzi contraalmirante Pedro Vincente Romero Calvo, podlega on Task Force C, a jego zadaniem jest współpraca z Dowództwem Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (CFEP).

 

14-17.01.1945

Dwa ostatnie niszczyciele eskortowe typu Julio Cesar Tello dołączyly do Grupy Eskortowej A3 (Grupo de Escolta A3).

Pierwsze dwa niszczyciele eskortowe typu Alonso de Hojeda dołączyły do TF C2.

 

21.01.1945

Kolumbijska Ekspedycyjna Brygada Piechoty Morskiej (Brigada Expedicionaria de Infantería de Marina, BEIM) zostaje przemianowana na IV. Brygadę Piechoty Morskiej.

 

27-29.01.1945

Oddziały Dowództwa Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP), biorą – obok wojsk amerykańskich – udział w desancie w rejonie San Fabian w Zatoce Lingayen. W pierwszym rzucie, lądują dwa pułki amerykańskiej 1. Dywizji Kawalerii i kolumbijska IV. Brygada Piechoty Morskiej. W drugim, reszta 1. Dywizji Kawalerii oraz III. Brygada Piechoty Górskiej (peruwiańskiej). Kolumbijskie oddziały zostały przewiezione na brzeg przez jednostki Zespołu Amfibijnego Pacyfiku (Equipo Anfibio del Pacifico,  EAP); stracono 2 kutry desantowe, a 1 mały okręt desantowy został uszkodzony. Osłonę i wsparcie ogniowe desantu zapewnił kolumbijski Task Force C; zestrzelono 2 samoloty japońskie, przy stracie 1 własnej maszyny. Zadaniem powyższych sił jest zdobycie Manili, zgodnie ze słynnym rozkazem MacArthura "Get to Manila! Free the internees at Santo Tomas. Take Malacanang Palace and the Legislative Building" (Idźcie do Manili! Uwolnijcie więźniów w Santo Tomas. Bierzcie Pałac Malacañan i gmach parlamentu).

 

01.02.1945

Dowódca Task Force C, contraalmirante Juan Maria Medina y Muro, został awansowany do stopnia vicealmirante.

 

03-05.02.1945

10. batalion kolumbijskiej III. Brygady Piechoty Górskiej, bierze udział w oswobodzeniu osób cywilnych internowanych w obozie Santo Tomas.

 

08-10.02.1945

Dwa bataliony kolumbijskiej IV. Brygady Piechoty Morskiej (6. i 13.), biorą udział w walkach na wschodnich przedmieściach Manili.

 

18-21.02.1945

W ramach Operacji Encore, I. Brygada Piechoty Górskiej (boliwijska), 2. pułk zmotoryzowany Gwardii Federalnej oraz 9. dywizjon artylerii ciężkiej (peruwiański) z kolumbijskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Europie (Cuerpo Expedicionario en Europa, CEE), biorą udział w zdobyciu Monte Belvedere.

 

24.02.1944

Kolumbijska Eskadra Lotnictwa Morskiego „T” (Escuadrón de Aviación Naval „T”, EAN-T) zostaje przebazowana z Brindisi do Termoli.

 

02-09.03.1945

W ramach Operacji Encore, 2. pułk 2. Dywizji Piechoty (kolumbijskiej) oraz 4. batalion czołgów z I. Brygady Pancerno-Motorowej, biorą udział w zdobyciu Castel D’Aiano.

 

03.03.1944

Zakończyły się walki o Manilę. Straty Dowództwa Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP) w tej operacji wyniosły 173 zabitych, 735 rannych i 2 zaginionych.

 

11.03.1945

Następne dwa niszczyciele eskortowe typu Alonso de Hojeda dołączyły do TF C2.

 

17-18.03.1945

Przerzucono do Włoch 4. dywizjon artylerii górskiej (wenezuelski).Wejdzie on w skład Korpusu Ekspedycyjnego w Europie (Cuerpo Expedicionario en Europa, CEE).

 

26.03.1945

Nastąpiło przebazowanie Flotylli S (Flotilla S) do Koror (wyspy Palau). Nowy obszar operacyjny Flotylli zawiera się w trójkącie  Palau – Guam – Catanduanes.

30.03.1945

Dowództwo Sił Ekspedycyjnych na Pacyfiku (Comando de la Fuerza Expedicionaria del Pacífico, CFEP) zostanie wzmocnione II. Brygadą Piechoty Morskiej.

Ogólny bilans zysków i strat:

- zatopiono 1 lekki krążownik,  5 OP, 1 kanonierkę i 1 uzbrojoną barkę samobieżną;

- zatopiono 2 frachtowce;

- zestrzelono 16 samolotów;

- stracono 1 063 zabitych, 3 741 rannych i 89 zaginionych;

- stracono 1 niszczyciel, 1 OP i 2 kutry desantowe;

- stracono 5 frachtowców;

- stracono 5 samolotów.